گفتگو با ناصر فکوهی : کسانی که زبان های محلی را تحقیر می کنند

چنین سخنان سخیفی را تنها شاید بتوان در برخی از موقعیت بی در و پیکر و تعریف نشده ‏در ایران یافت که افراد چنان درگیر خیالات خود هستند که فراموش می کنند برنده جایزه ‏ادبیات نوبل در سال 2006 به اورهان پاموک و به زبان ترکی استانبولی داده شده است. ‏ظاهرا کسانی که چنین سخنانی را به زبان می آورند فراموش کرده اند که ترکیه امروز ‏جایگاهی بسیار بالا در روابط علمی بین المللی و حضوری پر رنگ در نهادهای علمی جهان ‏دارد و جمهوری آذربایجان نیز برغم سلطه هفتاد ساله و ویرانگر کمونیسم در آن به سرعت ‏در حال رشد است

تدریس زبان های قومی و محلی در کنار زبان فارسی در مدارس چند مسئله را دوباره مطرح می کند که نیازمند بررسی است. منتقدان و مخالفان این پیشنهاد به دو مسئله مهم تکیه می زنند و از آن جایگاه به نقد تدریس زبان های قومی می پردازند. اولین و مهم ترین بحث مسئله امنیتی و مشکلات پیش روی آن است. مسئله دوم که کمی تخصصی تر است بحث امکانات پیش روی این زبان ها برای تبدیل شدن به یک واحد درسی است و اینکه آیا زبان های قومیتی ما ویژگی کافی برای تدریس را دارند؟. مسئله مهم سوم که به وجهه قانونی آن می پردازد و همیشه جای مناقشه برای مخالفان و موافقان بوده، بحث تفسیر آزاد و به نفع از اصل پانزدم قانون اساسی است که مختص به این موضوع است.متن پیش رو، بررسی این سه مسئله مهم از دریچه علم یک انسان شناس و فرهنگ شناس است. دکتر ناصر فکوهی، از اساتید گروه انسان‌شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران و از موافقان بحث تدریس و البته از پیشنهاد دهنگان آن، در قامت یک انسان شناس و در قالب پاسخ به مخالفان به بررسی موضوعات مورد نظر پرداخته است.

1.   ما در رابطه با بحث زبان های محلی و قومی اصل 15 قانون اساسی را داریم که محل مناقشه بسیاری قرار گرفته است. مهم ترین نقدی که به این اصل قانون اساسی است نبود وضوح کافی و ابهام داشتن آن است به گونه ای که هر کس آنچه را که خود دوست دارد از آن برداشت می کند. آیا شما به این قضیه معتقد هستید؟

اصل پانزدهم قانون اساسی کاملا روشن است و نمی تواند محل مناقشه باشد، شاید لازم باشد ابتدا اصل را بخوانیم:«زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد ولی استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‏های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است. »

مشخص نیست این ادعا که اصل پانزده، روشن نیست از کجا می آید و چه مبنایی دارد. آنچه در متن می خوانیم صریح و واضح  است: زبان و خط فارسی زبان و خط مشترک و رسمی است، اما وجود و حق استفاده از زبان های محلی و قومی به رسمیت شناخته شده است و از همه مهم تر،  حق تدریس آنها در مدارس. اما این اصل تاکنون هرگز اجرا نشده است. اما به چه دلیل؟ به نظر من دلایل متفاوت بوده:  در ابتدای انقلاب  و در دوره ای  تقریبا  ده ساله به دلیل تنش هایی که در  هر انقلابی  طبیعی است و به دلیل درگیر شدن ایران با  یک جنگ تحمیلی و این واقعیت که اجرای این طرح می توانست شاید به اختلافات قومی  پیرامونی و مرزی، در شرایطی بحرانی دامن بزند و از این رو باید  برای اجرایش در انتظار آرامش اوضاع و خروج کشور از موقعیت بحرانی جنگ می  بودیم.  سوای اینکه این استدلال تا چه اندازه حتی در آن موقع قابل دفاع بود یا نه اما به نظر من از نوعی مشروعیت برخوردار بود، زیرا  وقتی تمامیت یک دولت ملی  زیر تهدید است،  اولویت مطلق حفظ این تمامیت است و  نمی توان در این باره  آزمون و خطا کرد. از این رو موضوع قومیت ها و اجرای این اصل در دهه 60 و حتی پس از آن در سال های  نخست پس از پایان جنگ جزو موضوع های تابویی بود به صورتی که هیچ  کار و تحقیقی حتی در سطح دانشگاه ها، جزدر حوزه سیاسی و امنیتی در آن باره انجام نمی شد. اما از  اواسط دهه 1370 تا امروز این موضوع از  چنین وضعیتی خارج شده است و  جنبه و بعد فرهنگی مسئله قومیت های ایرانی  نسبت به جنبه امنیتی و سیاسی آن برتری یافته است. چنانکه هم اکنون در تمام دانشگاه های ما سال ها است در همه موضوع های قومی تحقیق و کار می شود. افزون بر این در  زبان ها و قومیت های غیر استان هایی با زبان های محلی و قومی نشریات و رسانه های رسمی به این زبان ها منتشر می شود، بی آنکه مشکلی ایجاد شود.

اما چرا  دائم از ابهام یا مناقشه بر سر این  اصل  سخن گفته می شود: به نظر من به این دلیل که گروهی مایلند  همزیستی قومی و فرهنگی در پهنه متکثر و غنی ایرانی را که  اصلی هزاران ساله است را  به سود دیدگاه های امنیتی، شووینیستی و قوم پرستانه و کوته بینی های علمی و فرهنگی خود بکشانند و یک امتیاز بزرگ را دائما به مثابه یک خطر بزرگ جلوه دهند. برخورداری ایران از بیش از 50 زبان، صدها گویش و هزاران سنت محلی و قومی به نظر من به عنوان یک فرهنگ شناس، یکی از بزرگترین شانس های این کشور است و باید به آن افتخار کرد. ما  با برخورداری از این تکثر اگر توانایی و هوشیاری حفظ آن را داشته باشیم، می توانیم تا صدها سال موضوع هایی بکر برای مطالعات  اجتماعی و فرهنگی داشته باشیم و  نه تنها خود از این مطالعات در زندگی خویش بهره مند شویم، بلکه جهان را از آنها بهره مند کنیم. و وقتی می گویم مطالعه منظورم صرفا شناخت نیست، بلکه به کاربرد و بالا بردن سطح طندگی مردمان کشورمان نیز از خلال این مطالعات  و نتایجشان باور دارم.

همین که این گفتگو در چارچوب یک دائره المعارف  انجام می گیرد جایگاه روشنی به بحث من می دهد، در  چند پهنه در جهان می توانید چنین تنوعی برای کار دائره المعارفی و فرهنگی پیدا کنیم. در گوشه گوشه خاک ما،  هزاران هزار موضوع برای شناخت و  بالا بردن دانش  دائره المعارفی و علمی وجود دارد و از این لحاظ  ایران از جمله پهنه های نادر جهان است و این باعث افتخار و گنجینه ای بی پایان است. بنابراین، به نظر من اصل پانزده کاملا روشن است و باید  هر چه سریعتر ابتدا به صورت  آزمایشی و سپس به شکل گسترده  به اجرا در بیاید. 

 

2. یکی دیگر از ایراداتی که به بحث تدریس زبان های قومی و محلی وارد است این است که زبان های محلی غنا و ویژگی های یک زبان کامل را برای تدریس ندارند. یعنی برای تدریس مثلا زبان ترکی نمی توان سیلابل درسی تعریف کرد.

متاسفانه چنین سخنان سخیف و بی ارزشی به گوش من هم خورده است و بسیار متاسفم که در کشوری با جمعیتی که زبان مادری نیمی از آنها فارسی نیست، اما همه آنها با تلاش های نسل اندر نسل خود زبان فارسی را به چنین درجه ای از قدرت و اعتبار رسانده اند، کسانی که هیچ اعتبار علمی و اجتماعی برای بیان چنین مسائلی ندارند صرفا از وجود گرایش های شووینیستی و بلاهت های مرتبط با آنها که در جهان مدرن امروز دیگر هیچ جایگاهی ندارند، می توانند چنین سخنانی را بر زبان بیاورند و اغلب روشنفکران و دانشمندان و زبان شناسان ما نیز خاموش بمانند. زبان ترکی آذری (سوای سایر شاخه های ترکی در ایران) در گویش های گوناگونش  نه تنها زبان بیش از  بیست میلیون از مردم کشور ما است، بلکه به خانواده زبان های ترکی تعلق دارد، با جمعیتی که آن را بین 170 تا 250 میلیون نفر تخمین می زنند و با زبان های آلتایی نیز پیوسته است که از مهم ترین خانواده های زبانی اوراسیایی هستند. اما اگر تنها ترکی آذری را که عمدتا در ایران و آذربایجان پیشین شوروی وجود دارد، در نظر بگیریم. در کشور ما و در آذربایجان هزاران کتاب و نشریه و رسانه به خط فارسی (عربی) و خط سیریلیک و خط ترکی استانبولی در حال حاضر وجود دارد. چنین سخنان سخیفی را شاید تنها شاید بتوان در برخی از موقعیت بی در و پیکر و تعریف نشده در ایران یافت که  افراد چنان در گیر خیالات خود هستند که فراموش می کنند برنده جایزه ادبیات نوبل در سال 2006 به اورهان پاموک و به زبان ترکی استانبولی داده شده است. ظاهرا کسانی که چنین سخنانی را به زبان می آورند فراموش کرده اند که ترکیه امروز جایگاهی بسیار بالا در روابط علمی بین المللی و حضوری پر رنگ در نهادهای علمی جهان دارد و جمهوری آذربایجان نیز برغم سلطه هفتاد ساله و ویرانگر کمونیسم در آن به سرعت در حال رشد است. افزون بر این دوستان حتی به خود زحمت نمی دهند که  سری به کتابفروشی های تبریز یا  برخی از کتابفروشی های تهران بزنند تا ببینند هزاران کتاب  به آذری در همه حوزه ها منتشر می شود. شکی نیست که بسیاری از این کتاب ها کیفیت بالایی از لحاظ محتوا و زبان ندارند، اما فکر نمی کنم به جز یک شووینیست کوته نظر کسی را پیدا کنید که اندکی ادبیات و  کتاب های منتشر شده به زبان فارسی را بشناسد و  اذعان نکند که چه میزان بالایی از  کتاب ها در این زبان  نیز که کنترل بسیار بالایی نیز بر آن وجود دارد، از هر لحاظ بی ارزش هستند. اما آیا این دلیلی می شود که ما احکام و گزاره هایی ابلهانه درباره زبان فارسی صادر کنیم؟

کسانی که آشنایی مختصری با زبان شناسی و فرهنگ دارند می دانند که هر زبان ولو زبان هایی با گویشوران اندک، گنجینه هایی بزرگ برای مفاهیم به شمار می روند و به دلایل فرهنگی – بیولوژیک قابلیت رشد تقریبا بی نهایتی را در خود حمل می کنند و اگر رشد نکرده اند این اغلب و بیشتر به شرایط محیطی و اجتماعی بر می گردد تا به  ذات زبان.

پیشنهاد من به کسانی که به دور از  تخصصشان (به فرض آنکه اصولا تخصصی داشته باشند) چنین سخنان بی ارزش  اما خطرناکی را مطرح می کنند، آن است که تلاش کنند این گونه اظهارات را در محافل علمی جهان منتشر کنند تا مشاهده کنند به چه حد مورد مضحکه قرار خواهند گرفت. اصولا چنین اظهاراتی در کشورهای اروپایی قابل تعقیب است زیرا  نوعی برانگیختن نفرت نژادی  تلفی می شود. من به عنوان یک فارس تبار که هر گز شانس برخورداری از دانش زبانی قومی  ایرانی دیگر را نداشته است، واقعا متاسفم در کشورهای پیشرفته علمی نظیر فرانسه، گاه زبانی را با صرف هزینه های سنگین تنها بر اساس چند گویشور در طول تاریخ زبان شناسی بازسازی کرده اند و امروز تمام تلاش زبان شناسان این است که بتوانند سرمایه های لازم را بیابند تا زبان های با گویشوران اندک چند هزار نفری را نجات داده و بازسازی و ادبیات و رسانه هایی به آن زبان ها را زنده کنند و در کشوری همچون کشور ما که میلیون ها گویشور به زبان های آذری و کردی و عرب و ... داریم می توان شاهد چنین اظهارات غیر مسئولانه، خطرناک، نژاد پرستانه و ابلهانه ای بود. در فرانسه امروز زبان هایی که انقلاب فرانسه در اواخر قرن نوزدهم براساس مدل خشونت آمیز دولت ملی از میان بردند، اجازه یافته اند نه تنها ادبیات و روزنامه و کتاب داشته باشند،بلکه از رسانه هایی چون تلویزیون برخوردارند و حتی سریال های آمریکایی را می توان امروز در غرب فرانسه به زبان های محلی تماشا کنیم. همه زبان شناسان بزرگ بر اهمیت حفظ و پتانسیل بالایی که همه زبان ها برای رشد دارند و نیاز انسانیت به جلوگیری هر چه سریع تر از  نابودی زبان ها سخن می گویند و در ایران ما باید بنشینیم و چنین سخنان بی ربط و بی ارزش و در عین حال خطرناکی را گوش بدهیم که کاری نمی کنند جز برانگیختن و تشویق پان ترکیست ها، پان عرب ها و پان کردها به ایجاد ادبیات و استدلال هایی به همین اندازه سخیف و بی ارزش و خطرناک و حمله به چیز موهومی به نام «شووینیسم قوم فارس». ما با شووینیسم فارس روبرو نیستیم بلکه با بی مسئولیتی و بی سوادی و سطحی نگری و محیطی آشوب زده روبرو هستیم که هر کس به خود اجازه می دهد راجع به همه چیز اظهار نظر کند و زبان و فرهنگ میلیون ها ایرانی را به مسخره بگیرد و توهین کند و  ارگان ها و رسانه های رسمی کشور نیز بدون هیچ نوع مشکلی آنها را منتشر کرده و روشنفکران ما نیز خم به ابرو نیاورده و نژاد پرستی های ابلهانه و ملی گرایانه شان را که ده ها سال است دیگر در هیچ کشور مدرنی حتی عقب افتاده ترین متفکران نیز سخنی از آنها به میان نمی آورند، با افتخار در اینترنت و رسانه ها و روزنامه ها  تکرار کنند.

این فقط شامل ترک های ایرانی نمی شود. نگاه کنید به لحن روزنامه ها و بسیاری از مثلا روشنفکران ما درباره عرب ها، بدون آنکه توجه کنند ما  حدود دو میلیون عرب ایرانی داریم. و اگر حتی با استدلال های  سطحی نگرانه و نژاد پرستانه آنها نیز  جلو برویم پیشینه حضور  سامی ها در پهنه ایران از  آنجه آنها «آریایی» ها می نامند  قدیمی تر است. اما  اصولا  در قرن بیست و یکم طرح چنین موضوع هایی که  میلیون ها نفر را در قرن بیستم به کشتن دادند،  تاسف بار است نشان می دهد که متاسفانه در برخی از شاخه های فکر ی و به دلایلی اغلب  واکنشی ما تا به چه حد سقوط کرده ایم. ایرانیان امروز متاسفانه از یک سو گرایش های به شدت  ملی گرایانه و افراطی نشان می دهند و از سوی دیگر با رفتارهای  نامناسب خود در حال تخریب  میراث فرهنگی شان هستند. در عین حال بسیاری از آنها نیز اصولا توجه ندارند یکی از سنت هایی که برای ما از فرهنگ گذشته به جای مانده است همین قابلیت بالای  مردممان در مدیریت کردن تفاوت  های زبانی،  دینی ،  آداب و عیره است که بنایش نه بر حذف و  تحقیر دیگری بلکه در پذیرش  و همکاری و همگامی  بنا شده است.       

جدا افتادن از جهان و بی خبری و بی سوادی و پایین بودن فرهنگ عمومی هم البته به این گرایش ها  بسیار دامن میزنند باز برای مثال باید به شووینیست ها یادآوری کنم که در قرن بیستم زبان عربی که افزون بر آنکه زبان اصلی دین اسلام است،  یکی از زبان های موجود در ایران است و بنابراین ما باید به آن اهمیت زیادی بدهیم، در سال 1988 برنده جایزه نوبل ادبیات شد (نجیب محفوظ). اما در این حال  هر روز در رسانه های ما از رسمی و عیر رسمی شاهد توهین به «اعراب» هستیم و برای بسیاری از افراد حتی به اصطلاح تحصیلکرده ما نیز تحقیر سایر فرهنگ ها ولو فرهنگ های حاضر در ایران، از عرب و افغان و  ... کاملا عادی است و بلاهت خود را با آلوده کردن نام بزرگان تاریخی ایران ، یعنی شاعرانی همچون فردوسی، تکمیل می کنند و خوراکی آماده برای تبلیعات «پان» ها به آنها می دهند.   

3.      مسئله دیگر، بحث نگاه امنیتی است که به این قضیه وجود دارد. به نظر شما آیا واقعا می توان تدریس زبان های محلی و قمی را تهدیدی برای امنیت ملت و کشور ایران دانست؟

ابدا  و درست برعکس. اجازه بدهید موضوع را کمی باز کنم، مسئله امنیتی اگر از طرف نیروهای امنیتی، ارتش، سپاه و سایر ارگان هایی که وظیفه و رسالتشان حفظ کشور از  تهدید های خارجی و همچنین تنش های قومی است، مطرح شود، به نظر من منطقی است. نه به این معنا که من  خطر قومی را در ایران به رسمیت بشمارم، اما معتقدم که تاریخ صد سال گذشته ایران نشان داده است که قدرت های بزرگ بارها و بارها، از  تکثر قومی ایران برای تفرقه افکنی و تضعیف دولت های مرکزی استفاده کرده اند، کاری که به صورتی بسیار گسترده تر و ویرانگرتر امروز در  پهنه های بزرگی از خاور میانه (افغانستان، عراق، سوریه، یمن، لیبی و ...) نیز دارند انجام می دهند و پیش از آن  باز هم به صورتی گسترده و با  قربانیان بی شمار انسانی در قاره افریقای سیاه به ویژه در مناطق مرکزی(کنگو ، رواندا و...) و باز پیش از آن در آسیای جنوب شرقی (ویتنام، کامبوج،  فیلیپین و...) انجام داده اند.  بنابراین اینکه  تکثر قومی و زبانی ممکن است مورد سوء استفاده دشمنانی قرار بگیرد که خواسته باشند انسجام ملی را از میان برده و کشور را ویران کنند،  کاملا قابل تصور است، اما دقیقا به همین دلیل است که من از آزادی  گسترده زبان ها و فرهنگ های قومی در چارچوب قوانین کشور با محوریت یک زبان میانجی،  فارسی، به مثابه  زبان  پیوند دهنده و سپس،  زبان های محلی دفاع می کنم.  به نظر من ایران باید همچون تاریخ چند هزار ساله خود ، الگوی  تکثر قومی ، زبانی و فرهنگی باشد و  این  موقعیت را با موقعیت دولت ملی سازش دهد و بنابراین الگوی جدیدی برای دولت سازی و ملت سازی مدرن ایجاد کند و نه اینکه به دنبال الگوهای ژاکوبنی فرانسوی و غیر قابل اجرا  و یا برعکس الگو های فدرال اروپایی نظیر آلمان و اسپانیا برود که آنها نیز در ایران غیر قابل اجرا هستند.

بنابراین خلاصه بگویم به نظر من کسانی که امروز امنیت ملی را تهدید می کنند در دو جبهه در برابر یکدیگر قرار گرفته اند:   از یک سو  کسانی که به اسم دفاع از ملت و زبان فارسی،  زبان های محلی و قومی و فرهنگ های ایرانی دیگر نظیر آذری، کردی، لری، بلوچی، عربی و ... را تحقیر و تکذیب می کنند و  برنامه شان  از میان بردن این فرهنگ ها از طریق یکسان سازی و اسیمیلیشن فرهنگی است ، و سوی دیگر درست برعکس ، همه کسانی که تحت عنوان «پان» گرد آمده اند و از جدایی اقوام و فرهنگ های ایرانی، از ایران سخن می گویند، در حالی که ایران جز  گرد هم آمدن این اقوام و زبان ها  فرهنگ ها نیست. گروه نخست اغلب روشنفکرانی هستند که  تلاش می کنند  خود را به عنوان داوطلب آزاد  کمک به  کارشناسان امنیتی معرفی کنند و حتی برآوردهای  نیروهای امنیتی را که امروز  به درستی معتقدند دیگر نباید از موضوع قومیت در ایران یک دغدغه  و تابو امنیتی ساخت و باید آزادی را  به بالاترین حد ممکن از رساند و وقت آن فرا رسیده که اصل پانزده اجرا شود، زیر سئوال برده و مایل هستند به هر قیمتی بدون آنکه لزوما از آنها خواسته شده باشد، به عنوان کارشناس مجانی اعلام آمادگی برای خدمتگزاری و ارائه نظریه امنیتی به بخش های افراطی در این تفکر امنیتی بکنند؛ و گروه  دوم اغلب روشنفکران بدون پایه ای در میان مردم و گروه های فرهنگی اقوام  ایران؛ مردمی که خود را به درستی متعلق به فرهنگی  قدیمی و ریشه دار می دانند که لزوما بر اساس دولت ملی و در یک صد سال اخیر تعریف نمی شود و بنابراین اصولا  ایران را چیزی جز خود نمی دانند. این روشنفکران  بی ریشه و بی پایه که مدل تاریخی خودرا از خزب توده می گیرند، اغلب از مدل های استالینی پیش از جنگ جهانی دوم،  برای نظریه سازی های خود استفاده می کنند، و  چاره ای جز آن ندارند که دشمنان «شووینیست فارس» خیالی  برای خود بتراشند تا بتوانند خود را توجیه کنند. این دو گروه افراطی امروز بزرگترین خطر برای امنیت  ایران به حساب می آیند و طبیعتا بسیار از موضع گیری های یکدیگر راضی هستند زیرا موضع گیری هر گروه موضع گیری های گروه دیگر را  توجیه کرده و مشروعیت می بخشد.

  

 

منبع: 
سايت مرکز دائر‌ه‌المعارف بزرگ اسلامی
بخش: 
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
آقای محترم
اصلا فرض کنیم قانونی در این مورد وجود ندارد پس باید دست رو دست گذاشت و تمام زبان های غیر فارسی در ایران نابود بشه
یعنی چون قانونی وجود نداره بیش از 50 میلیون عرب و ترک و کرد و بلوچ و گیلک و . . . حق ناردند در مدرسه به زبان خود بنویسند و بخوانند
آن هم در سال 2013 که طبق نظر یونسکو هر کسی به زبان مادری خود نتواند بنویسد و بخواند بی سواد هست
در زمانی که حتی سعی می شود که زبان قبیله ای نیز حفظ بشه
برادر محترم بنده هم فارس هستم اما حرف و کار ما زور است آخر ظلم و ستم

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
پان فارسها و بلخصوص اخوندهای ولایت کریه نه به قانون اساسی و نه به قوانين بین المملی اعتقاد یا احترام دارند.ایران در حال حاضر مثل افریقای جنوبی قبلی است و متاسفانه اکثریت فارسها از سیاست نژاد پرستانه رژيم اپرتاید فارس دفاع می کنند.ايران به شخصی مثل نلسون ماندلا احتياج دارد .

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
به این قسمت دقت کنید:"اصل پانزدهم قانون اساسی کاملا روشن است و نمی تواند محل مناقشه باشد، شاید لازم باشد ابتدا اصل را بخوانیم:«زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد ولی استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‏های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است. »

مشخص نیست این ادعا که اصل پانزده، روشن نیست از کجا می آید و چه مبنایی دارد. آنچه در متن می خوانیم صریح و واضح است: زبان و خط فارسی زبان و خط مشترک و رسمی است، اما وجود و حق استفاده از زبان های محلی و قومی به رسمیت شناخته شده است و از همه مهم تر، حق تدریس آنها در مدارس. اما این اصل تاکنون هرگز اجرا نشده است."
آقای به ظاهر دکتر و استاد دانشگاه به همین راحتی و مثل آب خوردن اصل 15 قانون اساسی رو تحریف میکنه دوباره دقت کنید:

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
چاپ دینار عراق به دو زبان عربی و کردی ، کتمان زبان و هویت ترک در ایران


اومود اورمولو


بر اساس اخبار رسمی منتشر شده توسط بانک مرکزی عراق از این پس دینارهای عراق دوزبانه چاپ خواهند گردید.
دینارهای عراق از سال 2014 به صورت دو زبانه و کاربرد 2 زبان رسمی عراق یعنی زبانهای عربی و کردی منتشر خواهند شد. در پشت و روی دینارهای عراقی و همچنین سکه های منتشر شده توسط بانک مرکزی عراق از هر دو زبان به طور وسیع استفاده خواهد شد.
بر اساس گفته های رئیس بانک مرکزی عراق، سیستم بانکی عراق برای رفع مشکلات مرتبط با موضوع چاره اندیشی نموده و گروهی متشکل از کارشناسان خبره را برای تامین زیرساختها چاپ اسکانسهای دوزبانه تعیین نموده و به زودی بانک مرکزی عراق اسکانهای دوزبانه را به صورت رسمی وارد بازار تجارت خواهد نمود.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
برای رفع این توهین و تحقیر در گام اول از لفظ زبان محلی اجتناب کنیم زبان ترکی با حدود 300 میلیون متکلم یک زبان جهانی است زبان عربی با رسمیت در دهها کشور ، محلی نیست. در گام بعدی ، قانون برای همه زبانها یکسان باشد و امکانات بطور مساوی تقسیم شود و تبعیض بین زبانها از بن برود. رسمیت دادن به یک زبان ، نفی زبانهای دیگر و توهین به آنهاست.یا چند زبان باهم رسمی شود یا یک زبان رابط مانند انگلیسی انتخاب شود و زبان هر ملت در منطقه خودش رسمی باشد.هژمونی ظالمانه و تحمیلی زبان استعماری فارسی شدیدا محکوم و مردود است.این اولین گام در راه استقرار دموکراسی و صلح است

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
در کشوری که پانیرانیستهای پانفارسیست جهت اثبات برتری نژادی خود، هنوز هم که هنوز است در پاسارگاد دنبال استخوانهای کورش می گردند و هر روز هفده رکعت نماز تمامیت ارضی می خوانند و جهت تحقیر و هالو نشاندادن دیگر ملتها، بی وقفه مشغول ساختن جوک هستند، آیا در این جامعه با این جوّ، صحبت کردن از دموکراسی و حقوق برابر ملتها می تواند مفهومی داشته باشد؟

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
نمیدونم چرا پان ها فکرمیکنند همه ملت باید تاریخ روحفظ باشند یا حتما ازخون تمامی اجدادشون تا چهارهزارسال قبل مطلع باشند که بتونند احساس کنند یک ملت هستند نمیدونم چرا درک این موضوع سخت براشون که به خدا همین مردمی که تواین گربه اشنا دارند کنارهم زندگی میکنند باهم جشن میگیرند تونوروز چهارشنبه سوری ویلدا وقربان غدیر و....یا اشک میریزند تو عزاداری های محرم و....همه وهمه تواون لحظه ها احساسشون یکی هزاران ازدواج بینشون صورت گرفته کی می تونه ادعا کنه توفامیلش ترک یا عرب نداره یا لر بختیاری کلا همه فرضا فارس اند اصلا فکرنمیکنند با این تفکرتکلیف هزاران کودکی که حاصل این ازدواج هاست چی میشه اره حکومت ومردم از پان ها میترسند چون نمیخواند شهرهای ایران ازهم جدابشند اون تحقیرهایی هم که میگید اگه منظور جوک هاست واسه همه شهرها گفته میشه از خود تهران تا اصفهان ومشهد یزد وشمال و..فرهنگ درستی نیست اما به نیت

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
سلام برای اولین بار یک مقاله کاملا منطقی وهمخوان با فرهنگ الان داخل کشور نه یک فضاسازی خیالی تواین سایت خوندم با یک راهکار منطقی که قابلیت اجرا داره اگه این تفکر با همین دلایل وبه همین شکل که عنوان شد تو مجلس از طرف نماینده های خود این استان ها مطرح بشه ویک خورده این مقاله ها تو ایران منتشر بشه با این استدلال نه ان چیزی که پان ها میگند وتوهین وتهمت هایی که هر قوم هم به فارس وگاها بهم دیگه میزنند تدریس تمام این زبان ها در مدارس کنار فارسی وحتی نامه نگاری اداری داخل شهر خودشون نه بین دو شهر مختلف میتونه از حمایت همه مردم ایران برخوردار بشه وروحانی قابلیت پذیرش این موضوع روداره شاید نهایتا این مجلس نکشه امادور بعد صددرصد مجلس دست اصلاح طلب هاست از الان اگه به جای بهم پریدن شروع به هماهنگی بکنند نه تنها این اتفاق می افته بلکه خیلی طول نمیکشه که تمام مسولین شهرهاشون رو بومی انتخاب کنند