من سیاسی نیستم

یک رپ خوان ، یک آوازه خوان ...یک هنرمند از هر نوعش حق دارد آنچه خود میخواهد بخواند، البته زمانی تصمیم می گیرد کنسرتی برگزار کند
یک رپ خوان ، یک آوازه خوان ...یک هنرمند از هر نوعش حق دارد آنچه خود میخواهد بخواند، البته زمانی تصمیم می گیرد کنسرتی برگزار کند، نمایشگاهی بگذارد.‌ اما اگر برگزارکننده یا دعوت کننده ای با شرط و شروط خواهان اجرای کنسرتی باشد ،در آنجا بطور طبیعی بحث قرارداد و بیزنس پیش می آید. این نه غیر اخلاقی است نه وطن فروشی تلقی می‌شود. ما از قرارداد ابی و گروه او در رابطه با کشور های خلیج فارس چیزی نمیدانیم .
 
ابی در تلاش خود برای توضیح دادن که چرا اجرا نکرد یا احتمالا نمی تواند اجرا کند ، بنوعی در دست انداز توقع بازدید کنندگان و خواست احتمالی طرف قرارداد ، دچار نوسان است . او قرارداد را اجرا می کند یا خواهد کرد ، اما تحت تاثیر جو تبلیغاتی بعد و یا قبل از آن ، عدم اجرا یک آهنگ را به سیاست کشور دعوت کننده ارتباط میدهد، بدون اینکه اشاره به قراردادی قبلی و آتی خود داشته باشد. برای شنونده اینگونه به نظر می آید، که خواست خودش برای رعایت و دوری گزینی از سیاست «من سیاسی نیستم » بوده است که آن آهنگ را اجرا نکرده یا نخواهد کرد .‌ این تناقض آشکار در حرف و عمل او است که مورد اعتراض من می تواند باشد، سیاسی نیستم پس اجرا نمی کنم و....
  
او به عنوان هنرمند یک آهنگی که خودش زمانی فکر می کرد موضوعیت سیاسی دارد و برای ایرانیان بسیار مهم است، اجرا کرده بود. به این مفهوم او احتمالا خود را متعهد می دید و از قبل پای در سیاست گذاشته بود (اعلام اینکه من مخالف سیاسی هستم )، اما حالا مجبور شد یا خواهد شد که در کشورهای حاشیه خلیج فارس، عقب نشینی کند. او با سربلندی می توانست یا می تواند از آهنگش و هنرش که برای طرفدارانش که آنرا سیاسی و واکنش اعتراض هنرمند برای همیاری از طرف او فهمیده اند ، دفاع کند، و در عین حال اظهار تأسف کند، که بر مبنای قرارداد مجبور شده است یا می‌شود که آنرا اجرا نکند. او خود را ارزان قربانی نگاه سیاه و سپید ایرانی ها کرده است . منظورم این است که او می بایست مقابله درست تری میکرد, بدون لکنت و درجا زدنهای ارزان «من سیاسی نیستم ». حال صحبت مافیا و دستهای پنهان را من نمی دانم ولی در اصل مطلب تغییری نمی دهد.
 
کاربری پیشنهاد داده بود او می توانست بخشی از درآمد در چنین کنسرتهایی را به اهداف دیگر بسود مردم اختصاص دهد. به گمان من پیشنهاد خوبی بود،  که او حداقل می توانست ضمن پذیرش شروط اجرا ، وفاداری خود به آنچه خود ابراز داشته بود ،  «نه به جمهوری اسلامی » را نشان می داد ،در آنصورت مردم داوری دیگری می داشتند .
 
به گمان من مشکل این نیست، مشکل جای دیگری است ، بازدیدکنندگانی که هزینه میلیونی می دهند و به دبی و یا کشورهای اطراف ایران میروند، در نگاه اولیه به نظر می آید که هم میهمان ما مشکل لوکس سیاسی دارند ، نه یک خواست مبارزاتی. تصورم این است بخشی از هم میهنان ما، مبارزه اصلی با رژیم را با چیزی دیگری در هم می آمیزند، طبعا ساده ترین کار، گرفتن یقه یک هنرمند است ، که چرا رستم وار به جنگ دیوان نرفته است. حسود نیستم، هم میهنی که پول بالایی دارد و تشنگی میهن دوستی لحطه ای خود را در سالن های لوکس دبی و... بر طرف می کند ، باید از خودش بپرسد که خود او چه هزینه ای می تواند بدهد. توقع از هنرمندی در کنسرتی، آنهم در کشوری که با دموکراسی فاصله دارد‌ نادرست است. شاید اگر ابی در اروپا کنسرتی اجرا کند ، دوستدارانش می توانستند این توقع را داشته باشند

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: