قبض و بسط معنای داعش

برای رفع خطرِ داعشِ عملا موجود، باید این کلمه را تا آنجا منقبض کرد که فقط وجودِ ابوبکر البغدادی و افراد تحت رهبری او را در برگیرد و دیگر هیچ. برای این کار باید بین اسلام داعشی و اسلام اخوانی مرز کشید،

طرح مسئله

از پی انتشار جنایات هولناک داعش در مناطق تحت کنترل خود بسیاری از گویندگان و نویسندگان فرصت یافته اند که در چالش هایی که پیش رو دارند با تشبیه طرف مقابل به داعش حقانیت طرف خودی را بی چون و چرا و همبستگی درونی را به حداعلی برسانند. نمونه های کاربرد این تکنیک بسیار است(۱).

عنصر مشترک در همه این نویسندگان و گویندگان آن است که داعش پدیده‌ای است از جنس همه‌ی قاتلان زنجیره‌ای، از جنس گردانندگان ابوغریب و گوانتانامو، از جنس قانون‌ستیزان. جوهر حرف این است که بین جنس آنان که در شمال عراق و سوریه انسان سر می‌بُرند با جنس آنان که در تهران و دمشق خودکامگی می‌کنند و با جنس آن دست‌های پنهان و آشکاری که دنیا را کنترل می‌کنند، این‌همآنی وجود دارد. خصلت مشترک میان تمام آن گویندگان و نویسندگان "بسط حداکثری معنای داعش" است.

کارآمدیِ تمثیل

هدف از بسط مفهوم "داعش" و استخدام آن به مثابه یک تمثیل، آن است که در چالشی که پیش رو گشوده اند، ذهن هواداران بین "طرف مقابل" و داعش این همآنی درست کنند و ستیز با آن را فراگیر.

"متافور" و "این‌همانی"‌سازی، برای برانگیزش افکار عامه و تولید واکنش روانی است. این تکنیک البته از کارآیی قابل ملاحظه برخوردار است. هرچه شما در انتخاب "متافور" یا "تشبیه" افراطی‌تر رفتار کنید، به همان اندازه فشاری را که بر ذهن مخاطب وارد می‌کنید افزایش می‌دهید. این فشار با میزان اعتماد مخاطب به شما نیز ارتباط مستقیم دارد. مثلا شهرت گویندگان به فلسفه‌دانی، به حقوق‌دانی و به سخن‌دانی میزان فشار وارده بر ذهن شما و ثمربخشی تکنیک را البته بالا می برد.

متافورها ابزارهای تحلیلی بسیار قدرتمندی هستند. به‌خصوص هنگامی که حس را بصری می‌کنند. فشاری که شما با گفتن "حسن دقیق کار می کند" در ذهن مخاطب تولید می‌کنید، با فشار روانی "حسن مثل ساعت کار می‌کند" قابل مقایسه نیست. این شیوه‌ی تحلیلی البته عمری به اندازه عمر بشر دارد. انسان از همان روز ازل آموخته است که همه بدی‌ها را در کالبد نمادی به نام "اهریمن" یا "شیطان" و تمام نیکی ها را در وجود خدای خویش جستجو کند. ذهن سهل اندیش انسان بسیار خوش دارد، که بر همین منوال، خیر و شرِ پراکنده در جای جای جهان را نیز در جان های جداگانه جستجو کند.

داعش یک پدیده عینی است، قابل رؤیت است، پرچم سیاه و نقاب سیاه دارد، عکس‌هایش همه جا با آلات قتاله، با صف مرگ "death row" نمایانیده شده است. امروز قابل لمس و قابل تجسم بودن داعش ساختن یک وسیله تشبیه بصری ocular metaphor از آن را بس تسهیل کرده است. داعش خیلی زود به واقع به مظهر خباثت و شر، به مظهر جنایت علیه بشریت، بدل شد. داعش مظهری شد که هرکه را به آن تشبیه کنند یعنی که باید نابود شود؛ یعنی که باید در قعر دوزخ جای داده شود.

 در پس چهره معصوم هر کلمه یک بردار قدرت پنهان است که هرگاه آن را برداری بی معنا می شود. یک مثال بزنم: کلمه "جنده" از پس تاریخی بس خونین و سالدار از پس تلاش مرد برای کنترل زن، ساخته و پرداخته شده. اصلا تصادفی نیست که بار تلخ و گزنده این کلمه هیچ به مرد مربوط نیست. این کلمه برای آن زاده شده و به آن "جسم و جان" بخشیده شده که به هر کس چسبانده شود به یک آن از دایره "هستی اجتماعی" رانده شود. چنین مفهومی در دنیایی که زن و مرد هر دو به یک نسبت بر هم کنترل دارند به کلی غیرقابل تصور و عاجز از تولید هرگونه فشار روانی خواهد شد. این کلمه‌ی قبیحه نیز، مثل هر شئی دیگر، روز تولد داشته و سرانجام روزی تاریخ وفات نیز خواهد داشت.

متافورهای تجسم پذیر یا تمثیل‌ها به همان اندازه که در چالش‌ها برای اعمال قدرت کارآیی دارند، خطرناک نیز هستند. چون بصری شدن یک حس، "زدایش‌پذیری" آن را کاهش می‌دهد. "شنیدن کِی بُود مانند دیدن؟". متافورهای بصری عموما اختلاف با طرف مقابل را وجودی، و همبستگی با طرف خودی را حیاتی می کنند.

تقسیم جهان به دو اردوگاه، به "خیر" و به "شر"، و متجسم کردن آن دو در کالبدهای جداگانه نیز دروغ محض است و به همان اندازه گمراه کننده. این کار برای تولید شیفتگی به "طرف خودی" و برای دائمی کردن ستیز با "طرف دیگر" است. این نوع تقسیم برای تولید جنگ، برای تخریب، برای مرعوب سازی صدای نقد درونی، البته بسیار کارآمد است.

"خیر" و "شر" با جان همه جای جهان درآمیخته است. تفکیک کالبد شر و از کالبد خیر و نمادینه کردن آن دو بخشی از تدارک برای جنگ است. حیات نوع بشر به این تقسیم بندی‌نیاز ندارد. صاحبان قدرت و جویندگان قدرت اما چرا.

راهِ دفعِ داعش

دو مسئله را باید از هم تفکیک کرد. مسئله‌ی تحلیل ماهیت داعش، چرایی پیدایی آن، و سیاست‌گذاری برای مهار و دفع خطر آن یک چیز است، و استفاده از داعش، به مثابه‌ی یک متافور، برای تولید بیم، فشار روانی، یا سمت دادن ذهن مخاطبان چیز دیگری.

کسانی که برای نبرد در جبهه‌های دیگر، مفهوم "داعش" را بسط داده و از آن نماد می‌سازند، اصلا به این سوال نمی‌پردازند که با این داعشِ عملا موجود چه باید کرد. آنها به راه‌هایی فکر نمی‌کنند که داعش حقیقی را چگونه می‌توان شکست داد.

 برای رفع خطرِ داعشِ عملا موجود، باید این کلمه را تا آنجا منقبض کرد که فقط وجودِ ابوبکر البغدادی و افراد تحت رهبری او را در برگیرد و دیگر هیچ. برای این کار باید بین اسلام داعشی و اسلام اخوانی مرز کشید، باید بین قوم‌گرایی سنی-عربی-اسلامی و افراط گرایی سنی-عربی-اسلامی مرز کشید؛ برای این کار باید در قبال تمام مؤلفه های قومیِ غیرداعشی، اعم از کُردها، شیعیان، مسیحیان، علوی‌یان، ترکمن‌ها، فارس‌ها، تُرک‌ها و دیگران، به ویژه در قبال مولفه های سُنّیِ غیرداعشی، نگاه و رویکردی لزوماً مثبت داشت.

برخی ممکن است فکر کنند با چنین ملغمه‌ای نه شکست داعش ممکن است و نه استقرار دموکراسی. آنها ممکن است تصور کنند استقرار دموکراسی فقط از عهده‌ی نیروهای سکولار ساخته است. برخی صاحب نظران البته مایلند در عراق «دموکراسی سکولار» مستقر کنند و هر چیز جز آن را غیر دموکراتیک می‌دانند. آنها توجه نمی‌کنند که در این منطقه باید دموکراسی را بدون پسوند سکولار بپذیرند. آنها توجه نمی‌کنند که در این منطقه برگه‌ی رای اکثریت مردم کمی تا قسمتی به رنگ اسلامی است و زدودن آن برگه‌ی رای، از طریق مبارزه‌ی انتخاباتی، نه از طریق محروم کردن آنان از حق رای امکان‌پذیر است. تدبیری که "اسد" و "سی سی" مشتاقانه آن را به کار بستند و حاصلش داعش شد. این تدبیر برای تولید داعش است نه برای دفع آن. دموکراتیزاسیون در اینجا بدون فراخواندن نوشهروندان به پای صندوق رای بی‌معناست. در منطقه‌ی خاورمیانه، حتی در ترکیه، دموکراتیزاسیون و اسلام ستیزی، حتی اسلام گریزی، تمایل‌هایی ناهمآیند‌ند mutually exclusive.

این که داعش در مناطق شیعه‌نشین و کُرد نشین هیچ پایگاهی نمی‌تواند پیدا کند، این که داعش فقط در میان سنی‌های از اسب افتاده در عراق "قلمرو" دارد، این که جامعه‌ی عشایر عرب سنی و احزاب اسلامی سنی و نیروهای سکولار سنی در آن منطقه، هیچ کدام ترس و نفرت کُردها و شیعیان را از داعش ندارند، باید ذهن تحلیل‌گر را به این سو بکشاند که دفع داعش با تسلط دادن کُردها یا شیعیان، بر سنی‌ها، امکان‌پذیر نیست. کردها و شیعیان نیز - مثل سکولارهای سنی - آلترناتیو نیستند. دفع داعش تنها و تنها از طریق انسجام صفوف آن دسته از عرب‌های سنی که ظرفیت مرزبندی با داعش را دارند امکان‌پذیر است. این ظرفیت‌ها در حال حاضر بیش از همه در وجود رؤسای عشایر محلی، و تا حدی بعثی‌ها و اخوانی‌ها قابل ردیابی است. 
کسانی داعش را نیرویی متشکل از عشایر، بعثی‌ها، اخوانی‌ها، و اسلام گرایان تندرو تصویر می‌کنند. کسانی داعش را دست پرورده‌ی امریکا، یا تحریک شده از سوی کُردها، تصویر می‌کنند. دست راستی‌های افراطی در جمهوری اسلامی از این زمره‌اند. چنین کسانی در تحلیل نهایی دوست دارند سلطه‌ی شیعیان را بر جامعه‌ی اعراب سنی تحمیل کنند. این طرز فکر هم خود بخشی از علل پیدایی داعش است و به هیچ روی یک "راه حل" نیست.

کسانی دامنه معنای داعش را تا آنجا گسترش می‌دهند که جریان‌های اسلام‌گرا در ایران و منطقه -از جمله اقتدارگرایان حاکم بر ایران- هم از جنس همان داعش به حساب بیایند. در حساب این کسان موضوع منفرد کردن، منزوی کردن و شکست دادن داعش در مرکز توجه نیست. موضوع منفرد کردن، منزوی کردن و شکست "داعش‌های خودی" در مرکز توجه است.

در عرصه‌ی عمل

- چند روز پیش پرزیدنت اوباما گفت: "سنی‌گرایی افراطی، مثل داعش، بزرگترین خطر برای منطقه است … و خبر خوب این است که برای نخستین بار با روشنی کامل شما می‌بینید که مشکل بزرگ کشورهای سنی در منطقه، مشکل بزرگ سنی‌گرایی افراطی است و نه ایران."

- همزمان شبکه‌ی  بی بی سی فارسی اعلام کرد: "آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبر ایران اجازه داده است مقام‌های نظامی ایران با مقام‌های نظامی آمریکا در عراق دیدار داشته باشند."

- هفته‌ی گذشته آقای ظریف به اربیل رفت و قرارداد امنیتی-نظامی مهمی را با دولت اقلیم کردستان عراق برای "جنگ علیه تروریست‌های داعش" امضا و پیرامون تشکیل دولت فراگیر در بغداد با آقای بارزانی گفتگو کرد.

از سوی دیگر در خبرها بود که آقای طارق الهاشمی، چهره‌ی سرشناس اخوانی عراق، و نیز عزت ابراهیم الدوری، چهره‌ی معروف بعثی، و برخی سران عشایر سنی در شمال عراق که در جریان فتح موصل با داعش همکاری یا همبستگی داشتند، حساب خود را از داعش جدا کرده‌اند. جالب است که شبکه‌ی تلویزیونی سازمان مجاهدین خلق هم دقیقا همین چرخش را انجام داد.

این چرخش‌ها در مواضع سیاسی، البته خود به خود رخ نداد. آنها همه محصول طراحی یک استراتژی سیاسی است. این استراتژی بر اساس انقباض حداکثری مفهوم داعش و انبساط حداکثری مفهوم "غیرداعش" طراحی شده است. این استراتژی ناهمسوترین مؤلفه‌های سیاسی محلی، قومی، ملی، منطقه‌ای و حتی جهانی را در یک سو و گروه داعش، به رهبری ابوبکر البغدادی را در سوی دیگر قرار داده است. برای من روشن نیست که در کدام اطاق فکر عناصر و اجزای این استراتژی سیاسی طراحی شده‌اند، اما برای من محرز است که طراحی این استراتژی محصول تعاملات مستقیم و غیرمستقیم بین تهران، بغداد، اربیل، واشینگتن و شاید هم دیگر جاهاست.

برای من محرز است که طراحی این استراتژی قطعا از عهده‌ی اذهانی ساخته نیست که مفهوم داعش را در ذهن مخاطب خود چنان بسط می‌دهند که از تهران تا واشینگتن، تا قاهره و دمشق و بغداد و دیگر جاها حکومت می کند.

بحث با کسانی که از داعش یک "انگ" برای تمثیل مخالفان یا دشمنان خویش می‌سازند، فقط فکری و فلسفی نیست. بحث فقط این نیست که کاربرد متافورهای بصری، به گفت‌وگو و امید به تغییر در رفتارها کمک نمی‌کند. این تمثیل یک پی‌آمد مخرب سیاسی نیز در دل پنهان دارد؛ کسی که دُم داعش را به واشینگتن و تهران گره می ‌زند، کسی که روح داعش را در وجود همه‌ی اسلام‌گرایان دمیده می‌بیند، قطعا فکر را تا آنجا پرواز نمی دهد که بتواند مسئولیتِ مشارکت و هم‌فکری در طراحی یک نظام راهبردی کارآمد برای مهار و محاصره داعش و شکست آن را بر دوش خود حس کند. عرصه سیمرغ عرصه پرواز همه ماست، هرکس به وسع خویش.

 حقیقتِ سیاسیِ محرز و تلخ این است که هرچقدر دایره‌ی شمولیت نظری و قلمرو هویتی داعش در ذهن شما بسط داده شود، به همان میزان در ذهن شما از دامنه و وسعت دایره‌ی نیروهایی قیچی می‌شود که در میدان واقعی نبرد علیه داعش به کار شما می‌آیند.

پی نوشت:

- برای یافتن نمونه های چنین کاربردی از جمله می توان به لینک های زیر مراجعه کرد:

لینک 1

لینک 2

لینک 3

فرخ نگهدار
farrokh1946(at)gmail.com
برگرفته از: 
ایمیل رسیده
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
آقا، یا خانم Anonymous که با بی ادبی به ما "تو" خطاب کرده ای؟ از لحن کوچه بازاری ات، مشخصه که آدم متشخصی هستی! جناب خوش بو! جان مادرت بخاطر اینجور چیزها خونت را کثیف نکن. چند کلام دیگه همراه اسمت پشت سرت افاده کن تا خوانندگان نیز ازمحاسنت لذت ببرند، و بدونند با کی سر و کار دارند. دست امداد های غیبی بهمراهت.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
با درود به اقای تهرانلی.انچه به عنوان خاطره از دروان زندان در باره رجوی نقل کردید بسیار اموزنده بود .این خاطره نشان میدهد که چگونه بچه مسلمان های انزمان د ر نبود حکومت قانون میتوانند د رمنجلاب استبداد رشد و نمو پیدا کنند. من از همه دلسوزان این کشور خاهش دارم زندگی نامه این فرد یعنی رجوی را مکتوب کنند.در این کلبد شکافی و دیکتاتور شناسی به همین خاطرات با اهمیت اقای تهرانلی نیازمند هستیم.هنوز بسیاری از یک دیگر میپرسند چرا کتابهای خمینی را نخوانند و علنی نکردند.جنایاتی که در سازمان رجوی روی داد و یا میدهد نباید در سایه انقلابیگری و اسلام نوین مخفی بماند.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دو کلام دیگه بشنو از تهران لی. عجب دست به قلم قَویی داری تو. خوب از ویرگول و دو نقطه و خط تیره و علامت ها استفاده می کنی. خودمانیم ها. داری یه کم بو میدی. بوی ادبیات روزنامه کیهان رو میدی. گفتم-گفت. حالا خاطره سوم هم صفحه رو مهمون کن. از هر چی که دلت می خاد تعریف کن. راجع به، راجع به. راجع به چی بود. ها یادم اومد. راجع به "دختر قهرمان آذربایجان"، "خاک پای قهرمان آزادی" ، "اسطوره مبارزه". آره. جان مادرت یه چند کلام دیگه صفحه رو مهمان کن. تو افاده کن مام عقبِ سرت استفاده.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دوستی میگفت: زمانیکه از بازداشتگاه ساواک به زندان اوین منتقل شدم، شاه هنوز دراوج قدرت بود، و ساواک جلادی میکرد. دربند زندانیان سیاسی، بنا به مقرراتی که زندانیان بین خود داشتند، هر کس به نوبت خود، عهده دار وظیفه ای بود که هم مشغولیتی داشته باشد، و هم از اینطریق از بیکاری و انزوای پوک کننده زندان کمی کاسته شود. مثلا یکی زمین را جارو میزد، دیگری آبدارچی بود، آن دیگری ظرفها را آب میکشید، چهارمی دستشوئی را پاک میکرد،...و الی آخر. اما در میان آنان فردی که سبیلهایش را تا گوشه لبانش تاب میداد، تن به هیچکاری نمی داد. او که نسبت به دیگران آدمی خود خواه، از خود راضی و انحصار طلب بنظر میرسید، و مدام با نگاههای شبهه آمیز، و مظنون، رفتار و گفتار دیگران را میکاوید، در بحث و گفتگو ها نه تنها بکسی مجال صحبت نمیداد، حتا کوچکترین حرفی را نیز از کسی پذیرا نبود، و با رفتار و نگاههای تهاجمی اش فکر میکرد که

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
... نگهدار فراموش کرده اند که زمانی که جمهوری اسلامی روی داعش را سفید کرده بود ایشان یکی از مدافعین سرسخت جمهوری اسلامی بودند

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
Anonymous جان...! اگه خودت را معرفی کنی، با کمال میل درخدمت ات هستیم.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
تهران لی نازنین اگه می شه یه خاطره دیگه هم بفرست. از خودت باشه یا دوستت فرق نمی کنه. بوس بِهت - علی

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
تهران لی جان... یه دو کلامی هم از داعش برامون می گفتی. مام می شنُفتیم. از خودت ام بیشتر برامون تعریف کن.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
رفیقی میگفت؛ روزی باتفاق دوستانی در یک گرد همائی که از طریق سازمان اکثریت برپا شده بود، حضور داشتم. غروب که شد، برنامه رقص و آواز شروع شد، و انبوه حاضرین در سالن نیمه تاریک که اشتیاق موزیک آنان را به سوی پیست رقص میکشاند، بتدریج صحنه رقص مملو از جمعیت شد. مدت زیادی از رقص و پایکوبی جمعیت نگذشه بود، که بتدریج روشنائی اطراف صحنه رقص بخاموشی گرائید، و تنها نورهای رقصان بالای سن قابل مشاهده بود. سکوی رقص که به یک دیسکو نیمه تاریک شباهت داشت، ناگهان در میان ازدحام جمعیت، چند نفری بچشم میخوردند، که با اسکورت فردی را به روی صحنه میآوردند. وقتیکه آنها نزدیک پیست رقص شدند، در اینحال صدائی ذوق زده از میان جمعیت فریاد زد: ـ زنده باد رفیق...! چندی طول نکشید که آن فرد اسکورت شده در میان محافظان خود که دور او حلقه زده بودند، وارد صحنه رقص شد. افرادی که بر روی سکوی رقص تنگ هم ایستاده بودند،

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
شما خودتان بارها در اینجا حکومت شاه و خمینی را مقایسه کردید و نتیجه گرفتید که شاه بهتر بود و اپوزیسیون به شما بدهکار است چون موجب سرنگونی سلطنت شده . بعد بارها بختیار را با خمینی مقایسه کردید و گفتید که بختیار فالان بود و خمینی بهمان بود . فراموشکاری صفت شماست یا دلایل دیگری برای تئوریسین هایی مثل شما ضد کمونیستها وجود دارد ؟

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
مسیول محترم کامنت های صفحه: خود قضاوت کنید...آیا باید هر نوشته و کامنت سخیفی را بعنوان نظر جدید در صفحه درج کنید؟ خب آخه "داش خمینی" یعنی چی؟ در واقع انتظار مناسب از کامنت های درج شده آنست که راجع به مسیله دولت اسلامی داعش در نوشتار آقای نگهدار پرداخته شود. و همچنین از گروه دست اندرکاران کامنت های صفحه، این گونه انتظار میرود که قبل از درج آنها مطالعه کنند. ارادتمند

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
In aghyan chap nema daash khomini ra 36 saal pish beanvan fedaie bekhord melet iran dadand ve hanoz ham dast as hmayet an bernmidarnd

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
این فرخ نگهدار در همه عرصه ها آماده هست که تئوری بد و بدتر را مطرح کند تا همواره از بد حمایت نماید و بس!اینکه داعش جنایت کار هست در آن هیچ شکی نیست اما آغاز جنایت به شیوه اسلامی از درون حکومت اسلامی برخاسته هست که فرخ نگهدار بدان نمی پردازد.نامه نگاری های فرخ نگهدار با علی اکبر شالگونی در ایران امروز را بخوانید و ببینید که فرخ نگهدار علیرغم حمایت از جمهوری اسلامی در دهه شصت چگونه با ترس و لرز در رکاب پدرش به دادگاه اسلامی می رفته واز سرایدار دادگاه که دوست پدرش بود نیز کمک می خواسته تا گزندی به او نرسد!http://www.farhangiran.com/content/view/9944/78/

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
آقای فرخ نگهدار، که از اول نیز چریک نبود، و اصلا ارتباطی با بنیانگذاران سازمان چریکهای فدائی خلق نداشت، از همان اول حرکتی را دوست دارد، که نه سیخ بسوزد، و نه کباب. ایشان میخواهد بکسی ظلمی روا نشود. و همه با اخوت و برادری در کنار هم زندگی بکنند. از نظر ایشان جمهوری اسلامی با موعظه و پیشنهادات برادرانه قابل اصلاح است. و اپوزیسیون باید تمام هم و غم خود را در جهت اصلاح، و درجهت تهذیب اخلاقی و اسلامی نظام به رهبری حضرت آیت الله خامنه ای مصروف دارد. انشا الله وقتیکه نظام با دیالگ و گفتگو، و فرهنگ تمدنها اصلاح شد، به همه تان آزادی داده خواهد شد. لطفا کمی صبر داشته باشید. 35 سال صبر کرده اید، 30 سال دیگر هم صبر کنید. چه اشکالی دارد؟ اصلاح کردن وقت می برد. وقت هم زیاده! عجله ای در کار نیس! التماس دعا.

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
((داعش یک پدیده عینی است، قابل رؤیت است، پرچم سیاه و نقاب سیاه دارد، عکس‌هایش همه جا با آلات قتاله، با صف مرگ "death row" نمایانیده شده است. امروز قابل لمس و قابل تجسم بودن داعش ساختن یک وسیله تشبیه بصری ocular metaphor از آن را بس تسهیل کرده است. داعش خیلی زود به واقع به مظهر خباثت و شر، به مظهر جنایت علیه بشریت، بدل شد. """داعش مظهری شد که هرکه را به آن تشبیه کنند یعنی که باید نابود شود؛ یعنی که باید در قعر دوزخ جای داده شود"""".))
حالا مشخص شد كه چرا اين مقاله را نوشته است در أذهان مردم ايران تنها كسي كه شبيه داعش، يا بهتر بگوييم ،مولد داعش است ،تنها حكومت پليد و بدتر از داعش،رژيم پليد آخوندي است كه بيش از ٣٥ سال است مردم ايران را سلاخي مي كند و ايران را به جهنمي تبديل كرده است را به در ببرد،اگر دوستان "فرخ نگهدار " هنوز متوجه نشده اند (آقاي حسن ) چي گفته آبشخورش از همان

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
حسن خان ، رک صحبت کن ببینیم حرفت چیه؟ خط بی ضرر سیاسی آقای نگهدار را برایمان تعریف نکن. چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است. ایشان از اول هم کمونیست نبود. امروزه آنقدر سیاستمداران نخبه در ممالک محروسه ایران وجود دارد، که آقای نگهدار ها در قیاس با آنان صاحب هیچ حرف تازه ای نیستند، همه اش تکرار مکررات است. از روی بیکاری. لطفا بگو درد خودت چیه!

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
حَسَنی جان...والله من که نفهمیدم پرسش ات چیه؟ توضیح می دی یا داری می پرسی ؟

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
پرسشی از شما خواننده گرامی. در اینکه داعش و خمینی و نظام اسلامی نفرت انگیز هستند حرفی نیست .اما در باره داعش سخن گفتن از سوی اقای نگهدار متاسفانه مانند تابلوی ایست که در برابرچشم ظاهر میشود مات و متحیرمیمانی که چه کسی از چه چیزی سخن میگوید.راست اینکه دیگر به نوشتهای اقای یعنی رفیق نگهدار اطمینانی نیست.نوشتها و قضاوت های ایشان همه با نوعی تردید و دودلی و ترس و شک و وسواس و ناباوری خدعه و نیرنگ در ذهن ظاهر میشوند.ساده تر اینکه حرفها و نوشتها و نظرات ایشان هر قدر منطقی و خالی ا زغرض و صادقانه در ذهن خواننده ای چو من هر گز پژواکی ندارد مانند ان چوپان دوغگو باوری به حمله گرگ و نابودی گله نیست بلکه انچه میبینی گرگ درنده نیست بلکه ناباوری است.
بسیارسخت است جلب اطمینان کردن و چه ساده میتوان انرا به تاراج داد. ایا اینگونه قضاوت در باره اقای نگهدار بدبینی نیست؟