ما را مادرانمان نمى زايند، ما را زبان مادرى مان مى زايد

دوست ساليان دور برايم نوشت:
" محمدرضاجان تولدت مبارك
اگر احساست را از روز تولدت بنويسى ممنون مى شوم."

 

 

دوست من، كدام تولد؟

تولد ما پرچم و رهايى و سرزمين نداشت. ما مثل شما در هيجان پرچم و سرود ملى و پارتى هاى وطنى غرور برانگيز متولد نشده ايم. فرزندان ما بدون دولت - ملت متولد مى شوند. آنها در درون مجادله و مبارزه ى ما متولد مى شوند نه در درون امنيت و رهايى.

مثل سخن نلسون ماندلا، شما كه بر ما مى نگريد اندوه و تاريكى اسارت و هيجان فرو كاسته از فرط مبارزه با فاشيسم و راسيسم را مى بينيد اما ما در شما درخشش خورشيد رهايى و دموكراسى و لبخند امنيت و برتريّت را مى بينيم.

تولد ما و مرگ ما دموكراسى و برابرى و آزادى ندارد. همه ى تصوير و تصور ما از زندگى، تلاش و شوق اميدوارانه ى سربازى است كه مى خواهد پرچم سرزمينش را افراشته نگهدارد. در درون ما پرچمى پايين كشيده شده است.

ما بدينگونه متولد مى يابيم. مادرانمان ما را در احاطه ى كتاب ها و رسانه ها و مدارسى كه زبانشان را نمى دانيم مى زايند. در جامعه اى پر از تزوير و استعاره و كنايه و چندگانگى به دنيا مى آييم. تولد ما بركت دارد اما مبارك نيست. هيچ چيز براى ما مبارك نيست.

ما را مادرانمان نمى زايند، ما را زبان مادرى مان مى زايد. شما را زنانتان مى زايند و ما را زبان مى زايد. معلمين شما دانش آموزان را با آب و نان و گل و بلبل، با زبان مادرى خودتان آدم مى كنند و كودكان ما در بطن مدارس عاريتى و تحميلى، محو و نابود مى شوند.

نه، دوست من، تولد ما مبارك نيست. تولد ما اشغال شده است. تولد ما هرگز متولد نمى شود، مى افتد. ما متولد مى شويم كه مرگ زبان و فرهنگ و هستى مان را ببينيم. ما در درون اين مرگ، تولد مى يابيم.

تولد من مبارك باد؟ نه دوست من، ما به دنيا نمى آييم ما به زور از اسارت بطن مادرى به اسارت عصبيّت جهان نامادرى كشيده مى شويم. ما به دنيا نمى آييم اما شايد روزى فرزندانمان ما را به دنيا بياورند.

انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
اقای لوائی پیام تبریک دوستانه به اضافه پیشنهاد چند هدیه بر ای شما فرستادم که در ج نشد .با این حا ل از من از کارورزان تارنمای ایران گلوبال برای این نظر خواهی بسیار سپاس گزارم .

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
به مسئول سانسورکامنتها : چرا کامنتهای مرا گزینشی درج میکنید.با کنترل کلیه کامنتهائی که تا کنون ارسال کرده ام از جمله در مورد نویسنده این مقاله که در 5 آپریل بوده ودیگرکامنتها که عمدتن برخورد نظری بوده اند هنوز ثبت نشده اند،اگراعتقاد به آزادی بیان دارید ؟ پس چگونه است که یک خط در میان به آزادی بیان گلاب زده و سلیقه ای والبته جانبدارانه با نظرات برخورد میکنید؟این نوع برخورد با نظرات شرم آوراست ، قبل از اینکه به انتقادم جواب دهید (گمان نکنم جواب دهید) همزمان نظرم که در تاریخ بالا آمده را درج کنید تا سیه روی......زنده باد آزادی ،پاینده ایران
مرگ بر حکومت پلید و جانی اسلامی در میهن اسیرمان ایران

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
طبق قوانین نویسندگی جهانشمول زبان پارسی یک مقاله اجازه ندارد زیر 30 جمله باشد . ایشان با طرح 5 خط موضوعات خصوصی در سیاسیت و تاریخ و فرهنگ شرکت میکنند.