سه‌شنبه 19 آبان 1405 - Tuesday, 10 November 2026

وزیر جدید دفاع در جمهوری اسلامی از آمادگی برای «جنگ چهارم» سخن گفت

وزیر جدید دفاع در جمهوری اسلامی از آمادگی برای «جنگ چهارم» سخن گفت

 

خلاصه اخبار :

مهرداد اخلاقی، وزیر دفاع جدید جمهوری اسلامی، گفت که ترامپ باید فکر این باشد آدم‌هایش را سالم از منطقه خارج کند. او افزود ترامپ یک بمب بیندازد و ببیند چند آدم را باید افقی بردارد و برود.

دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس، اقدامات جمهوری اسلامی در تنگه هرمز را «خطرناک» خواند و گفت این اقدامات امنیت کشتیرانی را هدف قرار می‌دهند.

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل در خصوص تلاش برای سقوط حکومت ایران، گفت که بیایید این کار را به پایان برسانیم و اجازه دهیم مردم ایران آینده خودشان را در دست بگیرند. این اتفاق خاورمیانه را تغییر خواهد داد.

مارکو روبیو پیش از عزیمت از پایگاه هوایی اندروز به ازبکستان و هند، در پاسخ به پرسش‌های خبرنگاران گفت واشینگتن با ارزیابی دولت بریتانیا درباره نقش جمهوری اسلامی در طرح حمله به پایگاه هوایی فرفورد موافق است.

سازمان دریانوردی تجاری بریتانیا اعلام کرد که گزارشی درباره اصابت دو پرتابه به یک یدک‌کش در شمال شرقی بندر خورفکان امارات متحده عربی دریافت کرده است.

بنیامین نتانیاهو گفت که جمهوری اسلامی مثل سرطان است، اگر به‌طور کامل از شرش خلاص نشوید دوباره برمی‌گردد.

سخنگوی سنتکام: بخش عمده حملات ایران در تنگه هرمز ناموفق بوده است
دبیرکل سازمان همکاری اسلامی حملات حوثی‌ها به عربستان‌سعودی را محکوم کرد
حمله شهرک‌نشینان اسرائيلی به دیپلمات‌های اروپایی در کرانه باختری اشغالی
نخست‌وزیر عراق دستور تحقیق در مورد انفجار در مقر نیروهای حشد شعبی را صادر کرد
ترامپ: اجازه بازسازی توان هسته‌ای ایران را نمی‌دهیم

مهرداد اخلاقی برای وزارت دفاع ایران از مجلس رای اعتماد گرفت
نمایندگان مجلس ایران در نشست علنی و وبیناری به مهرداد اخلاقی کتابچی، وزیر پیشنهادی دفاع رای اعتماد دادند. از زمان کشته شدن عزیز نصیرزاده در اولین روز جنگ ۴۰ روزه، این وزارتخانه با سرپرست اداره شده است. رئیس جمهور ایران با اشاره به سابقه«۴۲ ساله» آقای اخلاقی گفت که او مدت‌هاست در فهرست «ترور» است. به گفته مسعود پزشکیان، او با حسن تهرانی مقدم، محسن فخری‌زاده و امیرعلی حاجی‌زاده همکاری داشته است.

مهرداد اخلاقی برای وزارت دفاع از مجلس رای اعتماد گرفت

نمایندگان مجلس در نشست علنی و وبیناری به برنامه‌ها و صلاحیت مهرداد اخلاقی کتابچی، وزیر پیشنهادی دفاع، با ۲۳۷ رأی موافق، ۱۵ رأی مخالف، و بدون رای ممتنع از مجموع ۲۷۷ نماینده حاضر در جلسه رای اعتماد دادند.

مهرداد اخلاقی وزیر پیشنهادی دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح هم به‌صورت وبیناری حضور یافت.

عزیز نصیرزاده، وزیر دفاع سابق، در اولین روز جنگ ۴۰ روزه همراه تعدادی دیگر از فرماندهان ارشد نظامی ایران در حمله آمریکا و اسرائیل کشته شد.

مسعود پزشکیان در دفاع از آقای اخلاقی به سابقه همکاری او با حسن تهرانی مقدم و محسن فخری‌زاده و امیرعلی حاجی‌زاده اشاره کرد.

رئیس‌جمهور ایران با اشاره به «۴۲ سال» سابقه آقای اخلاقی گفت همین که او مدت‌هاست در فهرست «ترور» است و آمریکا هم او را تحریم کرده است، نشانه صلاحیت اوست.

مهرداد اخلاقی کتابچی در دفاع از خود گفت: «پس از جنگ ۱۲ روزه، قابلیت‌های دفاعی به‌گونه‌ای روزآمد شده‌اند که برآوردها و محاسبات دشمن را تغییر داده و تردیدی عمیق در میان دشمنان درباره استمرار جنگ ایجاد کرده‌اند.»

از زمان کشته شدن عزیز نصیرزاده، مجید ابن‌الرضا سرپرست وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح بود.

دو نماینده مخالف آقای اخلاقی در مجلس بر ضرورت اولویت قرار دادن شرکت‌های دانش‌‌بنیان تاکید کردند و خواستار بازنگری در رویکردهای قدیمی وزارت دفاع شدند.

کمیسیون امنیت ملی و صنایع مجلس با برنامه‌ آقای اخلاقی که با توجه به «۲۳ محور از اسناد بالادستی» بود برای تصدی وزارت دفاع موافقت کرده بود.

منابع: ایران‌اینترنشنال و بی بی سی

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

کیانوش توکلی

تصویر

تصویر

تصویر

دیدگاه‌ها

فرامرز حیدریان
فرامرز حیدریان

درود بر کیانوش عزیزف
تحشیه ای از جنگهای صدر اسلامی با شمشیر دو دم ذولفقاری و اسب بی پالان و نعل با عربده ها و رجزخوانیهای قبیله ای - عشیره ای!

این قبیل بلاهتگوییهای متوهّمانِ ولایتِ گیوتینی را باید با طنزی تلخ و لبخندی آکنده از تأسف، به فال نیک گرفت؛ زیرا که گویی هر بار که پرده‌ای دیگر از توهّماتشان کنار میرود، خودشان با دستهای خویش بر شتابِ فرو ریختن بنای قدرتشان می‌افزایند. چه تناقض مضحکی است که در دستگاهی چنین گرفتار خودفریبی، حماقت نه مانع سقوط؛ بلکه شتاب دهنده آن است و هر چقدر که این حماقت، عریانتر و بی پرواتر به نمایش درآید، حاصلش بیش از پیش به حساب مدّعیانی واریز میشود که حتّا برای اثبات خطای خودشان نیز نیازی به استدلال ندارند. کافیست آنها را به حال خود رها کنند تا با زبان و کردار خویش، علیه خویشتن شهادت دهند.
تراژدی نظامهای گرفتار توهّم، درست از همینجا آغاز میشود؛ یعنی جایی که ناتوانی را اقتدار میپندارند، تحریک را تدبیر مینامند، خطای محاسباتی را نمایش قدرت جا میزنند و هر گامِ شتابزده به سوی پرتگاه را، پیشرفتی تاریخی در مسیر پیروزی قلمداد میکنند. در چنین منظومه‌ای، واقعیّت نه آن چیزی است که وجود دارد؛ بلکه آن چیزی است که صاحبان قدرت آرزو میکنند وجود داشته باشد و چه مجازاتی سختتر از این‌که سرانجام، جهان نه بر اساس اوهام آنان؛ بلکه مطابق با واقعیّتی رفتار کند که سالها از دیدنش گریخته‌اند؟.
حکومت فقاهتی اکنون با پیامدهای انباشته سیاستهایی روبروست که منتقدان، آنها را حاصل تحریکات، خطاهای محاسباتی و تصمیمگیریهای پُر هزینه گردانندگان این ساختار میدانند. اگر جنگی در پیش باشد، مسئله صرفا آغاز یک رویارویی نظامی نیست؛ بلکه مسئله، مواجهه با صورتحسابِ سالها تصمیمگیری در فضایی است که در آن، توهّمِ مصونیّت، جایگزین ارزیابی واقع بینانه قدرت و هزینه شده است. جنگ، خلاف خطابه‌های ایدئولوژیک، نه به وفاداری شعاری اعتنا دارد و نه از شکوهِ عناوین رسمی مرعوب میشود. آنچه که در ترازوی واقعیّت سنجیده میشود، توانِ واقعی، انسجامِ ساختاری و بهای تصمیمهایی است که دیگر نمیتوان مسئولیّتشان را پشت انبوهی از شعار پنهان کرد.
در چنین وضعیّتی، راههای برونرفت، اگر اساسا باقی مانده باشند، میتوانند به انتخابی میان هزینه‌های سنگین و پیامدهایی محدودکننده فروکاسته شوند یا اینکه فروپاشی ساختار قدرت در پی شکست و بحرانی مهارنشدنی، همراه با رسوایی سیاسی و تاریخی است یا پذیرش توافقی تحمیلی که دامنه اختیارات حکومت را به شدّت محدود کند و آن را به عقب نشینیهایی وادارد که تا دیروز، حتّا تصوّرشان را نیز نشانه ضعف و خیانت میخواند. در حالت دوم نیز ممکن است که نام حکومت همچنان بر سر در نهادها باقی بماند، امّا نامها همیشه با واقعیّت یکی نیستند. چه بسا ساختاری از نظر حقوقی پابرجا بماند و در عمل، بخش مهمی از استقلال تصمیمگیری و قدرت مانورش را از دست داده باشد و این همان طنز سیاه تاریخ است. قدرتی که سالها هر عقب‌ نشینی را شکست مینامید، ممکن است که روزی ناچار شود برای توجیه عقب‌ نشینیِ خود، واژه‌های تازه‌ای اختراع کند. تسلیم را تدبیر بنامد، محدودیّت را مصلحت بخواند و از دست دادن اختیار را پیروزی در حفظ نظام معرفی کند. امّا واقعیّت، خلاف تبلیغات، با تغییر نام عوض نمیشود همانگونه که نامگذاریِ زنجیر به‌عنوان دستبندِ افتخار، چیزی را از ماهیّت زنجیر نمیکاهد.
سرانجام، هیچ قدرتی صرفا به این دلیل سقوط نمیکند که مخالفانش آن را مغلوب پذیر میدانند. امّا هیچ قدرتی نیز فقط با تکرار ادّعای شکست‌ ناپذیری، از پیامدهای خطاهای خود مصون نمیماند. خطر واقعی اینست که حاکمان، میان تصویری که از اقتدار خویش ساخته‌اند و واقعیّتی که در آن زندگی میکنند، دیگر هیچ نسبتی تشخیص نمیدهند. آن لحظه، لحظه آغاز فروپاشیِ امکانِ اصلاح است؛ زیرا نظامی که از دیدن خطای خود عاجز شده، پیش از آنکه در میدان شکست بخورد، در ذهنیّت آچمز خویش راهِ بازگشت را از دست داده است و چه تلخ است سرنوشت قدرتی که میخواهد تاریخ را به آمریّت خود وادارد [عین آن سلطان ابلهی که با زدن تازیانه بر امواج دریا میخواست بر دریا غلبه کند!]، امّا سرانجام به دستِ همان خطاهایی گرفتار میشود که سالهاست آنها را فضیلت میپنداشت. قدرتی که شاید هنوز بر منبر خود ایستاده باشد، امّا دیگر نتواند میان بلندیِ جایگاهش و عمقِ پرتگاهی که پیش روی اوست، تفاوتی ببیند. تاریخ در چنین لحظه‌ای نه به فریادهای اقتدار اعتنا م‌کند و نه برای توهّماتِ صاحبان قدرت کف میزند و هورا میکشد؛ بلکه فقط صورتحساب را روی میز میگذارد و آنگاه، تمام هنرِ تبلیغات در برابر یک پرسشِ ساده فرو میریزد. اگر اینهمه ادعای اقتدار و هرات و پورت، این همه هزینه، این همه تهدید و این همه اصرار بر حقّانیّت، سرانجام به از دست رفتن اختیار بینجامد، پس آنچه که سالها قدرت نامیده میشد، دقیقا چه چیزی بود؟.
شاد باش و خوشکام!
فرامرز حیدریان

ی., 18.10.2026 - 14:20 پیوند ثابت