۲۳ سال پس از قتل فروهرها گفت‌وگو با رضا علیجانی

اول آذر ماه سال هفتاد و هفت، داریوش فروهر و همسرش پروانه اسکندری با ضربات پیاپی چاقو کشته شدند و به زودی معلوم شد که عاملانِ این جنایت و قتل دهها روشنفکر دیگری که کشته و ناپدید شده بودند، ماموران وزارت اطلاعات بودند که با فتوای شرعی دگراندیشان را حذف می کردند. در بیست و سومین سال پس از این قتل‌های زنجیره‌ای، تحلیل‌های رضا علیجانی را درباره این موضوع می‌شنویم.

 

 

به مناسبت فرارسیدن یک آذر و سالمرگ قتل داریوش و پروانه فروهر
پرستو فروهر
یکم آذر، سالگرد قتل‌ داریوش و پروانه فروهر پیش روست. چند روزی‌ست که من به تهران رسیده‌ام، به خانه و قتلگاه پدر و مادرم.
سال پیش شر کرونا چنان بر زمین و زمان چیره شده بود که تلاش برای برگزاری سالگرد به روال گذشته نه ممکن بود و نه درست. پس این خانه خالی ماند، اما سنت این روز که هم یادآور قتل‌های سیاسی ‌ست و هم نشانی بر ممارست در دادخواهیِ این جنایت‌ها، در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های بیرون از ایران پی گرفته شد. هرچند بودند عزیزانی که در باران تند آن روز پشت درِ بسته‌ی خانه گل گذاشتند و یا در پناه طاقی کوچک آن شمع روشن کردند.
امسال نیز هنوز بلای مهلک کرونا در ایران مهار نشده است و وظیفه‌ی همگی ما ــ که جان انسان را حرمت می‌گذاریم ــ همچنان این است که جلو پیشروی آن را بگیریم. از همین رو، بایسته است که امسال نیز از گردهم‌آیی در فضای بسته‌ی درون خانه چشم بپوشیم. اما اگر من در روز سالگرد حق بودن در این خانه را دارم، پس تمامی همراهانی که در این مسیر دشوار بیست‌وسه‌ساله برای ماندگاری سنت این سالگرد پافشاری کرده‌اند و با وجود تمامی ممانعت‌های حکومتی پا پس نکشیده‌اند نیز محق حضورند.
در روز یکم آذرماه از ساعت ۵ تا ۶ و نیم عصر، درِ حیاط این خانه و قتلگاه به روی همراهان دادخواه گشوده است تا در فضای باز این حیاط لَختی گرد هم بایستیم، به یاد آنان که برای آزادی و آبادی ایران جان باختند.
Kan være et billede af 2 personer, personer, der sidder og indendørs
 
 
 
بخش: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: