مردم باش

سروده منوچهر برومند
م ب سها
به مردمی ۱‌ که فرو بسته دست در قفسست 
به عفو‌ کوش فضیحا که زجر و ظلم بسست
 
هر آنکه خلق به جور و جفا بیازارد 
به پیشگاه خدا نابکار بلهوسست 
 
نیرزد آنکه شود خاطری پریش از کس 
کسی که خاطر خلق خدا بخست خسست 
 
نگر به قافلهء عمر و‌ سیر تند زمان 
روان‌ چو‌ آب و بشهدش شتاب بس مگسست 
 
مباش غرّه به دوران اقتدار سپنج 
که دور گشت و گذارش به سرعت نفسست 
 
نفیرِ کوس لِمَن مُلکیت جهان کر کرد 
بگوش هوش شنو زنگ کوته جرسست 
 
به کار‌گاه عمل صلح جوی و مردم باش 
که مردمی ۲ چو متاعی هماره دسترسست
 
۱:  مردمی : انسانی  
۲: مردمی:  انسانیت
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: