گردن نحیف شیطانهای سرخ و بلندای نجابت فرزندان ایران

حسی انسانی در دل هر تماشاگر منصفی می پذیرفت، که ایرانی ها دارند یک بازی موازی را در زمانی موازی به پیش می برند، نه زمان فیفا و شیاطین سرخ.
زمان نجابت و معصومیت. قدرت نه برای غلبه، برای همزیستی و کنار آمدن و بی اعتنائی بر شریران و شیاطین سرخ.
نجابتی که زیر باز خروار ها تحقیر چند دهه، سربلند و بی نیاز و به لحاظ کلاس ِبازی، میدان دار واقعی و پیروز آن بود.

کسی توقع پیروزی بر تیم مرگ و شیطانهای سرخ را،( نامی که تیم رونالدوی پرتغالی برای خود آفریده است )، از سوی تیمی که به دهها دلیل حتی شانس شرکت در بازی های دوستانه با تیم های مطرح جهان را نداشته است، جز در رویا به سر نداشت.
اما چه کسی تصور بازی قهرمانانه دروازه بان تیم فرزندان ایران را داشت که ضربه پنالتی رونالدو را به راحتی دفع کند بدون آنکه رپرتر های خارجی تحسین گر او باشند؟ آنها مشغول تاسف برای شکست رونالدو در به ثمر رساندن این ضربه و خلاف عادت رفتنِ بازی شیطان های سرخ بودند.
رونالدو شماره هفت پرتغال، شهره آفاق بخاطر انواع دارائی ها و خود شیفتگی هایش، بخصوص موفقیت همیشگیش در به ثمر رساندن گُل پنالتی، در برابر دروازه بان جوان و پاکباخته ایران، سرافکنده و عصبی کنار کشید.

خلاف عادت رفتار کردن شیطانهای سرخ شامل شیطنت های عامدانه رونالدو اما نمیشد. شیطنت هائی که کمتر به حساب حقانیتی برای ایران گذاشته شدند. فرزندان ایران به اینچنین سیستمی از بازی که در آن هدف، "بردن" و غلبه به هر وسیله بر حریف است ، خونکرده بودند.
گزارشگرفرانسوی برنامه با خوشحالی گفت او بطور "معجزه آسائی" از قضاوت داور نجات یافت و از گرفتن کارت قرمز و اخراج از بازی معاف شد، اما معجزه ای در کار نبود، بچه لوس و نُنر جهان فوتبال با بدقلقی نمی خواست برای اشتباهات و بدجنسی هایش که به سادگی از سوی رپرتر تلویزیون، انتقام، نام می گرفت، کوچکترین مانعی در برابر خود ببیند. با این وجود در برابر دفاع هوشیار ایران نتوانست هیچ گلی به دروازه ایران بزند و با رفتارش در برابر تسلط روحی و شخصیتی ایرانی ها یعنوان موجود شروری ثبت شد که با بزرگواری رعایتش میکردند تا به همان شرارتش سرگرم باشد.

تیم ایران به لحاظ بدنی ضعیف تر بود. کمتر میدوید و بیشتر حواسش بود که گل نخورد، اما برای یک تماشاگر بیطرف، نه مثل گزارشگری که من گوش میکردم، فرزندان ایران انسانیتی پالوده تر را عرضه می کردند.آنها نه برای بردن و برتری و غلبه، بلکه برای نفس بازی وبرآورد کردن تمنای دل هم میهنان خود باز ی را تا به انتها شجاعانه و بی ترس و واهمه از حریفی که به شهرتِ تیم مرگ بودن و شیطان سرخ خطاب شدن می بالد،با نمایش متواضعانه توان خود به پیش بردند.
بازی فوتبال دنیای امروز" تُخس " بودن و حتی فحاشی و دست گذاشتن روی نقاط ضعف روحی بازیگران تیم مقابل را بمنظور تضعیف آنها، بخشی از بازی محسوب میکند. خوشبختانه معلوم بود ایرانی ها هنوز به این قواعد آلوده نشده اند. و این موضوع تیم پرتغال را با همه فرصتهائی که در ردو بدل کردن توپ و تعداد شوت، برجسته میکرد، چه نحیف و فاقد برتری نمایاند.

نمایندگان ملتی تحقیر شده برای چهل سال در سطح جهانی، با نجابت دندان روی جگر گذاشتند تا مبادا با پاسخگوئی به آنچه در حقشان ناروا بود به وحشیت متهم شوند.گزارشگر تلویزیون فرانسوی می گفت "خُب این تصمیمی ست که داور گرفت" وقتی کارت قرمز به رونالدو نداد و در واقع رفتار نادرست و آزار دهنده او را روی ایرانی ها مجاز شمرد.
کی روش که ایرانی تر از آن به چشم می آمد که بشود گفت پرتغالی ست، قبل از بازی با پرتغال در مصاحبه ای با انتقاد از داور مسابقه ایران و اسپانیا گفته بود بازیکنان اسپانیا بطور دائم با داور صحبت مى‌کردند و رفتار داور با اعضاى دو تیم یکسان نبود. با اسپانیا صمیمانه و محبت‌آمیز حرف مى‌زد اما با بازیکنان تیم ایران رفتارى خشونت‌آمیز و غیرقابل قبول داشت.
وى با تاکید بر درست بودن گلی که توسط داور پذیرفته نشد گفته است :نمى دانم خاصیت "ویدئوچک" براى چیست؟ ما بیشتر از پانصد بار فیلم گل ایران را تماشا کردیم که گل کامل و بدون عیب و ایرادی بود سردار آزمون توپ را لمس نکرد ولى داور گل را نپذیرفت.
او به نقش فیفا و حامیان مالی آن اشاره کرده بود که مى‌خواهند رونالدو را براى کارهاى تبلیغاتى در روسیه نگه دارند وابراز امیدواری کرده بود این موضوع روى داورى اثر نگذارد. به عبارت دیگر برنقش تعین کننده این قبیل تصمیمات روشنگری کرده بود.

به هر حال خارج از همه این زدو بند ها و قوانینی که بر جهان فوتبال حاکم شده، حسی انسانی در دل هر تماشاگر منصفی می پذیرفت، که ایرانی ها دارند یک بازی موازی را در زمانی موازی به پیش می برند، نه زمان فیفا و شیاطین سرخ.
زمان نجابت و معصومیت. قدرت نه برای غلبه، برای همزیستی و کنار آمدن و بی اعتنائی بر شریران و شیاطین سرخ.
نجابتی که زیر باز خروار ها تحقیر چند دهه، سربلند و بی نیاز و به لحاظ کلاس ِبازی، میدان دار واقعی و پیروز آن بود.

انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: