خاوران

از دور, ازفرسنگ ها گوشم را بر بر آمدگی خاکی در خاوران می چسبانم ,فریاد می زنم ! صدایم را می شنوید ؟ ما هنوز زنده ایم ! مردمان این سرزمین زنده اند ! زمان همه چیز را روشن می کند ! عمر دیکتاتور ها واستبداد دیر نمی پاید آن چه پایدار است مردمند و آرزوهای بیکران آنها ! آرزوی با جان عجین شده آزادی , عدالت وصلح که سر انجام به بار خواهد نشست !

خاک خاوران به هزار زبان با ما سخن می گوید !

از پنجره اطاق به درخت گلابی بزرگ خیره شده ام , به دو کبوترسفیدی که روی شاخه ای پر از گلابی های نارس نشسته اند. به سختی یک نوک به گلابی می زنندو سر بلند می کنند , به اطراف می نگرند و نوک بر نوک هم می سایند و آواز عاشقانه ای را سر می دهند . می دانم عاشقانه است چرا که قلبم می لرزد من صدای عشق را و عاشق را از فرسنگ ها می شناسم ! صدای دور کودکانی را که بازی می کنند.باد ملایم پیچیده در حرم شهریور ولیوانی آب لبالب از یخ ! دستم رابه خنکی بیرون لیوان می کشم خنکی کف دستم را بر صورتم می نهم لذتی آرام درتنم می پیچد. زندگی چه میزان زیباست !
ذهنم آرام است ! اما آرامشم لحظه ای بیش نمی پاید ! جفتی چشم سیاه با باز مانده ای از زیبائی جوانی, خسته و غمناک از درون صفحه مانیتور در من خیره شده است !
خود اوست زنی با بارانی سفید بسختی همراه عکاسی جوان در میان گور ها می گردد ."تازه ازبستر بیماری بر خواسته ام کمرم درد می کند ! این قبر انوش من است , آن طرف تر رضی تابان خوابیده است ! همه این جا هستند هر بر آمدگی نشانی از پیکر عزیزی است . آخ آخ باز این سنگ قبر راشکسته اند! " بالای گوری کوچک می ایستد , غمگنانه به دوردست خیره می شود ." هر هفته این جا می آئیم ! حال تعداد مادران کمتر شده اند ! دارند یکی یکی پیش عزیزانشان بر می گردند . نه هر هفته نمی توانم بیایم دو هفته یکبار .هر چه کاشتیم کندند !هیچ گلی را بر مزار این عزیزان نمی مانند ." آن طرف انتهای گورستان, گورستان بهائی هاست آن ها هم حال وروز بهتری ندارند قبر هایشان را ویران می کنند سنگ قبر هایشان را می شکنند . "خسته و غمگین بادستی بر کمر گاه دور می شود! شیر زنی که هنوز صدای بلند وبرائی هزاران جان جوانیست که زیر این خاک هاخوابیده اند . او خانم لطفی است !
باز طوفانی درقلب من بر پا کرده است ! طوفانی که با آمدن هر شهریور درونم را به آتش می کشد در اندرونه چشمم تصویر ده ها , نه! صد ها ,نه! هزاران اعدام شده گان سال شصت وهفت جان می گیرند. همه شبیهه یک دیگرند تما می چهره هایک چهره اند! زیباترین فرزندان این آب و خاک . گوشهایم لبریز از صداست!صدای هزاران گلوی غرق در خون که از حنجرهای زخمی شده از طناب های دارسرود آزادی می خوانند. می نویسم تا از بار رنج عمیقی بکاهم که قلبم را می فشارد. غمی که این روز ها درد ,رنج واندوه ناشی از گرانی, بی آبی , چپاول بیشرمانه مردم , سر کوب و اعدام همراه سایه شوم جنگ آن را ده چندان ساخته است . می دانم چشمان اعدام شدگان سال شصت وهفت نیزهنوز بسته نشده اند. چشمانی که هنوز نگران این سرزمین اند , نگران مردمان درد کشیده آن. می دانم که از زیر خراور ها خاک صدای فریاد مردم به جان رسیده , مردمی که دارند بر علیه استبداد ,ستم , وفساد بر می خیزند را می شنوند , صدای شوم جغد جنگ را ازدهان خامنه ای و دیگر فاسدان جنگ طلب! بیمناک آینده این سرزمینند. تازمانی که این سر زمین ومردمان آن به آرامش نرسند این چشمان زیبا , این گوش های شنوا, بسته نخواهند شد ودر خاک آرام نخواهند گرفت.
از دور, ازفرسنگ ها گوشم را بر بر آمدگی خاکی در خاوران می چسبانم ,فریاد می زنم ! صدایم را می شنوید ؟ ما هنوز زنده ایم ! مردمان این سرزمین زنده اند ! زمان همه چیز را روشن می کند ! عمر دیکتاتور ها واستبداد دیر نمی پاید آن چه پایدار است مردمند و آرزوهای بیکران آنها ! آرزوی با جان عجین شده آزادی , عدالت وصلح که سر انجام به بار خواهد نشست !
مردم در حال برخواستند می خواهند قامت راست کنند ! متفق شوند ! می شنوید ! این صدای مردم است که در خیابان های شهر می پیچد و آزادی خود را طلب می کند. پنجه بر چهره فاسدان و جنگ طلبان می کشد و نقابشان را می درد. آه چه جرثومه هائی در پشت این نقاب ها پنهان شده اند . دیر نیست که این خاک , این گور های بی نام که امروز زیارت گاه رندان جهان است , فردا زیارت گاه مردمانی خواهد شد که حقیقت تلخ وخوفناک خفته در زیر این خاک ها را در خواهند یافت.
گلدسته های طلائی آنسوی شما که پیرمردی متحجر و مستبد که فرمان بر قتل عام شما داد فرو خواهند ریخت ونسل جوانی که آرزوی زیستن در سرزمینی خالی از رنج ,فقر ,زشتی ,ابتذال در سایه صلح و آزادی را دارند خاک شما را گرامی خواهند داشت و نامتان را در رزم خود با استبداد فریاد خواهند زد .
آن روز دور نیست شفق در حال دمیدن است .ولو آن که حکومتیان به خواهند برای مدتی آن را در خون کشند ! چه باک که شفق خواهد دمید آفتاب روشنی و گرمای جان بخش خود را بر تن یخ زدگان زمستان چند ده ای این حکومت جانی وفسادخواهد مالید ! چشمه های خشک شده از سموم چهار دهه خواهند جوشید , آفتاب از پشت ابرهای زمستانی بر خواهد آمد! لبخند خواهد زد ! و زندگی را گرما خواهد بخشیدوسرا پرده گل غرق درآواز بلبل من و شما به چنین روزی ایمان داریم !
خاک می جنبد صدایی آشنا از اعماق به گوشم می رسد "ما نیز ایمان داریم ! ودر این راه همراه شمائیم همراه نسلی که پای به میدان نهاده ! کافی است ما را صدا کنید ما از دل خاک به هزاران دهان باشما سخن خواهیم گفت ونام بزرگ صلح وآزادی را فریاد خواهیم زد."
قلبم آرام می گیرد دست بر خاک می کشم , چهره می سایم وبوسه برگونه یکی از هزاران عزیز این ملت می نهم , شاید گونه رضی است ,انوش است , بهروز است , شَاهپوراست ! خاک گرامی سخن گفته , دلتنگیم از میان بر خاسته است!
به دو کبوتر نشسته بر درخت خیره می شوم . گوئی آن ها از درد ورنج عمیق قلبم خبر دارند ؟" آیا میدانید که شما سمبل صلح و آزادی هستید ؟ می دانید چه جان های عزیزی به نام شما به نام آزادی به قربان گاه های عشق رفتندو نام بزرگ آزادی را فریاد زدند! "
گبوتران لحظه ای به من خیره می شوند, ترانه ای غمناک می خوانند باد آن را تا دور دست ها می برد. کبوتران بال بر می گیرند چرخی در فضا می زنند و در آبی آسمان نا پدید می گردند.

 

ابوالفضل محققی

 

Image result for ‫ابوالفضل محققی‬‎

 

 

بخش: 
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: