آسیب شناسی اپوزیسیون:گفتگوی سیروس ملکوتی با مهرداد درویش پور

  •  

واكاوي اپوزيسيون ايراني و عوامل ايستايي و ديناميزم دروني آن

پیشتر در گفتگوی با رادیو همبستگی به جامعه شناسی سیاسی ناکارآمدی وکمرنگ شدن نقش اپوزیسیون تبعیدی پرداختم: نقش سرکوب سیاسی و نابرابری توازن قوا، شکاف فزاینده بین اپوزیسیون و دغدغه های روزمره مردم که به انزوای نسبی اپوزیسیون تبعیدی انجامیده است؛ حاشیه نشینی دوگانه بخش مهمی از اپوزیسیون تبعیدی که بسر بردن در پیله تبعید و به روز نشدن آن را به همراه داشته است؛ محافظه کاربودن و عدم تجدید نظر در اصول و ترازنامه خود و مقاومت در برابر نواندیشی که از جذابیت آن کاسته است؛ پیری و فرسودگی اپوزیسیون و گسست نسلی آن با نسل جوان که زبان، خواست ها و فرهنگ دیگری را نمایندگی نمی کند؛ فرهنگ مردانه حاکم بر آن که گسست جنسیتی را موجب شده است و از مشارکت زنان در گروه های سیاسی کاسته است؛ رویکرد نوستالژیک به گذشته و تقدس آن که مانع از شناخت تحولات امروز ایران و آینده نگری است؛ گسترش نگرانی های ضد آرمانی در جامعه ایرانی و عدم تمایل جامعه به تکرار تجربه انقلاب ایران و وحشت از سناریوی هایی نظیر سوریه، لیبی، عراق که تمایل به تغییرات تند را ضعیف کرده است؛ ”انزجار از سیاست” و بی اعتمادی نه تنها به حکومت بلکه به احزاب گوناگون در جامعه سخت سیاسی ایران که زمینه فعالیت سیاسی و منزلت آن را کاهش داده است؛ عدم واقع گرایی در بخش مهمی از اپوزسیون و خو گرفتن به سکتاریسم و پراکندگی و بی افقی که نقش آن را درتحولات ناچیز ساخته است...

در گفتگوی تازه با سیروس ملکوتی در تکمیل بحث پیشین به نکات زیر پرداختم: بحران سیاست و سرخوردگی از آن همچون روندی جهان شمول، مفهموم گیرکردگی سیاست به ویژه در ایران درپی رکود کنونی و ناکامی سه پروژه سیاسی اصلاح طلبی، انقلابی گری و تکیه بر قدرت های خارجی و حمله نظامی، بی افقی سیاسی و به جای آن قوت گرفتن دوباره رویکردهای نوستالژی در طیف های گوناگون و نقش آن در ایستایی اپوزیسیون، خودشیفتگی و بلند پروازی همچون یک بیماری اجتماعی و نقش آن در پراگندگی و فلج سیاسی اپوزیسیون، گذار از رویکرد به مبارزات سیاسی به ایستادگی فرهنگی، اجتماعی و حقوق بشری در برابر نظام اسلامی حاکم در اذهان عمومی، به حاشیه رفتن نسبی گتمان های اپوزیسیون و برجسته شدن گفتمان صلح، امنیت و توسعه در ایران و منطقه و بالاخره بی اعتباری بدیل سازی در خارج از کشور و ضرورت گسترش رواداری و دیالوگ عقلانی دربرابر خشونت طلبی

انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: 

دیدگاه‌ها

نظر : 
من نمیدانم این درویش پور چه اصراری دارد که در باره همه چیز بگوید و بنویسد و تئوری بدهد ؟ واقعا چه دنیای بلیشویی شده . به نظر نمی آید که وی یکی از نویسندگان نشریه پیکار باشد چون در آنجا در هر سطری یکبار از کلمه روزیونیسم استفاده میشد . یا اینکه وی مشاور سازمان پیکار باشد که آنزمان به سوپرچپگرایی شهره بود و ایشان فردی لیبرال است .
عدم انتشار شده: 
false

نظر : 
متاسفانه این دو شخصیت محترم یک ساعت صحبت و گفتگو کردند . اما هیچ چیز تازه و یا با ارزشی که انسان بخاطر آن 59 دقیقه عمر خود را تلف کند، در بطن این مصاحبه وجود نداشت. خیلی تاسف آوره. اگر بعد از 59 دقیقه حتی یک کلمه به اطلاعات و آگاهی و سواد سیاسی شما افزوده نشود، این یعنی ابطال عمر. یعنی ابطال یک ساعت عمر (59 دقیقه مصاحبه و چند دقیقه خواندن متن بعلاوه نوشتن این نظر). همش بباد رفت. همش . زهی افسوس
عدم انتشار شده: 
false

نظر : 
حتی زیبا کلام هم به سوء استفاده میلیونی از کلمه " آسیب شناسی " بیچاره اعتراض کرد و گفت اینقدر این را بکار نبرید !
عدم انتشار شده: 
false