بانوی سر بلند!

سروده ای از رضا مقصدی

یک شعر ِعاشقانه به رنگ ِ سپیده بود

وقتی که دستهای سپید ات زمانه را-

 

معنای تازه داد.

یک شعر ِعاشقانه به رنگ ِ سپیده بود

 

وقتی که دستهای سپیدت زمانه را-

 

معنای تازه داد.

 

آیینه ها زدور ترین جای این جهان

 

هریک به میهمانی ِ دست تو آمدند

 

تا عطر ِ شادمانه ی آن جان ِ تشنه را –

برباغ ِ ما دوباره ببارانند.

آیینه ها زدور ترین جای ِ این جهان

هریک به میهمانی ِ دست تو آمدند.

 

بانوی سربلند !

بانوی درد وُ "بند" !

در روبروی تیره ترین روزگار ِ تلخ

 

دست تو از تبار ِ زُلال ِ سپیده هاست.

 

بگذار از برابرت ، سرمست بگذریم.

 

زیباست.

آواز ِ دستهای تو زیباست.

 
برگرفته از: 
ایمیل دریافتی
انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: