کار دموکراتیک در کشورهای غیر دموکراتیک


متاسفانه در کشورهایی که تازه به دموکراسی رسیده اند و احزاب سابقه تاریخی بویژه در تشکیل دولت و یا مشارکت در پارلمان را ندارند، ما با تراکم احزاب و گروههای سیاسی روبرو هستیم. این امر باعث میشود که هیچوقت دولت های یکدست شکل نگیرد. بطور نمونه در کشورهای ایتالیا و اسرائیل اغلب مواقع برای تشکیل دولت با مشکل مواجهه میشوند،

کار دموکراتیک در کشورهای غیر دموکراتیک

متاسفانه در کشورهایی که تازه به دموکراسی رسیده اند و احزاب سابقه تاریخی بویژه در تشکیل دولت و یا مشارکت در پارلمان را ندارند، ما با تراکم احزاب و گروههای سیاسی روبرو هستیم. این امر باعث میشود که هیچوقت دولت های یکدست شکل نگیرد. بطور نمونه در کشورهای ایتالیا و اسرائیل اغلب مواقع برای تشکیل دولت با مشکل مواجهه میشوند، اما به خاطر زیر ساخت دموکراسی مناسب با مشکل بی ثباتی روبرو نمیشوند. شاید یکی از مزایای نظام ریاستی در کشورهایی تازه به دموکراسی رسیده و یا در حال گذار این است که بلاخره جامعه مجبور است فقط یک نفر را انتخاب کند. این امر تا حدی این ضعف را برطرف میکند. یکی دیگر از روش هایی که در نظام های پارلمانی استفاده میشود تعیین حداقل 5 یا 10 درصد آراء کل کشور برای حضور در مجلس است. البته این روش ممکن است به تشکیل سریع دولت کمک کند، اما به لحاظ دموکراسی باعث میشود که گاهی نمایندگان یک شهر با 90 درصد آراء هم به مجلس نروند، چون حزب مذکور نتوانسته است 5 یا 10 درصد آراء سراسری کسب بکند و در مقابل ممکن است نماینده 10 درصدی به مجلس برود. گاهی سیستم به شکلی است که احزاب سیاسی کوچک را مجبور میکنند که پیش از انتخابات با هم ائتلاف کنند. به هر حال به گفته خیلی از کارشناسان سیاسی برای یک کشور دموکراتیک 2 حزب خیلی کم است و بیش از 4-5 حزب سیاسی هم زیاد است. تصور میکنم که همین الان ما با ترافیک احزاب و گروههای سیاسی روبرو هستیم و همین امر باعث شده است که ائتلافات سیاسی شکل نگیرد. البته باید در نظر داشت که احزاب انحصارطلب چند هزار نفره و یا چند نفره در هر صورت علاقه ای به همکاری ندارند، مگر انکه خود رهبری را از پیش داشته باشند. همکاری با این گروهها برای شروع کاری غیر ممکن است و نباید در ابتدا به انها مراجعه کرد، اما در میان گروههایی که امادگی کار دموکراتیک و کار ائتلافی دارند میتوان با روش های دموکراتیک به یک همکاری جمعی رسید، به شرطی که یک نهاد «بیطرف» یا «میانجی» وجود داشته باشد. البته همکاری به معنی اتحاد نیست، بلکه ایجاد امکانات برای توافقات است. تصور می کنم که فشار جامعه و خطیر بودن وضعیت باعث شود که افراد مستقل که تحت تاثیر فضای قطبی جامعه و نیروهای سیاسی انحصارطلب کنار کشیده اند بیشتر فعال شوند و فضای گفتگوی سیاسی را سامان دهند. البته گفتگو هم بدون وجود یک گفتمان غالب تا حدی مشکل خواهد بود. به هر حال باید از جایی شروع کرد.

بخش: 
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: