طالبان در ورزشگاه آزادی
13.10.2021 - 04:18

 

 

Missing media item.
 
رویدادی زیبا وهیجان انگیز که در میان این همه غم واندوه می توانست شادی بخش فوتبالیستها ومردم بی لبخند بجان آمده از حکومت اسلامی باشد.مردمی که ازروزها قبل با شادی درتدارک حضور پرشور خوددر این بازی حیثیتی بودند.
برگزاری مسابقه فوتبال بین تیم های ملی هر کشور بمناسبت های مختلف که انتخابی جام جهانی مهمترین این مسابقات شمرده میشود یک رویداد خوشحال کننده است که مردم هم پای قهرمانان خود تا آخرین ثانیه های بازی فریاد می کشند هیجان زده به تشویق تیم خود که پیروزیش توام با افتخار وغرور ملی است می پردازند.
فوتبالیست های برجسته هرکشور چشم وچراغ مردم والگوی زیبای هزاران نوجوان برای پرداختن به این ورزش جمعی وجهانی است که در میان این شورملی مردم به هیجان می آیند !نیرو می گیرند ! بر می بالند و تمام ظرفیت های خود را برای ارائه یک بازی خوب بکار میبندند. تشویق های دریای بیکران مردم که الهام بخش ومشوق نوجوانان وکشانده شدن باعشق وعلاقه آنان بدنیای ورزش است.
کمتر کسی غیر این آخوند جماعت و متعصبین مذهبی که با هر مورد شادی مردم مسئله دارند می توان یافت که درزمان پخش این مسابقات به استادیوم ها نروند ویا پای تلویزیون های خود نشسته به نگاه نکنند.بخصوص تماشاگران ایرانی که جزء پرشور ترین تماشاگران جهان هستند.
اما حکومت متعصب مذهبی که تجمع مردم را تنها درنماز جمعه ،عزاداری عاشورا و متینگ های حکومتی قبول دارد از همان روزهای نخست بقدرت رسیدن به عناوین مختلف نارضایتی خود را ازاین تجمع وسیع مردمی نشان داد.
حکومت متشرع طالبانی نخست ورود بانوان را به استادیوم های ورزشی ممنوع ساخت که مبادا بیضه اسلام در خطر افتاده ومنکری بزرگ ازاین تماشاگران مختلط صادر گردیده و از شادی پیچیده در فضا خیمه پاک ومطهرحکومت اسلامی که در پاکیزگی آن جای تردید نیست! لکه دارشود. ممنوعیتی که جدا از بنمایش گذاشتن چهره متعصب وعقب مانده جمهوری اسلامی تا به امروز مورد کشمکش و آبروریزی حکومت وچه بخواهیم یا نخواهیم جامعه ایران گردیده است.
این گونه احکام دل بهم زن عهد حجر که از حجره های نم گرفته وبوی ناک اسلامی بر میخیزد باعث آزردگی روح عمومی جامعه ودلمردگی مردم میگردد.جامعه ایرانی رابه برهوتی خشگ وخالی از نشاط بدل می کند که میل به هر گونه حرکت که انبساط خاطرجماعت رافراهم کند در آن کمتر وکمتر می گردد.
بستن دروازه های استادیوم آزادی برروی تماشاگران که ببهانه کرونا صورت گرفتت .مقاومت و قدرت نمائی حکومتی است که هیچ نقشی برای مردم قائل نیست. مردم از نظر اوامتی است که با همان در صد محدود نماینده گان انتصابی مجلس را انتخاب می کند . با حداقل رای رئیس جمهور منتصب می نماید و شهرداری که برای نشستن بر صندلی چرب و پر برکت شهرداری شورای شهر را با تلفن شبانه تهدید می کند و بر صندلی به زور تهدید گرفته می نشاند.
حکومتی که برای برگزاری اربعین وراه انداختن امت به سوی کربلا در همین دوران کرونائی روزها وروزها با دولت عراق چانه می زد ونهایتا امت همیشه در صحنه را گله وار در هواپیماهای نظامی زور چپان کرده و بطرف عراق گسیلشان می کند بی آن که سخنی از کرونا در میان باشد.
آن اصرار آن قدرت نمائی درارسال وباز کردن به زور مرز های عراق! واین بستن به زور دروازه های استادیوم گ"آزادی!"
تمامی این ها تنها یک پیام دارد. برای ما آن چیزی مهم است که فکر می کنیم در خدمت حکومت است! نه نظر مردم ،نه ورزشکار ونه پیروزی در این مسابقه برای ما محلی از اعراب ندارد!
چنانچه در ممنوع کردن ورود واکسن تاثیر گذار فایزر نیز تنها نظر رهبر مهم بودوبس البته یا کاتالیزورمافیای دارو !
هیج گاه استادیوم آزادی را این گونه مغموم، تو سری خورد که بیشتر به خرابه ای بزرگ وتک افتاده شبیه بود ندبده بودم .
چه سنگین بود برای فوتبالیست هائی که در این فضای خالی از تماشاچی و غم گرفته بدون هیچ حسی که تماشاگران به آن ها منتقل می کنند بازی می کردند! بخصوص قبل از خوردن گل که گزارشگر دولتی نیز با تاسف گفت " باور کنید این یک بازی انتخابی برای جام جهانی است نه یک بازی ساده دوستانه "
فضائی که شور بازی از ورزشکار ایرانی را گرفت وباعث سرشکستگی آن ها و یک ملت درتن دادن به عمل مرتجعانه یک رژیم را بنمایش گذاشت . ابوالفضل محققی
 
 
 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

کیانوش توکلی

فیسبوک - تلگرامفیسبوک - تلگرامصفحه شما