ساکنان اشرف، "دوزخیان روی زمین"

نگاهی به چهار دسته واکنش در برابر کشتار مجاهدین در اردوگاه اشرف هنوز روشن نیست تاثیر این جنایت عظیم آیا باز هم به بسته تر شدن این سازمان و سیاست های افراطی تر و عملیات انتفامی توسط آنان منجر خواهد شد و یا با گسترش نگاه انتقادی و تجدید نظر در سیاست های تاکنونی و یا گسترش اعتراضات و شکاف در درون آن سازمان روبرو خواهیم شد.

قتل فجیع  52 تن مجاهد بدون  اسلحه، بی دفاع در قرارگاه اشرف که بسیاری از آنها با تیر خلاص از پای درآمدند، یکی از بیرحمانه ترین و دلخراش ترین جنایاتی است که  جامعه ایرانی شاهد آن بوده  است. خبر تکان دهنده ای که یکی از مهمترین موضوعات رسانه های فارسی زبان در هفته پیش بود. در این میان شاهد چهار دسته واکنش های مختلف بودیم: 1 حکومت های ایران و عراق، 2 واکنش جهانی، 3 واکنش ایرانیان در خارج از کشور،  4 و واکنش رهبران سازمان مجاهدین. در این گفتار نگاهی به این واکنش ها و پیامدهای این حادثه می اندازیم.

  1. اظهار نظر دولت مالکی مبنی بر  ابراز بی اطلاعی، انکار نقش خود و نسبت دادن این جنایت به درگیری های داخلی در قرارگاه  اشرف و سپس وعده تحقیق برای پیدا کردن عاملان آن دور از انتظار نبود. دولت عراق رسما بنابر توافقات بین المللی مسئولیت امنیت اردوگاه اشرف را بر عهده دارد و حتی اگر خود مسئول مستقیم این عملیات باشد، نمی تواند مسئولیت آن را  با  توجه به توافقات بین المللی اش در حمایت از امنیت مجاهدین بر عهده گیرد. هر نوع اعتراف به دست داشتن در این حمله با توجه به کم و کیف آن، خطر مداخله سیاسی جهانی را در این زمینه افرایش خواهد داد که نه دولت عراق و نه ایران خواهان آن نیستند.

همچنین هلهله شادی سپاه پاسداران از ضربه هولناک به متشکل ترین نیروی سیاسی مخالف جمهوری اسلامی ایران که سپاه در بیانیه خود "ذلت و نابودی" آنان را طلب کرده است، کسی را شگفت زده نکرد. تقدیر سپاه از "فرزندان رشید مجاهدین عراقی" که با "اقدامی انقلابی انتقام تاریخی خود را از مجاهدین" گرفته اند و اشاره وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی که  "ممکن است آنها با دولت عراق مقابله کرده باشند و عراق نیز ار حاکمیت خود دفاع کرده است"، تلویحا بر نقش دولت عراق در سازماندهی این جنایت مهر تائید می زند. علاوه بر آن با توجه به روابط تنگاتنگ دولت عراق و جمهوری اسلامی ایران،  سوابق حمله به قرارگاه اشرف و به ویژه در پی واکنش سپاه در پشتیبانی از این جنایت، گمانه زنی در باره نقش جمهوری اسلامی ایران در این حادثه را دامن زده است.

اطلاعیه سپاه پاسداران و برخی فرماندهان سپاه که این عملیات را مهمتر از مرصاد دانستند، به روشنی از انگیزه های مشارکت احتمالی مستقیم و یا غیر مستقیم در سازماندهی و یا پشتیبانی از این حمله پرده برمی دارد. به نظر می رسد سپاه و حکومت ایران در  بیست و پنجمین سالگرد عملیات مرصاد و  قتل عام زندانیان سیاسی در پی آنند با اظهار شادی از نابود ساختن مخالفان در پی مرعوب ساختن آنها  و نمایش نفوذ حتی در خارج از مرزهای ایرانند. اما به نظر می رسد سپاه  و دیگر مقامات جمهوری اسلامی با انتشار این اطلاعیه در پی آنند که به غرب و امریکا نیز پیام دهند که قدرت و نفوذ جمهوری اسلامی ایران را در ورای مرزهای آن نباید دست کم گرفت و هم از این رو از به سود آنها است در حمله نظامی به سوریه خویشتندار باشند. علاوه بر آن به نظر می رسد فرماندهان نظامی سپاه با انتشار این اطلاعیه و  دیگر اظهارنظر های خود خواسته اند به کسانی که  امید بسته اند با انتخاب روحانی فضا به تدریج لیبرالیزه شود پیام دهند که افراط گرایان و خشونت طلبان هوادار رهبر  و در درجه اول سپاه پاسداران حرف آخر را می زنند. به هر رو  این گونه واکنش ها می تواند به گسترش قطب بندی در جامعه و در فضای سیاسی بین المللی منجر شود، به گونه ای که عرصه بر دولت روحانی در تلاش به منظور تعامل در عرصه داخلی و بین الملی تنگ شود و نقش"دولت تعامل" بی رنگ تر از هر زمان دیگر شود. به نظر می رسد سوریه خط قرمز جمهوری اسلامی است و جمهوری اسلامی کوشیده است با بهره جویی از این حادثه و قدرت نمایی به آمریکا فشار وارد کند. فشارهایی که در کنار فشار بین المللی علیه حمله نظامی به سوریه در محاسبات دولت آمریکا خواه ناخواه نقش ایفا خواهد کرد که برخی از علائم آن از هم اکنون پیداست.

2 واکنش نسبتا ضعیف دولت آمریکا و سازمان ملل و مهمتر از آن سکوت بیشتر دولت های غربی و رسانه های بین المللی دور از انتظار بود. سازمان ملل از این فاجعه تنها به عنوان "جنایت هولناک" نام برد و  آنرا در ردیف "جنایات جنگی" و یا "جنایت علیه بشریت" قرار نداد و مهمتر از آن حتی خواستار تحقیق منابع بیطرف و بین المللی در این زمینه نشد. دبیرکل سازمان ملل نیز تنها از دولت عراق – که خود متهم به سازماندهی این جنایت است - خواستار حفظ امنیت ساکنان اشرف و تحقیق درباره این "حادثه ناگوار" شد. وزارت امور خارجه آمریکا نیز که این جنایت را محکوم کرد، اشاره ای به نقش احتمالی حکومت ایران یا خود دولت عراق حتی با اتکا به بیانیه سپاه نکرد و حتی از ضرورت ارسال هیئت بین المللی بیطرف برای بررسی این حادثه سخن نگفت، بلکه تنها بر مسئولیت دولت عراق در حفظ امنیت ساکنان اشرف و تحقیق درباره این حادثه تاکید کرد. نماینده سازمان ملل در عراق نیز تاکید کرد که بازدید آنها از کمپ اشرف، تنها جنبه انسان دوستانه داشته و  "تحقیق رسمی" در باره این جنایت در حیطه کار این گروه نیست. بدتر از همه اما سکوت رسانه های بزرگ بین المللی بود که بسیاری از آنها حتی کلامی در باره این جنایت هولناک بر زبان نیاوردند.

 اگر سازمان ملل نفس این حادثه (کشتن افراد بدون قدرت دفاع و اسیر) را جنایت جنگی و یا جنایت علیه بشریت می خواند، ناگزیز می بایست رسما در برابر نقض معاهده های بین المللی حقوق ملل  وا کنش جدی تر نشان می داد. اما به نظر نمی رسد در لحظه حاضر چنین تمایلی به آن وجود داشته باشند و حتی آمریکا و غرب خواهان چنین مداخله ای باشند. آیا تلاش آمریکا و غرب برای توافق با ایران در مذاکرات هسته ای علت این سکوت و بی تفاوتی نسبی در برابر این جنایت است؟ و یا شاید تمرکز آمریکا برسر جلب حمایت بین المللی برای حمله نظامی احتمالی به سوریه و تلاش برای باز داشتن ایران از مداخله گسترده تر در سوریه باعث شده است نسبت به این حادثه واکنش سنگینی از خود نشان ندهد؟ به ویژه آن که مخالفت گسترده با حمله نظامی به سوریه دولت اوباما را در مخمصه قرار داده است و آنرا به عقب نشینی هایی واداشته است. به هر رو موضع محتاطانه آمریکا و غرب و سکوت رسانه های بین المللی شاید در راستای جلوگیری از خصمانه تر شدن روابط با ایران و فرصت دادن به دولت روحانی برای پیشبرد مذاکرات هسته ای قابل درک باشد.  

3  واکنش جامعه ایرانی خارج از کشور نیز قابل مکث و شاید شگفت انگیز بود. ایرانیان خارج از کشور به طور عمومی در برابر جنایاتی به مراتب از این کوچک تر واکنش های به مراتب نیرومندتری نشان داده اند. اما بیشتر واکنش ها دربرابر این جنایت بزرگ نسبتا سرد بود. به گونه ای که جز خود مجاهدین - هیچ کس در هیچ نقطه ای از جهان- در اعتراض به این جنایت بزرگ حتی تظاهراتی برگزار نکرد. شاید ترس از تداعی شدن با مجاهدین - به ویژه برای مردمی که به ایران رفت و آمد می کنند - و یا نظر نه چندان مثبت ایرانیان به سازمان مجاهدین دلیل این انفعال عمومی باشد. اما حتی در اغلب اعلامیه های منتشر شده توسط گروه های گوناگون اپوزیسیون و کنشگران سیاسی و اجتماعی فعال نیز همدردی چندانی با مجاهدین به چشم نمی خورد. در بیشتر این بیانیه ها در کنار محکوم کردن حکومت ایران و عراق، رهبری مجاهدین نیز به دلیل اصرارشان در باقی نگاه داشتن این افراد در کمپ اشرف شریک جرم خوانده شده اند. در برخی از اطلاعیه های دیگر اگر هم به نقش و مسئولیت رهبران سازمان اشاره نشده باشد، دستکم بر مرزبندی و اشاره به "اختلافات عمیق"  با مجاهدین تاکید شده است تا مبادا این همدردی ها مورد بهره برداری احتمالی قرار گیرد. برخی از اظهار نظرهای پراکنده در فضای مجازی چنان به افراط گرائیده اند که نظیر دولت مالکی این اقدام را به خود مجاهدین  و "درگیری های داخلی" نسبت داده اند و از آن بدتر حتی از ابراز خوشحالی رهبران مجاهدین از این فاجعه سخن گفته اند!

از منظر حقوق بشر اما ضرف نظر از نقش و مسئولیت سیاست های رهبری مجاهدین  - می بایست بر ضرورت دفاع بی قید وشرط از حق حیات آنها و مجکوم کردن این جنایت تاکید کرد.  اما و اگر گذاشتن و تردید در این باره،  می تواند نشان از درونی نشدن و عدم  وفاداری به ارزش های حقوق بشری در میان ایرانیان باشد. بیشتر واکنش ها نشان می دهند که گرایش نیرومندی در جامعه ایرانی همچنان دفاع از حقوق بشر را همچون گذشته تابع مصالح و دیدگاه های سیاسی خود می سازد. حال آن که در لحظه حاضر می بایست ضمن محکوم کردن این جنایت و درخواست تحقیق توسط مراجع بین المللی برای شناسایی و مجازات عاملان این جنایت، بر چگونگی جلوگیری از تکرار آن و تامین جان امنیت ساکنان اشرف و لیبرتی تمرکز یافت. انتقال فوری بازماندگان اشرف و لیبرتی به کشور ثالث و تضمین امنیت آن ها تا آن هنگام، می تواند نقطه مشترک هر راه حل عمومی حقوق بشری باشد که باید از آن دفاع کرد. بی اعتنایی در دفاع ا ز حقوق بشر مجاهدین همچون بی اعتنایی در برابر اعدام های بیرحمانه مخالفان در سالیان نخستین پس از انقلاب می تواند پیامدهای سنگینی برای جامعه ایرانی و فرایند نهادینه کردن ارزش های دمکراتیک و حقوق بشری در آن را در بر داشته باشد.

4 رفتار رهبری سازمان مجاهدین نیز در برابر این جنایت چندان خالی از شگفتی نیست. نخست آن که رهبر اصلی مجاهدین مسعود رجوی تا کنون سخنی در این باره نگفته است. دیگر آن که  رهبران مجاهدین و از جمله مریم رجوی در سخنرانی خود بار دیگر به جای بررسی اشتباهات در محاسبه های سازمان - که تاکنون قربانیان سنگینی از آنان گرفته است-  قربانی شدن گروهی بی دفاع در قرارگاه نظامی اشرف را با کمون پاریس و تاثیرات آتی آن مقایسه می کنند! براستی روشن نیست چگونه ممکن است قیام دهها هزار مردمی که در نبردی آگاهانه، رویاروی اما نابرابر در برابر دشمن از پای درآمدند را بتوان با قربانی شدن 52 مجاهد بی دفاع که روحشان نیز از این عملیات غافلگیرانه کماندوهای مرگ بیخبر بوده است، قابل مقایسه دانست. آیا این تلویحا به معنای اعتراق به آن است که مجاهدین به رغم آگاهی از سرنوشت شان در اشرف عامدانه بر ماندن در آنجا اصرار داشته اند؟  براستی هنوز  روشن نیست چرا  به رغم روشن بودن احتمال حمله دوباره به قرارگاه اشرف، همچنان 100 تن از مهمترین رهبران سازمان مجاهدین که حتی امکان دفاع از خود را نداشتند در آنجا باقی مانده بودند؟  پاسخ رهبران سازمان به این پرسش و انتقاد چیست؟

حتی جانشین فرمانده سپاه پاسداران به گونه ای تحریک امیز و با رجز خوانی به این مسئله اشاره کرده و می گوید اگر رجوی کشته نشده باشد، توجیه ناپذیری این اشتباه او را به سکوت واداشته است. توضیحات رهبران سازمان مبنی بر باقی ماندن این افراد به قصد فروش اموال باقی مانده  و رتق وفتق امور اشرف، به سختی ممکن است کسی را متقاعد کند. آیا خوش بینی مجاهدین در دست کم گرفتن قدرت رژیم و یا امید به حمله نظامی زودرس به ایران بار دیگر از آنان قربانی گرفته است؟

به نظر می رسد پس از عملیات فروغ جاودان، این بزرگترین ضربه ای است که سازمان مجاهدین بدلیل محاسبات غیر واقع بینانه از موقعیت خود، حکومت و شرایط بین المللی خورده اند. سازمان مجاهدین خلق ایران به رغم آن که با یکی از سنگین ترین تلفات نظامی و انسانی در طول حیات خود -آنهم در این شکل بیرحمانه  و ضد بشری - روبرو شد، نتوانست به دلیل سیاست های تا کنونی خود همدردی درخور توجهی را در میان ایرانیان و یا در عرصه بین المللی برانگیزد یادستکم  پیروزی سیاسی معینی را به یمن این حادثه دردناک نصیب خود سازد.

گویی اشرفیانی که روزی قرار بود بنابر وعده رهبران خود پیش قراولان ارتش آزادی ایران شوند، با سرنوشت دردناک "دوزخیان روی زمین"  از هر سو قربانی روبرو شدند. چه آنان که به اختیار و یا به اجبار ماندند و رفتند.

هنوز روشن نیست تاثیر این جنایت عظیم آیا باز هم به بسته تر شدن این سازمان و سیاست های افراطی تر و عملیات انتفامی توسط آنان منجر خواهد شد و یا با گسترش نگاه انتقادی و تجدید نظر در سیاست های تاکنونی و یا  گسترش اعتراضات و شکاف در درون آن سازمان روبرو خواهیم شد.

می توان به مجاهدین و نقش مسئولان آن در این فاجعه و دیگر سیاست های آن انتقادات بسیار داشت و برای تبدیل آن به یک سازمان سیاسی باز  آرزو و تلاش کرد.  اما در لحظه حاضر می بایست به دفاع از حقوق بشر آنان و حق حیات، امنیت و خواست انتقال فوری اشان به کشوری ثالث پرداخت.

به نقل از بی بی سی

 پی نوشت: ساعاتی از نگارش این نوشته نگذشته بود که کمپ اشرف یکسره تخلیه شد. امری که ای کاش پیش از این رخداد صورت میگرفت تا با چنین تلفاتی روبرو نمی شدیم. در این نوشته به سرنوشت 7 تن  از افراد ناپدیدشده که درخواست آزادی و امنیت آنان نیز مطرح است، اشاره نشده است. با وجود آن که سازمان مجاهدین آنرا اعلام کرده است، شایعاتی در مورد هویت برخی از این دستگیر شدگان در فضای مجازی پخش شده است. از جمله گفته می شود علت حمله تلاش برای دستگیری مسعود رجوی بوده است. همچنین دست بسته بودن بسیاری از کشته شدگان این گمانه زنی را دامن میزند که هدف اولیه به گروگان گرفتن و ربودن تمامی آنها بوده است و با نیمه کار ماندن عملیات - جز 7 تن که از سرنوشت آنها اطلاعی در دست نیست - تمامی اسرای دست بسته با تیر خلاص کشته می شوند. وزارت امور خارجه آمریکا گرچه از اطلاعیه سپاه ابراز نگرانی کرده است و برخورد نیروهای سپاه به این مسئله بسیار فعال اس، اما گویا آنرا هنوز دلیلی برای پرسش درباره نقش حکومت ایران در این جنایت ندیده است.  

منبع: 
بی بی سی فارسی
انتشار از: 

         

 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
« راز ماندگاری مجاهدین» به چه معنی است ؟ احزاب در شرایطی به وجو د می ایند و یک روزی از صحنه سیاسی حذف می شوند .اکثر احزاب و سازمانهای زمان انقلاب همچنان وجود دارند و با جمهوری اسلامی هم مخالفند هر چند بسیار ضعیف شده اند . متاسفانه پایگاه چندانی در میان مردم ندارند . سن و سال سیاست در میان این احزاب از 60 سال تجاوز کرده است. دلیلش خیلی ساده است چرا که این احزاب همسو با انقلابی حرکت کرده اند که کشور و مردم را به لبه فروپاشی کشانده است . مجاهدین اما دو بار متولد شده اند ؛ یکی در دهه 40 و دیگری در خرداد 60 ولی در هر دو تاریخ با خشنونت، افراط گرایی و ترور متولد شدند....

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
مجاهدین بدتر از رژیمست ویا تضمین خواستن در مورد مجاهدین همه شیطان سازی های رژیم جمهوری اسلامی و فاشیسم دینی حاکم بر ایرانست که مردم را باین بکشانند که پس این رژیم بهترست بماند چون اگر رژیم برود مجاهدین میایند که خیلی بدترند....
این سیاستیست که سالها توسط آخوندها و دم ودنبالچه هایشان بلغور میشود .....بیانیه شورای ملی مقاومت را یخوانید ...جدایی دین از دولت یکی از اصول آنست

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
در همان ابتدای انقلاب از طرف رفسنجانی و بقیه پیشنهاد تقسیم قدرت به مجاهدین داده شد. با شیعه خوندن و ساده سازی فقط میتوانیم خودمان را گول بزنیم. حتا بین منتظری و خمینی فرق است.
از اول انقلاب بر شوراها و مجلس مواسسان و آزادی مطبوعات پای فشردند به خاطر تعطیلی روزنامه آیندگان با موتور سوار در خیابان ها
ا عتراض کردند.با داشتن حجاب در ا عتراض سال ٥٧ زنان شرکت کردند در صورتی که گروه های چپ در این تظاهرات غایب بودند.
اگر اتهام زدن نا جوانمردانه از پا ی لپ تاپ را انتقاد سازنده بدانیم حق با شماست زندانی نه چندان مقاومی که حتا کتاب خودش را سانسور میکند و خودش را با خودخواهی حق مطلق میداند بدون اینکه مورد نکوهش قرار گیرد در مراسم مجاهدین کتاب میفروشد.
آقای قصیم یکماه قبل از فرارش از شورا کتابش را به رجوی تقدیم میکند؟ !!

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
پایگاه وقدرت مجاهدین خلق نه در ایران بلکه در تضاد کشورهای جهان با جمهوری اسلامی نهفته است . نفرت و دشمنی سازمان مجاهدین و جمهوری اسلامی نسبت بهم ، از ابتدای جمهوری اسلامی رقم خورد بخاطر قدرت بود. هر دو شیعه ، هر دو برای به قدرت رسیدن خود از پوشش اسلام استفاده می کنند . هر دو ستیز جو و در ماهیت خود خشن و تروریست هستند. چه کسی می تواند تضمین دهد که وقتی مسعود رجوی به قدرت برسد ؛ مثلا مخالفین فکری خود را ازاد خواهند گذاشت . می گویند مشت نمونه خروار است .هم اکنون به چه میزان در خود سازمان دمکراسی وجود دارد .کریم قصیم ، ایرج مصداقی و...یک عمر برای مجاهدین خلق کار کردند ولی همین که نقد و نظری داشتند شدند مزدور و قتل شان واجب ....حالا می خواهید ما سکولار ها باور کنیم که انشالله گربه است

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
سیاست افراطی مجاهدین ...................
راز ماندگاری مجاهدین فقط پافشاری آنها بر اینست که دشمن اصلی مردم ایران. رژیم آخوندیست .این سیاست افراطی مجاهدین است .در غیر اینصورت تاحالا چهل تیکه ویا جزب ولایت شده بودند ویا تبدیل به حاشیه نشینان اینترنتی میگردیدند.وتا آنجاییکه مجاهدین را میبینیم و میشناسیم تا ریش و ریشه آخوندها و فاشیسم دینی را از ایران از بیخ نکنند دست بردار نیستند واینرا آخوندها خوب و بهتر از همه میدانند.نگاهی بکنیم به موضعگیریهای وعملکردهای جنون آمیز آخوندها بر علیه مجاهدین ......
تصویر دکتر مهرداد درویش پور

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 

با پوزش از متن بالا که ویرایش نشده ارسال شد بود. من مجاهدیدن را دوزخیان روی زمین نخوانده ام، بلکه ساکنان اشرف را دوزخیان روی زمین خوانده ام. آن هم نه از آن رو که آنها را انقلابی و یا برحق می دانم. واژه ای نمادین انتخاب کردم که بگویم زندگی آنها در اشرف چه به دلخواه بوده باشد و چه به اجبار، شرایط بسیار طافت فرسایی را در بر داشته است که با قتل نیمی از باقی ماندگان آن اردوگاه با فرجامی تراژیک همراه شد. تا آنجا هم که به من برمی گردد در محکوم کردن این جنایت اما و اگر نکردم و به مجموعه واکنش ها نیز نگاه انتقادی خود را بیان کردم.
تصویر دکتر مهرداد درویش پور

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
من مجاهدیدن را دوزخیان روی زمین نخواندن. ساکنان اشرف را دوزخیان روی زمین خواندم. آن هم نه از آن رو که آنها را انقلابی و یا برحق می دانم. متافوری انتخابت کردم که بگویم زندگی آنها در اشرف چه به دلخواه بوده باشد و چه به اجبار، شرایط بسیار طافت فرسایی را در بر داشته است که باا قتل نیمی از باقی ماندگان با فرجامی تراژیک همراه شده است.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دزموندتوتو
اسقف اعظم کیپ تاون
16سپتامبر 2013

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
با سلام خدمت آقای درویش پور در این مورد پوزش میطلبم. ولی استخوان بندی نوشته شما بیشتر زخم زبان است به مجاهدین و نه سفاکان قاتل.
اگر این کشورها میخواستند به مجاهدین کمک کنند آنها را خلع سلاح و بمباران نمیکردند. من میخواهم سر به تن این جمهوری کثیف و متعفن نباشد انرژی هستهی هم جز بد بختی و خطر چیزی برای مردم ندارد. البته برای آخوند ها کمر بند امنیت است. امریکا و غرب عاشق سینه چاک طالبان اصلاحات !! هستند نه مجاهدین. مقاومت هم چیز عجیب و غریبی نیست.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
امضای ۹۱هزار و ۱۱۰شخصيت و شهروند و۲۰ تشکل حقوق بشری و مدافعان اشرفيها از کشورهای مختلف عربی برای آزادی فوری ۷گروگان و محکوميت قتل عام هولناک در اشرف

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
"دوزخیان روی زمین" در ارتباط با مجاهدین چندان صدق نمی کند . هر چند سازمان مجاهدین خلق از چشم اکثریت مردم ایران افتاده اند و احزاب سیاسی اپوزیسیون هم نسبت به رفتار عجیب و غریب این سازمان بیگانه اند؛ با این وجود مجاهدین مورد حمایت سیاسی ، مالی ، اطلاعاتی و نظامی کشور ها و دولت های متخاصم جمهوری اسلامی قرار دارند . بطور مثال یک دهه از سرنگونی صدام حسین می گذرد و حکومت شیعه عراق نتوانسته است انان را از کشور بیرون کند. این سازمان حمایت سازمان ملل را هم پشت خود دارد. بنظر من اگر مذاکرات ایران و امریکا به نتیجه برسد. سازمان مجاهدین مجددا در لیست سازمانهای تروریست قرار خواهد گرفت . شایان ذکر است که این سازمان در کشتن دانشمندان هسته ای با اسرائیل همکاری اطلاعاتی _ عملیاتی داشته است ولی تا "دوزخیان روی زمین" هنوز فاصله دارند.این سازمان برگی در دست دشمنانان جمهوری اسلامی....وسالهاست از
تصویر دکتر مهرداد درویش پور

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دوست نادیده ام، جناب محمود. اصطلاح دوزخیان روی زمین برگرفته از فرانتس فانون است که آنرا در باره مردم الجزایر و انقلابیونی به کار برد که ا زهر سو زیر فشار سرکوب برای ارمان های خود سر خم نکردند. من این اصطلاح را نه به قصد تحقیر ساکنان اشرف، بلکه به منظور ترسیم موقعیت همیشه دشورا آنان برگزیده ام که از آغاز با آن روبرو بوده اند و سرانجام این گونه بیرحمانه به قتل رسدیدند.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
.....آقای دانشمند و تحلیلگر رجوی حاکم عراق نیست! این ها مثل خیلی از ایرانیها پناهنده سیاسی هستند. اگر طالبان نفت و دلار و سازمان دولتها (سازمان ملل ) و نوری مالکی خون خوار به تعهد آتشان گردن نمیگذارند و با ناجوانمردی تمام انسانهایی را قتل عام میکنند که در مقابل زور وا نداده اند و به روز مرگی نیفتاده اند شایسته نیست از طرف یک رزمنده مجازی اینترنتی دوزخی نامیده شود. گویند که دوزخی بود عاشقو مست قولی است خلاف دل ...بر این دوزخیان و همه دوزخیان گذشته مثل همایون کتیرایی، علی شکوهی، مجتبا خرم آبادی ،سعید محسن ، سعید سلطان پور . شکرولله پاک نژاد گل سرخی، علی آقا صارمی، فرزاد کمانگر و هزاران دوزخی زنده و یا شکنجه شده در سراسر جهان که جور بی مسولیتی مشتی روشنفکر نما را که به قول شاملو فقط بلدند تابلوی مغازه ها را بخونند درود