تظاهرات 12 مهرماه 1391؛ جرقه خیزش های نوین

مردم از فقر، فلاکت و بیدادگری های رژیم اسلامی جان شان به لب رسیده است و اعتراضات امروز تهران و مشهد نشان دهنده خشم فرو خفته ملتی ست که از یکسو نمی تواند بیش از این به زندگی حقارت بار زیر سلطه اسلام سیاسی ادامه دهد و از سوی دیگر فاقد سازماندهی توده ای مستقل و رهبری رزمنده سیاسی برای گذر از جمهوری اسلامی هستند.
امروز شهروندان تهران و مشهد بپاخاستند و صدای مرگ بر دیکتاتور در اسمان تهران طنین انداخت.

 شهرهای دیگر در تدارک سازماندهی تظاهرات خیابانی هستند و سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، کارگران ایران را به اعتصاب دعوت کرده است.

خیزش مردم به تهران و مشهد محدود نمی شود و قطعا مردم ستمدیده در ابعاد گسترده بخیابانها خواهند آمد ولی آنچه  بیشتر از نفس مبارزه اهمیت دارد، همانا اهداف جنبش و پیشگیری از تکرار خطاهای خیزش ملی 1388 است.
حضور مردم در خیابانهای تهران و مشهد حکایت از پتانسیل توده ای برای رودرروئی با جمهوری اسلامی دارد و سازماندهی هوشمندانه جنبش خیابانی بر ستونهای جنبش های مستقل دانشجوئی، زنان و کارگران می تواند نقش تعیین کننده ای در سرنوشت پیکارملی داشته باشد.
کوشش برای رفع ضعف سازمانهای سراسری توده ای و رهبری ملی از اهمیت ویژه ای برخوردا است و همین کاستی می تواند راه را برای موج سواران فراهم کند تا با دور زدن مطالبات جنبش های اجتماعی و جنبش خیابانی، اهداف ضد مردمی خود را در راستای بقاء سلطه اسلام سیاسی ویا احیاء حکومت موروثی سمت و سو دهند.
بحران کنونی نتیجه منطقی سیاست های 33 ساله جمهوری اسلامی بوده و مسببین اصلی بحران، گردانندگان نظام و در درجه نخست ولی فقیه و سپس دولت و اعضای ملاخانه می باشند. البته آنها کوشش خواهند کرد تا از شرایط بحرانی برای اخته کردن مافیاهای رقیب بهره برداری کرده و راه سوار شدن آنها بر امواج توده ای را مسدود کنند و نیز از سلاخی جنبش خیابانی هم ابائی ندارند. اعتراضات و اعتصابات پراکنده بایستی راه خود را بسوی خیزش ملی هموار کنند و هرچه حضور مردم در جنبش خیابانی نیرومندتر باشد، امکان سرکوب دشوارتر خواهد شد.
بنظر میرسد که اراده توده ای بسمت تکوین قطبی برای رودروئی مستقیم رژیم اسلامی آماده می شود و در این موقعیت حساس نباید فریب پوزیسیون حاضر در اپوزیسیون را خورد و ابزاری برای تحکیم سلطه رژیم اسلامی گردید.
تظاهرات 12 مهرماه 1391؛ جرقه خیزش های نوین توده ای و هشداری به همه ایرانیان است که ایران در آستانه ویرانی و جامعه در گرداب فقر و نکبت و بیچارگی قرار دارد؛ در انتظار خدا، شاه، شیخ و قهرمان ننشینید؛ سرنوشت فردایتان را خودتان می توانید رقم زنید. 
تجارب  دیکتاتوری شاه و استبداد پیشاقرون وسطائی شیوخ را پشت سر داریم؛ شعار دلاورانه مردم در خیزش 1388 که بر آن جمهوری ایرانی نقش بسته بود، چتری فراگیر برای سازماندهی دمکراتیک نظم نوین است. جمهوری ایرانی، جمهوری ای دمکراتیک، لائیک و سوسیال، مناسبترین بستر تامین آزادی، دادگری و برابرحقوقی شهروندان کشور و الترناتیوی دمکراتیک و ایراندوستانه در برابر جمهوری اسلامی می باشد.

بخش: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.