محاکمه حکومت اسلامی از مسیر جنبش اقدام در خیابان می گذرد!

در کجا ایستاده ایم؟
اندیشه محاکمه واقعی حکومت اسلامی را به موضوع روز ارتقاء دهیم، محاکمه ای که از مسیر “جنبش اقدام” در خیابان می گذرد!

 

محاکمه حکومت اسلامی از مسیر جنبش اقدام در خیابان می گذرد!

در کجا ایستاده ایم؟

جامعه شهروندی ایران به اندازه کافی نسبت به تضاد حکومت اسلامی با انسانیت و نیز ماهیت ایران ستیزانه نظام آگاهی دارد. جامعه ای که خود با پوست و گوشت و استخوان، بربریت اسلامگرایان را تجربه کرده، بیش از افشاگری در مورد ماهیت و پراتیک حکومت اسلامی، نیاز به همبستگی سیاسی معطوف به اقدام دارد. بنابراین می توان:

  • در زمین ناهموار آگاهی جامعه نسبت به ماهیت گروه ها، محافل، احزاب و مدعیان مخالف نظام گام برداشت.
  • موانع همبستگی میدانی و سیاسی در کف خیابان و تکوین جنبش اقدام جهت تغییر واقعی توازن قوا از مسیر خیابان و راهکارهای فتح تک تک مواضع حکومت را شناسائی کرد.
  • اساس تمرکز بر تدارک انقلاب سوم در ایران و قیام سراسری انجام گیرد و از حاشیه سازی هایی که اندیشه (برنامه) و سمتگیری برای سامانیابی جامعه شهروندی در نهادهای خودمدیریت لائیک دمکراتیک، اجتناب شود.
  • استراتژی و تاکتیک مخالفان حکومت اسلامی، بر دو مولفه، نخست؛ ساختن ایران بعنوان سامانه جامعه شهروندی و دوم؛ همبستگی همگانی شهروندی برای زندگی مطلوب انسانی استوار شود.
  • اراده جامعه شهروندی را جایگرین اراده افراد، احزاب، اقوام، ادیان و مزدوران آنسوی مرزها نمائیم و این مهم از خودسامانیابی آگاهانه شهروندان میسر است. نهادهای خودمدیریت دمکراتیک، لائیک و سوسیال ابزار جامعه شهروندی در جنبش اقدام در خیابان، تدارک انقلاب و قیام برای سرنگونی را دریابیم.
  • در مورد قطب نمای سیاسی ما برای ایران پس از سرنگونی حکومت اسلامی، از خیالپردازی ویرانگرانه پوپولیستی راست، چپ پرهیز نمود و توافق همگانی (ملی) بر سر الگوی ایران فردا، وفاق میدانی شکل گیرد. تجارب و درس های ایرانیان از دیکتاتوری پهلوی و علاوه برآن، بیش از چهار دهه بربریت و توحش اسلامگرایان در ایران، می توانند سکوهای پرش آگاهانه بسوی استقرار جمهوری لائیک، دمکراتیک و سوسیال باشد. فراموش نکنیم که نیروی عظیم سیاسی، علمی و فرهنگی در داخل و خارج هستند که دستاوردهای جهانیان و بویژه کشورهای اروپائی نظیر فرانسه، آلمان و … را در سینه دارند.
  • دامن زدن به توهم برقراری سوسیالیسم (بخوانید حکومت احزاب قیم طبقه کارگر)، حکومت های قومی، حکومت های دینی با قرائت مسعود رجوی ویا … ، هیچگونه مبنای علمی، جامعه شناسانه، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی نداشته و تنها تکوین همبستگی همگانی (ملی) آسیب می رسانند و سنخیتی با تحلیل مشخص از شرایط مشخص ایران ندارند.
  • شفاف و عاری از بلندپروازی سخن می گویم؛ ایران مطلوب فردا، کشوری با نظام سیاسی منطبق بر ارزش های انسانی دادگرانه و جهانشمول نظیر آلمان، فرانسه و .. می باشد. ایرانی گسسته از مدار ذلت بار کشورهای اسلامی، و دارای شهروندان آگاه  لائیک، دمکرات، سوسیال، و با اقتصادی نیرومند و جامعه شهروندی برابر حقوق و بهره مند از آزادی، رفاه همگانی، آموزش رایگان، کار، بهداشت، مسکن و تامین اجتماعی است.
  • در جریان خیزش های شهروندی چند شعار طرح شد که هشدار به سه گروه سیاسی بود. استقلال، آزادی جمهوری ایرانی، آلترناتیوی در برابر آلترناتیو قومی و آلترناتیوهای فراملی دینی و جهانوطنی بود. شعار “مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه، چه رهبر” ، جمهوری ایران را در برابر سلطنت و حکومت دینی قرار داد. هیچ تناقضی میان تعلقات بومی، شهروند کشوری و شهروند جهانی وجود ندارد. تنها مغزهای علیل سیاسی و گروه های نژادپرست و فاشیست میان این سه مرز بنا می کنند تا جامعه را به دوران پیشاسرمایه داری ارباب و رعیتی برگردانند.
  • به آغاز سخن بر می گردم، در کجا ایستاده ایم؟
  • پیش شرط های محاکمه حکومت اسلامی را از نظر سیاسی و عملی مهیا کنیم. محاکمه مردمی حکومت اسلامی در لندن، محاکمه ای که چهره های ایران ستیز و تجزیه طلب پیشاپیش آن ایستاده بودند، آدرس درست برای بزیر کشیدن این نظام از خاستگاه ایراندوستانه، لائیک دمکراتیک و سوسیال نیست. اقدامی متناقض، از لحاظ افشاگری مثبت، اما نه با سرمایه و پیشتازی مردم کف خیابان! اندیشه محاکمه واقعی حکومت اسلامی را به موضوع روز ارتقاء دهیم، محاکمه ای که از مسیر “جنبش اقدام” در خیابان می گذرد!

اقبال اقبالی

19.11.2021

www.tribuneiran.org

انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: