"آﻥ ﺷﺐ" ﻣﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ

ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻨﺪﻡ. ﺩﺭ ﺳﻴﺎ ﻩﭼﺎﻟﻲ ﺑﻲﺍﻧﺘﻬﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻲﮐﻨﻢ. ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﻳﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻳﮏﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺑﻴﻬﻮﺵ ﻧﺸﺪﻩﺍﻡ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ. ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻡ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ. ﭘﻮﮎ ﻭ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﺪﻧﻢ، ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﮔﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲﮐﻨﻢ. ﺻﺪﺍﻱ ﺷﻠﻴﮏ ﺭﺍ ﻣﻲﺷﻨﻮﻡ.

 کتاب آقای فراحتی با فرمت pdf

 ایرج مصداقی: روز آنلاین، حمزه فراحتی و پروژه‌ی سفید سازی

ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ، ﻣﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻲ "ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ" ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭﻳﻦ ﺑﻮﺩﻡ. ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ ﺑﻨﺪ ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺍﻃ ﺎﻕﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺨﻤﻴﻦ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ، ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺘﺮ ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺸﺖ ﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﻴﺴﺖ ﺍﻟﻲ ﺳﻲ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ﺗﻴﺮﻣﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻭﻳﻦ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻡ، ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺍﻃﺎﻗ ﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻡ. ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻱ ﮐﺮﺩ.

 ١- ﺩﻭ ﻧﻈﺎﻣ ﻪﻫﺎ، ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﻩﻱ "ﺍﻋﻠﻴﺤﻀﺮﺕ" ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺩﻡ.

 ٢- ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ "ﻓﺎﺯ ﻧﻈﺎﻣﻲ" ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮﻭﺵ ﻧﺸﺮﻳﻪ ﻭ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪ ﮔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

٣- ﻣﺸﮑﻮﮐﻴﻦ. ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ "ﻗﻴﺎﻓ ﻪﺷﻨﺎﺳﻲ" ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎ ﻥﻫﺎ ﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. 4- ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻨﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧ ﻪﻫﺎﻱ ﺗﻴﻤﻲ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪ ﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻋﺪﺍﻣ ﻲﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ "ﻣ ﻲﺯﻧﻨﺪﺷﺎﻥ" ﻧﮕﺎﻩ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ.

ﺁﺩ ﻡﻫﺎﻱ ﺁﺭﺍﻣﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺷ ﻪﺍﻱ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﻮﺑﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣ ﻲﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺗﺮﮐﻴﺒﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ، ﺩﻟﺴﻮﺯﻱ ﻭ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﻮﺩ. ﺣﻴﻒ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻥﻫﺎﻱ ﺟﻮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﻱ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭﺱ ﺷﻮﻧﺪ؟

ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺁﺩ ﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻢ، ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﻭ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﺪ، ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻬﻮﺩ ﻩﺍ ﻱﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ، ﻣ ﻲﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺪﻡ ﻣ ﻲﺯﺩﻡ. ﺗﻨﺪﺗﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﻣ ﻲﺯﺩﻡ. ﺍﻳﻨﻄﻮﺭﻱ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ. ﺁﺭﺍﻣﻢ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ.

"ﺁﻥ ﺷﺐ" ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺷﺐﻫﺎﻱ ﺷﻬﺮﻳﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻃﺎﻕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺭﺍ ﺳﭙﺮﻱ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﺩﻗﻴﻘﺎ ﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ؟ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ. ﺣﺘﻲ ﺷﮏ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻳﺎ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ ﻧﻪ ﺁﺩﻡ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﺛﺒﺖ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﻢ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﺩﻭﺭﺑ ﻴﻦﻫﺎﻱ "ﭘﻮﻻﺭﻭﻳﺪ" ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﻫﻤﺎ ﻥﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﻣ ﻲﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣ ﻲﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻋ ﮑﺲﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﻭ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣ ﻲﺩﻫﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻲ ﺩﻗﺖ، ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺛﺒﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ. ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳ ﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ ﻣﺪﻋﻲ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﻼﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ، ﺑﻪ ﺩﺭﻭ ﻍﮔﻮﻳﻲ ﻣﺘﻬﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ.

ﺳﺎﻋﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ٩ ﺷﺐ ﺑﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﻫﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ. ﺷﺐ، ﻓﺮﺻﺘ ﻲﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ ﻩﺍﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ، ﻳﻮﺍﺷﮑﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺟﻮﻳ ﻲﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﺮﻭﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻫﺎﻳﺶ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ ﺑﻼﺗﮑﻠﻴﻔﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﺖ ﻳﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺑﻮﺱ ﻣﺠﺎﻝ ﺩﺍﺩ، ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ. ﺁﻥ ﺷﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﺷﺪﻳﻢ. ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺧﻮﺍﺏ! ﺑﺎ ﭼﺎﺷﻨﻲ ﺩﺍﺋﻢ ﻟﺠﺒﺎﺯ ﻱﻫﺎ، ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺁﻣﺪ ﻥﻫﺎ، ﺷﻮﺧ ﻲﻫﺎ ﻭ ﺧﻨ ﺪﻩﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺑﻲﻣﻮﻗﻊ ﮔﺮﻳﺒﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣ ﻲﮔﺮﻓﺖ. ﺧﻨﺪﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺟﻠﻮﻱ ﺁﻣﺪﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻱ، ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣ ﻲﺷﻮﺩ. ﺧﻨ ﺪﻩﻫﺎﻱ ﻧﻴﻤ ﻪﺷﺐ، ﺧﻨﺪ ﻩﻫﺎﻱ ﻫﻴﺴﺘﺮﻳﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺘﻮﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺘﻲ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﺎﻩ ﮐﻢ. ﮐﻴﻔﻴﺘﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺧ ﻲ ﭘﺮﺯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺸﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻓﻨﻲ ﻻﺯﻡ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﻲ ﮐﺠﺎ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ. ﺁﻥ ﺷﺐ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﺐ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﺭﻓﺘ ﻪﺍﻱ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻡ.

ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﺩﺭﺍﺯ ﻣ ﻲﮐﺸﻴﺪﻳﻢ، ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﻳﺎ ﺑﺎ ﺑﻲﺧﻮﺍﺑﻲ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ ﻣ ﻲﺭﻓﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ:

 _ ﺗﻮ، ﺑﻴﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ… ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻴﺎ، ﺍﻭﻱ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻡ.

_ ﻣﻦ؟

_ ﻧﻪ… ﺍﻭﻥ ﻳﮑﻲ، ﺗﻮ ﺑﮕﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ!

_ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻴﺎ… ﺗﻮﻳﻲ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﻣﻦ… ﺁﺭﻩ، ﺗﻮ!

ﮔﻴﺞ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮔﻴﺞ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﭼﺮﺍ؟ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻪ؟ ﭼﻪ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﻫﻨﺪ؟ ﮔﻴﺞ ﺷﻠﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ، ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻱ ﺑﻐﻞ ﺩﺳﺘﻲ ﺭﺍ ﻟﻪ ﮐﺮﺩﻥ. ﺁﻩ ﮐﻪ ﮔﻴﺠﻲ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺍﺳﺖ. ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺸﺎﻥ "ﺳﻠﻴﻘ ﻪﺍﻱ" ﺑﻮﺩ. ﻳﮑﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻮﻝ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ: - ﺗﻮ ﻧﻪ!

ﻭ ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ "ﺳﺮﭘﻮﺵ" ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻲ ﮐﻪ "ﮐﻮﮐﻠ ﺲﮐﻼﻥ" ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎﻱ ﺑﻨﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ "ﺯﻳﺮ ﻫﺸﺖ" ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺷﻮﺧﻲ ﻣﻲﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺘﻠﮏ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻣ ﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻱ ﺍﻃﺎﻕ ﺗﻮﻫﻢ، ﺗﺮﺱ، ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻱ ﺑﻪ ﻟﺤ ﻈﻪﻱ ﺁﺗﻲ ﻭ ﺑﻲ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻲ ﭘﺨﺶ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻃﺎﻕ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ "ﻗﻮﺯ"  ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻡ. ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻓﺤﺶ ﻣ ﻲﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ: "ﺧﺎﮎ ﺑﺮ ﺳﺮﺕ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎﻓ ﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻱ!" ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺍﻫﺮﻭ ﺷﻮﻳﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺸﺮ ﮐﻪ: "ﺍﻃﺎﻕ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ!" ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ. ﮔﻴﺞ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻫﺰﺍﺭ ﺗﺎ ﺣﺪﺱ ﻣ ﻲﺯﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﮑﻴﺶ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ: "ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺭﺑﺮﻱ ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻫﺎﺳﺖ. ﻭﻟﻲ ﻧﻪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺎﺑ ﻪ ﺟﺎﻳﻲﺳﺖ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭﺳﺎﻳﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ؟" ﭼﻨﺪ ﺗﺮﺍﮐﺖ ﭘﺎﺭﭼ ﻪﺍﻱ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﮔﺮﻭ ﻩﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺗﻮﻱ ﺭﺍﻫﺮﻭ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺗﺮﺍﮐﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ ﺑﺎ ﻋﮑﺲ ﺳﺮﺥ ﻣﻬﺪﻱ ﺭﺿﺎﻳﻲ ﺗﻮﻱ ﭼﺸﻢ ﻣ ﻲﺯﺩ. ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻮﺍﺭ ﻧﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺎﺭﭼ ﻪﻱ ﭼﻠﻮﺍﺭﻱ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﮐﺖ. ﭘﺎﺭﭼﻪ، ﺭﺍﺣﺖ ﻣﺜﻞ ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺟﺮ ﻣ ﻲﺧﻮﺭﺩ. ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻨﻮﺯ "ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪ" ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻣﻤﺎﻥ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻧﻮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ:

"ﭼﺸﻤﺎﺗﻮﻧﻮ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﺑﺒﻨﺪﻳﻦ!" ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻻﻳﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪ ﻧﺎﺯﮎ، ﻳﮏ ﻻﻳﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣ ﻲﺩﻫﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﺪ ﻩﺗﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺸﺖ ﻭ ﻟﮕﺪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﻣ ﻲﺷﻮﺩ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﺒﺮﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ، ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﺮﻓﺘﻦ. ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﻨﺘ ﻲﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺵ ﻣ ﻲﺁﻳﺪ. ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﭼﺸ ﻢﻫﺎﻳﻢ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﭼﺸﻢ ﺭﺍﺳﺘﻢ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﭼﭙﻢ ﻗﺮﻣﺰ ﻣ ﻲﺩﻳﺪ. ﮔﻮﻳﺎ ﺗﮑ ﻪﺍﻱ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻱ ﺭﺿﺎﻳﻲ ﺭﻭﻱ ﭼﺸﻢ ﭼﭙﻢ ﺑﻮﺩ. ﭘﺸ ﺖﺳﺮ ﻫﻢ ﺗﻮﻱ ﺭﺍ ﻩﭘﻠ ﻪﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﻧﺪﻩ ﺷﺪﻳﻢ. ﺩﺭﻫﺎﻱ ﺍﻃ ﺎﻕﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﻣ ﻲﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﺮﻭﺻﺪﺍ، ﺗﻮﻫﻴﻦ، ﺩﺭ ﻱﻭﺭﻱ، ﻣﺴﺨﺮ ﻩﺑﺎﺯﻱ، ﻣﺘﻠﮏ، ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﺳﺮﻱ، ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻌﺪﻱ ، ﺩﺭﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ.

ﻧﻤ ﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮﻭﺳﺎﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻡ ﺑﺪﻫﻢ: ﻣﺎ ﺭﺍ ﮐﺠﺎ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ؟ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﻲ ﻧﻤ ﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎ ﺏﻫﺎ ﺭﻭﻱ ﻣﻮﺿﻊ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ..

ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺭﺑﺮﻱ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ… ﭘﺲ ﭼﺮﺍ… ﺍﺻﻼ ﭼﺮﺍ ﻣﻦ… "ﺧﺎﮎ ﺑﺮﺳﺮﺕ ﻣﺤﺴﻦ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﻱ ﺗﺎﺑﻠﻮﺕ!" ﻭ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻪ ﺻﻒ ﻣﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣ ﻲﺷﺪ. ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺷﺪﻳﻢ. ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻳﻢ. ﺩﻣﭙﺎﻳ ﻲﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺑﻌﻀ ﻲﻫﺎ ﺳﮑﻨﺪﺭﻱ ﻣ ﻲﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻧﻪ ﺟﻠﻮﻳﻲ ﺭﺍ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺨﺶ ﻓﺸﺎﺭ ﻣ ﻲﺩﺍﺩﻡ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﻟﺪﺍﺭﻱ ﻣ ﻲﺩﺍﺩﻡ.

ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﻭﺿﻊ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﻣ ﻲﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ.

ﻗﺪﻳﻤ ﻲﻫﺎ، ﺁﻥﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ٦٠ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣ ﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻳﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﺴﺎﻋﺪﻱ ﺑﺎﻻ ﻣ ﻲﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻣ ﻲﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻁ ﺷﻼﻕ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﺒﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺑﻲ ﻧﻤ ﻲﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺎﺯ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﺪﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻋﺪﺍ ﻡﻫﺎﻱ ﺩﺳﺘ ﻪﺟﻤﻌﻲ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺁﺩ ﻡﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻭﻳﻦ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻗﺎﻣﺘﻲ ﮐﻮﺗﺎﻩ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﭙﺮﺩﻥ ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ، ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﺮﮒ ﻣ ﻲﺭﻓﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈ ﻪ ﻗﻮ ﻱﺗﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﺳ ﻢﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺮﻧﺪ، ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣ ﻪﻫﺎ  ﻧﺸﺎﻥ ﻣ ﻲﺩﺍﺩﻧﺪ: "ﺍﻳﻦ ﻓﻼﻧ ﻲﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﺗﻪ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﺑﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﻤﺎﻧ ﻲﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣ ﻲﺧﻨﺪﻳﺪ" ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺮﮒ ﻣ ﻲﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣ ﻲﮔﻔﺘﻢ: "ﺍﻳ ﻦﻫﺎ ﻣ ﻲﮐﺸﻨﺪﻡ" ﻭ ﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻭ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﻣ ﻲﮔﻔﺘﻢ: "ﻭﻟﻲ ﺁﺧﻪ ﭼﺮﺍ؟ ﻣﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻱ ﻧﮑﺮﺩ ﻩﺍﻡ!"

ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻒ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻲ ﺳﺮﮔﻴﺠ ﻪﺁﻭﺭ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﻣﺮﮒ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣ ﻲﺯﺩﻡ. ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻡ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻧﻤ ﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ ﺣﺘﻲ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ، ﭘﺲ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﺎﻱ ﻣﺮﮒ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﺷﻮﻡ؟ ﺣﺘﻤﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﻤﻴﺮ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺩ ﻻﺟﻮﺭﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃ ﺎﻕﻣﺎﻥ ﮔﻔﺖ. ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﻳﻤ ﻲﻫﺎ "ﮔﭗ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ" ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﺍﻧ ﻲﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﻓﻘﻂ ﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﻭ ﻏﺬﺍﻱ ﺳﺮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﻣ ﻲﺷﺪ، ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻻﺟﻮﺭﺩﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ: "ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻳﻦ ﮐﻪ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﻫﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﻓﺎﺯ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺑﺸﻮﻳﻦ. ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﮐﻨﻴﻢ" ﺷﻮﺥ ﻃﺒﻊ ﺑﻮﺩ، ﻣﺜﻞ ﺯﻫﺮﻣﺎﺭ! ﻣ ﻲﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺤﺚ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﻭﻟﻲ ﮐﺴﻲ ﺗﻤﺎﻳﻠﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩ. ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺮﻋﺖ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﭘﺮﻭ ﻧﺪﻩﺷﺎﻥ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻃ ﺎﻕﻫﺎ، ﺗﻮﺍﻟﺖ، ﻏﺬﺍﻱ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﺒﻬ ﻪﻫﺎ ﻣ ﻲﮔﻔﺖ، ﻣﺰﺍﺡ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ، ﮐﻨﺎﻳﻪ ﻣ ﻲﺯﺩ ﻭﻟﻲ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺳﻢ ﮐﻮﭼﮏ ﺻﺪﺍ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻭ ﺟﺎﺑ ﻪﺟﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﻫﻢ ﺑﻨﺪﺵ ﺑﻮﺩﻡ.

 ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﻭ ﻧﻈﺎﻣﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﻟﻲ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺁﺭﻩ! ﺣﺘﻤﺎ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭﻱ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻲ ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺟﺎﺑ ﻪﺟﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﺧﻮﺩ ﻻﺟﻮﺭﺩﻱ ﮔﻔﺖ. ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺮﺍﺕ ﻣ ﻲﺩﻫﺪ. ﺟﺮﺍﺕ ﻣ ﻲﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﺟﻠﻮﻳﻲ ﺭﺍ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﺟﻠﻮﻳﻲ ﺷﺎﻧﻪ ﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺭﺍ. ﺍﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭﺍﮔﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺮﺍﻳﺖ ﻣ ﻲﮐﻨﺪ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻱ ﻭ ﻳﺎﺱ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺴﺮﻳﺴﺖ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻄﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﺎﮐﺠﺎﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻱ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑﺲ. 

ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﻫﺸﺖ ﺭﺩ ﺷﺪﻳﻢ. ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺍﻫﺮﻭﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺭﺍﻫﺮﻭﻱ ﺑﻌﺪﺗﺮ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺭﺍﻩ ﭘﻠ ﻪﻫﺎ، ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ، ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﺭﻫﺎ، ﻣﻬﺘﺎﺑ ﻲﻫﺎ، ﻧﻮﺭ ﺳﻔﻴﺪ، ﻧﻮﺭ ﺳﺮﺥ، ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ، ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﺎﺯﮎ! ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ ﺻ ﻒﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ.

ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻧﺒﻮﺩ. ﻓﺮﻗﻲ ﻫﻢ ﻧﻤ ﻲﮐﺮﺩ. ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻗﻄﺎﺭﻣﺎﻥ ﺍﺿﺎ ﻓﻪﺗﺮ ﻣ ﻲﺷﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﺨﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻳﮑﻲ ﻣ ﻲﺍﻳﺴﺘﺎﺩ، ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺳﮑﻨﺪﺭﻱ ﻣ ﻲﺧﻮﺭﺩ، ﺩﺳ ﺖﻫﺎ ﺍﺯ ﺷﺎﻧ ﻪﻫﺎ ﺟﺪﺍ ﻣ ﻲﺷﺪ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﻋﺼﺒﻲ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻌﺮﻩ ﻣ ﻲﺯﺩﻧﺪ: "ﻫﻲ ﻣﻨﺎﻓﻖ! ﮐﻮﺭﻱ؟" ، "ﻫﻲ ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ! ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻱ؟" ،

"ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﺕ ﺭﻭ ﺑﮑﺶ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭﺍﺯ، ﺑﺎﺗﻮﺍﻡ!" ﺻﺪﺍﻱ ﺩﻣﭙﺎﺋ ﻲﻫﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﻮﺩ، ﻣﺜﻞ ﺭﮊﻩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﻧﺎﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﻮﺩ ﻣﺜﻞ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﺴﮕﺮﻫﺎ ﻣ ﻲﺷﺪ. ﺷﺘﻠﻖ ﺷﻮﺗﻮﻟﻮﻕ، ﺗﺮﻕ ﻭ ﺗﻮﺭﻭﻕ: "ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻡ ﺧﻮﺏ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ…" ، "ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺩﻣﭙﺎﺋﻴﻢ ﻳﮏ ﻟﻨﮕﺶ ﺩﺭﺍﻭﻣﺪ…" ﺻﻒ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣ ﻲﺧﻮﺭﺩ، ﺩﺭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ، ﭘﺎﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣ ﻲﭘﻴﭽﻴﺪﻧﺪ، ﻧﻈﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﻣ ﻲﺷﺪ، ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣ ﻲﺍﻳﺴﺘﺎﻧﺪﻧﺪ، ﺷﻴﻠﻨ ﮓﻫﺎ، ﻓﺎﻧﻮﺳﻘ ﻪﻫﺎ، ﺗﺮﮐ ﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﺸﺖ ﻭ ﻟﮕﺪﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣ ﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﻫﺮﮐﺴﻲ ﺳﻬﻤﻲ ﻣ ﻲﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣ ﻲﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣ ﻲﻳﺎﻓﺖ. ﻧﻈﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣ ﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ.

ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻴﺎﻁ ﺷﺪﻳﻢ. ﭼﻪ ﻫﻮﺍﻳﻲ! ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺩﻭ ﻟﭙﻲ ﺗﻨﻔﺲ ﮐﺮﺩ.

ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘ ﻲﺳﺖ ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ. ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮ ﺵﺷﺎﻧﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ، ﺁﻥﻫﻢ ﺷﺐ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻭﻳﻦ ﻫﻮﺍﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍ ﺗﻨﻔﺲ ﮐﺮﺩ. ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧﺲ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻫﻮﺍﻱ ﻓﺮﺣﺒﺨﺶ ﻭ ﭘﺮ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻢ، ﻣﻌﻴﺎﺭﻡ ﻫﻮﺍﻱ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ.

ﺩﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻥ ﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻥ ﻧﺴﻴﻢ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩ ﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺮﺩ، ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ، ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺳﺌﻮﺍ ﻝﻫﺎﻱ ﺑﻲﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﮐﻠﻪ ﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮﻓﺖ، ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻲ ﭘﺲ ﻭ ﭘﻴﺶ، ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻱ ﺩﻡﻭﺑﺎﺯﺩﻡ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻟﺤﻈ ﻪﻱ ﺩﻡﻭﺑﺎﺯﺩﻡ! ﻗﻮ ﻱﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ! ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺍﻡ ﺁﻭﺭﺩ؟ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ. ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎ ﻥﻫﺎﻱ ﺑﻲﺯﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ.

ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪ، ﺭﺍﻩ ﭘﻠ ﻪﻫﺎ ﻭ ﺭﺍ ﻩﺭﻭﻫﺎ ﺗﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﻃﻲ ﮐﺮﺩﻳﻢ.

ﺑﻪ ﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ، ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻮﺍ ﺩﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺭﻳﻞ ﻋﻮﺽ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻳﻢ. ﺗﺮﻕ ﻭ ﺗﻮﺭﻭﻕ، ﺗﺮﻕ ﻭ ﺗﻮﺭﻭﻕ. ﺗﻮﭖ ﻭ ﺗﺸﺮﻫﺎﻱ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺳﻮﺕ ﻗﻄﺎﺭ ﺗﻮﻱ ﺗﻮﻧﻞ ﺻﺪﺍ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﻳﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. 

ﺑﻴﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ، ﺑﺎﺯﺟﻮﻫﺎ ﻭ ﺗﺼﻤﻴ ﻢﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﺤﺚ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳ ﻦﻃﺮﻑ ﻭ ﺁﻥﻃﺮﻑ ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﻤﺎﻥ. ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻼﺗﮑﻠﻴﻔﻲ، ﺑﻲﺍﻃﻼﻋﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﻋﺮﻕ ﻣ ﻲﺭﻳﺨﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﭼﻴﺪﻩ ﻣ ﻲﺷﺪﻳﻢ. ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪ ﻧﺎﺯﮎ ﻫﻤ ﻪﭼﻴﺰ ﺭﺍ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻣﺤﻮ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻣ ﻲﺩﻳﺪﻡ. ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪ ﻱﮐﻪ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﺮﺍﮐﺖ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﺭﺍﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ، ﭼﭗ ﺳﺮﺥ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷ ﻪﻱ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘ ﻪﺍﻱ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺩﻗﺎﻳﻘﻲ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﺭﺍﻣﺸﻲ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺳﺶ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻠ ﻪﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﻫﺠﻮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ؟ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ، ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧ ﻪﺍﻱ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺑﭙﺮﺳﻢ. ﺍﻣﺎ ﻧﻪ! ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﮕﺪﺍﺭ ﺑﻪ ﺁﺏ ﺑﺰﻧﻢ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺸﻮﻡ. ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻢ ﺷﺪﻥ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺭﻓﺘﻨﺶ ﺯﻳﺮ ﺗﻴﻎ ﻗﺼﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣ ﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﻱ ﺭﺍﻫﺮﻭ، ﮐﻨﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ، ﺗﮏ ﻭ ﺗﻮﮎ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻩﺍﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻗﻄﺎﺭ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺁﺩ ﻡﻫﺎﻱ ﺩﺭﻫﻢ ﺗﺎ ﺷﺪﻩ، ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻱ ﺭﻧﺞ، ﺗﺮﺩﻳﺪ، ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﻫﺮﺍﺱ ﺑﺎ ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻱ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﺮ ﭘﻬﻠﻮﻫﺎ، ﺳﺮﻫﺎﻳﻲ ﻓﺮﻭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﻭﻱ ﺳﻴﻨ ﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﻤﻴ ﻖﺗﺮﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﻭ ﺯﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎ ﻱﺷﺎﻥ ﺷﻖ ﻭ ﺭﻕﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣ ﻲﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻫﺎ ﮐﻢ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣ ﻲﺷﺪﻧﺪ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ: "ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺩﺍﺭﻡ" ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﻼﻗﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ: "ﮐﻲ ﺑﻮﺩ؟" ﺟﻮﺍﺑﻲ ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ: "ﺩﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺩﺍﺭﻡ" ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺁﺭﺍ ﻡﺗﺮ ﮔﻔﺖ: "ﻓﻌﻼ ﺑﺸﻴﻦ. ﻧﻤﻴﺸﻪ!" ﭼﻪ ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﮔﺬﺷﺖ؟ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ. ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺻﺪﺍﻱ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ  ﺁﻣﺪ. ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﺟﻠﻮ ﻭ ﻋﻘﺐ ﮐﺮﺩﻥ، ﺗﺮﻣﺰ، ﮔﺎﺯ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻻﺑﻼﻱ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻤﺎﻱ ﺁﻥ ﺷﺐ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺻﺪﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻃﺎﻕ ﺗﻪ ﺭﺍﻫﺮﻭ ﮔﻢ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻕ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ: "ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻴﺪ، ﺩﺳﺖ ﺭﻭ ﺷﻮﻧﻪ…ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ… ﻧﻪ! ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﻧﻪ… ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﻃﺮﻑ" ﺭﻳﺨﺘﮕﻲ ﻭ ﻭﺍﺭﻳﺨﺘﮕﻲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ. ﮔﻴﺠﻲ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺠﻮﻡ ﺁﻭﺭﺩ. ﻃﻮﻝ ﺳﺎﻟﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻃﻲ ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺍﻱ ﺑﺎﺯ ﻣ ﻲﺭﻭﻳﻢ. ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻮﺍﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ، ﻫﻮﺍﻱ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ، ﻫﻮﺍﻱ ﺷﻤﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻳ ﻪﻫﺎﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺸﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﭘﺸﺖ ﺩﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﺭﺍ ﺗﺎ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺩﺭ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻧﺒﻮﺩ. ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﻣ ﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻳﻢ. ﭘﺎﻱ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻳﻢ.

ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻲ ﺑﺎ ﻧﻮ ِ ﮎﭘﻨﺠﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﻡﭘﺎﺋ ﻲﻫﺎﻱ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻣ ﻲﮔﺸﺘﻴﻢ، ﻫﻮﻝ ﻣ ﻲﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﻫﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ ﻣ ﻲﺷﺪﻳﻢ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺳﻮﺍﺭﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﭘﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻡ. "ﮐﺠﺎ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪﻣﺎﻥ؟" ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﻨﻲ ﺑﻮﺱ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻱ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺯﺩﻧﺪ. ﻳﮑﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ: "ﮐﺠﺎ ﻣ ﻲﺑﺮﻧﺪ؟" ﺣﺪﺱ ﺯﺩ ﻥﻫﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ: "ﺑﻨﺪ ﺩﻳﮕﻪ…"

ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺖ: "ﺁﺯﺍﺩﻣﻮﻥ ﻣ ﻲﮐﻨﻦ" ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮔﻔﺖ: "ﺍﻃﺎﻕ ﮔﺎﺯ" ﮐﺴﻲ ﺣﺪﺱ ﺯﺩ: "ﻗﺰﻟﺤﺼﺎﺭ" ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺌﻮﺍ ﻝﻫﺎ ﻭ ﺷﻮﺧ ﻲﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺗﮑ ﻪﺍﻡ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﺩ. ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ: "ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﻴﻠﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﺳﺖ… ﺍﻣﺎ ﻧﻪ! ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﻲ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ." ﻫﻴﭻ ﺣﺪﺳﻲ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺟﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﻤ ﻲﺁﻣﺪ. ﺍﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ. ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻟﺸﻮﺭﻩ: "ﻧﮑﻨﺪ ﺍﻋﺪﺍﻣﻤﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ؟" ﻭﻟﻲ ﻧﻪ. ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ، ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺻﻴﺖ ﻧﻨﻮﺷﺘ ﻪﺍﻡ.

ﺩﺭ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻱ ﺷﻴﻠﻨﮓ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭﻣﺎﻥ ﭼﭙﺎﻧﺪ. ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺷﺎﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺷﻴ ﻦﻫﺎ ﺍﺳﺘﺎﺭﺕ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺗﻴﺮﻫﺎﻱ ﻣﻬﺘﺎﺑﻲ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻨﺠﺮ ﻩﻫﺎﻱ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﻓﺮﺍﺭ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻮﺭﺷﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﻭﺭ

ﻣ ﻲﺷﺪ. ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺩﺭﻭﺍﺯ ﻩﺍﻱ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﺪﻳﻢ. ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺯﺩﻧﻲ ﻣﺴﻴﺮ ﻃﻲ ﺷﺪ.

ﻣ ﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻡ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪﻡ ﻧﺎﺯﮎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺑﻴﻨﻢ. ﻭﻟﻲ ﺗﺮﺳﻢ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﻲ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣ ﻲﺯﺩ. ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺍﺳﻬﺎﻝ ﻧﺸﺪﻡ. ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ، ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻳﺎ ﺍﺳﻬﺎﻝ ﻣ ﻲﺷﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﻳﺒﻮﺳﺖ ﻣ ﻲﮔﻴﺮﻧﺪ.

ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﺭﺳﺘﻪ ﻱ ﺍﺳﻬﺎﻟ ﻲﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ. ﻭﻟﻲ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﮔﻮﻳﺎ ﺷﺎﻧﺲ ﺁﻭﺭﺩﻡ.

ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﮐﻲ ﺷﺪ ﻭ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻓﺰﻭﻧﻲ ﮔﺮﻓﺖ. ﺧﺎﮐﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ.  ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﺗﻪ. ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻫﺎ. ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ. ﻭﻟﻲ ﺁﺧﺮ ﻣﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻱ ﻧﮑﺮﺩ ﻩﺍﻡ.  ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﺮﻓﺘ ﻪﺍﻡ. ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺻﻴﺖ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ ﺍﻡ. ﺣﺪﺍﻗﻞ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺷﻬﻨﺎﺯ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺷﻮﻫﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺍﺯ ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻳﺎﺩ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﭘﺴﺮﻡ ﺳﻴﺎﻭﺵ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺵ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ

ﻭ ﻫﻢ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ. ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘ ﻪﺍﻡ. ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺳﻠﻄﺎﻧﭙﻮﺭ.  ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ ﺳﻴﺎﻭﺵ. ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺼﻤﻴﻤﻲ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﺳﻢ ﭘﺴﺮﻡ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻭﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ. ﻟﺐﻫﺎﻳﻢ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺳﻌﻲ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻧﻮﮎ ﺯﺑﺎﻧﻢ  ﺧﻴﺲﺷﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﻭﻟﻲ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺧﺸﮏ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﮐﭗ ﮐﺮﺩ ﻩﺍﻡ، ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻩﺍﻡ؟ ﻗﺎﻃﻲ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ؟

ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ؟ ﻗﻄﻌﺎ ﺷﻮﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ. ﻣﻴﻨﻲ ﺑﻮ ﺱﻫﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭﻱ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ: "ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻴﺎﻳﻦ!" ﺩﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﻫﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘ ﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺧﺎﮐﻲ ﻭ ﻫﻮﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﺭ ﻣﻬﺘﺎﺑ ﻲﻫﺎ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻮﺩ. ﺁﺩ ﻡﻫﺎ ﺧﺎﮐﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺁﻭﺭﺩﻡ. ﮐﺴﻲ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻤﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺜﻞ ﻓﻴﻠﻤﻲ ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ: ﭼﺸ ﻢﻫﺎﻳﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤ ﻲﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺮﺍﮐﺖ ﺭﻭﻱ ﭼﺸ ﻢﻫﺎﻳﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤ ﻲﮐﻨﻨﺪ. ﺭﻧﮓ ﺳﻔﻴﺪ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤ ﻲﮐﻨﺪ.

ﺭﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﭼﭗ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤ ﻲﮐﻨﺪ. ﺑﻴﺴﺖ ﺳﻲ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺭﺩﻳﻒ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻤ ﻪﺷﺎﻥ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ.

ﻓﻘﻂ ﻣ ﻲﺑﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﺭﺩﻳﻒ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺸﺎﻥ ﻓﻮﺟﻲ ﺍﺯ ﺁﺩ ﻡﻫﺎﻱ ﻣﺴﻠﺢ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ.

ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﻢ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻢﭘﻴﭽﻴﺪﻩ، ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻲﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ. ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻱ. ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪﻱ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻢ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺧﻢ ﻣ ﻲﮐﻨﻢ.

ﭼﺸ ﻢﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺑﻨﺪﻡ. ﺩﺭ ﺳﻴﺎ ﻩﭼﺎﻟﻲ ﺑﻲﺍﻧﺘﻬﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻣ ﻲﮐﻨﻢ. ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﻣ ﻲﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﻳﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻳﮏﺗﺮ ﻣ ﻲﺷﻮﺩ. ﺑﻴﻬﻮﺵ ﻧﺸ ﺪﻩﺍﻡ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣ ﻲﻓﻬﻤﻢ. ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻡ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣ ﻲﻓﻬﻤﻢ. ﭘﻮﮎ ﻭ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﺪﻧﻢ، ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﮔﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣ ﻲﮐﻨﻢ. ﺻﺪﺍﻱ ﺷﻠﻴﮏ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺷﻨﻮﻡ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﻣﺜﻞ ﺁﻭﺍﺭ ﺭﻭﻱ ﻣﻦ ﻓﺮﻭ ﻣ ﻲﺭﻳﺰﻧﺪ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣ ﻲﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﻣ ﻲﮐﻨﻢ. ﺑﻴﺮﻭﻥ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻒ ﻣﺤﺘﻀﺮ، ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﻮﺋﻲ ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ ﺍﻱ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺻﺪﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻗﺎﻃﻲ ﻣ ﻲﺷﻮﻧﺪ. ﺻﺪﺍﻱ ﮔﻠﻨﮕﺪﻥ، ﺻﺪﺍﻱ ﺗﻴ ﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ، ﺻﺪﺍﻱ ﻧﺎﻟﻪ ﻳﺎ ﺷﻌﺎﺭ ﻳﺎ ﻓﻐﺎﻥ، ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ. ﺍﻣﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺭﺳﺎ ﺑﺮ ﻫﻤ ﻪﻱ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﻣ ﻲﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻣ ﻲﭘﻴﭽﺪ، ﻫﻤ ﻪﻱ ﺻﺪﺍﻫﺎﻱ ﻫﻤ ﻪﻱ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺗﺤ ﺖﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﻗﺮﺍﺭ ﻣ ﻲﺩﻫﺪ،

ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺷﻠﻴ ﮏﻫﺎ ﺭﺍ، ﺁﻩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ: ﻣﺎﺩﺭ! ﺳﺮﻭﺩﻱ ﺗﮏﮐﻠﻤ ﻪﺍﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻫﻤ ﻪﻱ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﻤﻞ ﻣ ﻲﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﻧﺒﻮﺩ، ﻧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ، ﭘﺲ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻱ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻱ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ؟ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻱ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﻩ؟ ﺣﺴﺮﺕ؟ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ؟ ﺷﻮﻗﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﻣ ﻦﺗﺮﻳﻦ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ؟ ﻭ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺳﺎ؟ ﻧﮑﻨﺪ ﻫﻤﻪ، ﺍﺯ ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺎﻫﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺗﺸﻨﺞ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺩﻳﻒ ﻓﺮﻭ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﺧﺎﮎ ﺭﺍ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻣ ﻲﺧﺮﺍﺷﻴﺪ، ﻳﮏﺻﺪﺍ ﺁﻥ ﺳﺮﻭﺩ ﺗﮏ ﮐﻠﻤ ﻪﺍﻱ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ ﻩﺍﻧﺪ؟

ﺳﺮﻭﺩﻱ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻃﻨﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺜﻞ ﭘﮋﻭﺍﮎ ﻓﺮﻳﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ، ﻣ ﻲﺭﻭﺩ ﻭ ﺑﺮﻣ ﻲﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻓﺖ ﻭﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺜﻞ ﺧﺮﺍﺵ ﺭﻭﻱ ﺧﺮﺍﺵ ﺩﺭﺩﻧﺎ ﮎﺗﺮ ﻣ ﻲﺷﻮﺩ.

ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﭘﺮﻳﺪﻧﺪ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ. ﺗﻴﺮ ﻣ ﻲﺯﺩﻧﺪ. ﺗﻴﺮ ﺧﻼﺹ. ﺑﺎ ﻃﭙﺎﻧﭽﻪ، ﺑﺎ ﺗﻔﻨﮓ. ﮐﺴﻲ ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮﺩ: "ﺁﻱ ﭘﺎﻡ!" ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺩﺍﺩ ﺯﺩ: "ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ!" ﻫﻤﻪ ﻣ ﻲﺩﻭﻳﺪﻧﺪ، ﺗﻴﺮ ﻣ ﻲﺯﺩﻧﺪ. ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻲﺩﺍﺩ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺜﻞ ﻓﻴﻠ ﻢﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﺜﻞ "ﺧﺮﻣﮕﺲ" ﻧﺒﻮﺩ. ﺧﻴﻠ ﻲﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻳﮏ ﺗﻴﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ، ﻳﮏ ﺗﮏ ﺗﻴﺮ ﺁﻧﺠﺎ. ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎ، ﺣﺎﺟ ﻲﻫﺎ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﻳﺪ ﻥﻫﺎﻱ ﺑﻲﻫﺪﻑ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺸﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ ﭘﺨﺶ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﺩﻥ ﺗﻴﺮ ﺧﻼﺹ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳ ﻦﮐﻪ ﮐﺴﻲ ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺴﻲ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻴﻠ ﻲﻫﺎﺷﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﻣ ﻲﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺸﺎﻧ ﻪﮔﻴﺮﻱ ﺗﻴﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﺟﺮﮐﺶ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﺟﺮﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ؟ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ. ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ!

ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻫﺸﺘﻨﺎ ﮎﺗﺮﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ. ﻭﻟﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ. ﺧﻴﻠﻲ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺧﻴﻠﻲ ﮐﻪ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍﺳﺖ، ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺳﺮﺥ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﭼﭗ. ﺩﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﻣﺴﻠﺢ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﻣ ﻲﻟﺮﺯﻳﺪﻳﻢ. ﮐﺴﻲ ﺣﺮﻑ ﻧﻤ ﻲﺯﺩ. ﻭﻟﻲ ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻟﻔﺎﻇﻲ، ﺻﺪﺍﮔﻮﻧ ﻪﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﻟﺐﻫﺎ، ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ، ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻭﻏﺒﺎﺭ ﭘﺮﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻐﺾ ﻭﺣﺸﺖ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣ ﻲﺯﺩ. ﺻﺪﺍﻳﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ. ﺩﺭ ﮔﻠﻮﻳﻢ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﺣﻴﻮﺍﻧﻲ، ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ ﺧﺮﺧﺮ ﻣﻮﺝ ﻣ ﻲﺯﺩ. ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﺷﺪ. ﺻﺪﺍﻱ ﺍﷲ ﺍﮐﺒﺮ، ﺻﻠﻮﺍﺕ، ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻱ ﻧﻤ ﺎﺯﺟ ﻤﻌﻪﺍﻱ، ﺍﺻﻮﺍﺕ ﻓﺘﺢ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﺻﺪﺍﻱ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺷﺪ.

ﻣﻌﻨ ﻲﺍﺵ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮ ﻫﻤ ﻪﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﻤ ﻪﺟﺎ ﻣﺴﻠﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﭘﺎﭼﮕﻲ، ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﮕﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﮏ ﺗﻴﺮﻫﺎ، ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﻓﺘ ﺢﺍﻟﻤﺒﻴﻦ ﻣﻨﺘﻬﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. 

ﻻﻱ ﺧﺮﺧﺮﻫﺎﻱ ﮔﻠﻮﻳﻢ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤ ﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻡ. ﻧﻪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻧﺘﺮﺱ ﺑﻮﺩﻡ. ﺗﺮﺱ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻫﻤ ﻪﻱ ﺣﺲﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.

ﻓﺎﺻﻠ ﻪﻫﺎﻱ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﺮﺱ، ﺧﺸﻢ، ﺯﺑﻮﻧﻲ ﻭ ﺑﻲ ﭘﺮﻭﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺎﺟ ﻲﻫﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﺮﺩ ﻩﺍﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣ ﻲﺁﻣﺪ. ﻣﻲﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺻﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﮔﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﻦ ﻣﺮﺩ ﻩﺍﻱ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣ ﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﺎﻳﺐ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﻫﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﻣ ﻲﮔﻔﺖ: ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ، ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺖ. ﭼﻪ ﺗﻘﻠﺒﻲ! ﭼﻪ ﺩﺭﻭﻏﻲ! ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.

ﺍﺯ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮﺱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻳﻢ. ﺣﺎﺟﻲ ﮔﻔﺖ: ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﺪ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻴﻢ.

ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮ ﺱﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎ، ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ، ﺳﻼ ﺡ ﺑﻪﺩﺳ ﺖﻫﺎ ﺍﺣﺎﻃ ﻪﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﻔﺖ: "ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ" ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺖ: "ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻪ" ﺩﺳﺖ ﻣ ﻲﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻣﺘﻠﮏ ﻣ ﻲﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺧﻮﺷﻤﺰﮔﻲ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﻨﺎﻓﻖ، ﻧﺠﺲ ﻭ ﺿﺪﺍﻧﻘﻼﺏ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺷﺪ ﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻫﺎ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻮﭼﮏ، ﻋﺎﻃﻔ ﻪﻫﺎﻱ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ، ﺷﻮﻕ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺯﺟﺮﮐﺶ ﮐﺮﺩ ﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺻﺪﺍ ﻱﺷﺎﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣ ﻲﺩﺍﺩ. ﺍﮔﺮ ﺣﺮﻑ ﻣ ﻲﺯﺩﻧﺪ، ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻲ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﮑﻮﺕ، ﺩﻫﺸﺖ ﺁﻥ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ.

ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻧﻴﺴﺎﻥ ﺑﺎﺭﻱ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺎﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺎﻱ ﺁﻫﻨﻲ ﮐﻮﺗﺎﻫﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ. ﺣﺎﺟﻲ ﮔﻔﺖ: "ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺟﺴﺪﻫﺎ ﺭﻭ ﺑﻴﺎﺭﻳﻦ ﺑﭽﻴﻨﻴﻦ ﺗﻮﻱ ﺍﻳﻨﺎ!" ﻭ ﺑﻪ ﻧﻴﺴﺎ ﻥﻫﺎﻱ ﺑﺎﺭﻱ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ. ﺩﻟﻢ ﻫﻮﺭﻱ ﺭﻳﺨﺖ. ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﻮﻡ. ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﺁﻥ ﺩﻗﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ ﻭﺍﺿﺢ ﺳﺎ ﻝﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺯﻧﺪﮔ ﻲﺍﻡ ﺑﺪﻝ ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻟﻤﺲ ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺷﺒ ﺢﻫﺎﻱ ﺗﻴﺮ ﻩﺍﻱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﻱ ﻣﺸﺨﺺ ﺫﻫﻨﻢ ﺑﺪﻝ ﮐﻨﻢ. ﻭﻟﻲ ﻣﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻫﻮﻟﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻫﻢﺍﻃﺎﻗ ﻲﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺷﺪﻳﻢ، ﻧﮕﺎﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ، ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻟﻴﺰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺭﺩ ﺷﺪ. ﺳﺮﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻴﻢ . ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﻲ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻪ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﻃﺮﻑ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻫﺎ، ﺩﺭ ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩ ﻩﻫﺎ، ﺟﺎﻥ ﺳﭙﺮﺩ ﻩﻫﺎ: "ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻴﻦ ﺑﺬﺍﺭﻳﻦ ﺗﻮﻱ ﻣﺎﺷﻴﻦ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻳ ﻦﻭﺭ ﺑﮕﻴﺮﻩ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺍﻭﻧﻮﺭ" ﺑﺎﻻﻱ ﺳﺮ ﺍﻭﻟﻲ ﺑﻮﺩﻡ. ﮐﺎﺵ ﻃﺮﻑ ﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣ ﻲﮔﺮﻓﺘﻢ.

ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﺳﺮﺵ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻡ ﺯﻳﺮ ﺑﻐﻠﺶ. ﺩﺍﻍ ﻭ ﺧﻴﺲ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺍﺑﺎ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ. ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻡ، ﭘﺎﻫﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ، ﺗﺸﺮ ﻭ ﻟﺤﻨﻲ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻮﭼ ﻪﻱ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﻻﻋﻼﺟﻲ ﮔﻔﺘﻢ: "ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻦ" ﺧﻢ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻣ ﻲﻟﺮﺯﻳﺪ. ﻣﻦ ﻧﻤ ﻲﻟﺮﺯﻳﺪﻡ. ﺩﻩ ﻣﺘﺮ ﺑﺎ ﻭﺍﻧﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﺍﻭﻟﻲ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ. ﺑﻄﺮﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭﻱ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺗﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮐﺸﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﺟﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻡ. ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮ ﻣ ﻲﻣﺎﻧﺪ. ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧ ﻪﺍﻱ!

ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﭘﺮﻳﺪﻡ. ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﺒﻮﺩ. ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.

ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ. ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﺁﻥ ﻭﺳﻂ ﻫﺎ. ﺟﺴﺪﻫﺎ ﺣﻤﻞ ﻣ ﻲﺷﺪ. ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ، ﺑﻪ ﮐﻨﺪﻱ. ﻫﻤﻪ ﺗﻨﺒﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﺑﻲﺭﻣﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺻﻮﺭ ﺕﻫﺎ ﻭ ﺩﺳ ﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤ ﻲﮐﺮﺩﻡ. ﭘﻴﺮﺍ ﻫﻦﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﻩ، ﺁﺑﻲ، ﭼﻬﺎﺭﺧﺎﻧﻪ، ﺭﺍﻩ ﺭﺍﻩ، ﻗﻬﻮﻩ ﺍﻱ، ﺷﻠﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﭘﺎﺭﭼ ﻪﺍﻱ، ﺟﻴﻦ، ﻣﺨﻤﻠﻲ، ﮐﺮﺩﻱ ﻭ ﺩﻣﭙﺎﺋﻲ ﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻫﻤ ﻪﺟﺎ ﻭﻟﻮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﻭ ﺳﻪ ﺟﻔﺖ ﺩﻣﭙﺎﺋﻲ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻱ ﮔﻔﺖ: "ﺑﻨﺪﺍﺯﺷﻮﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ!" ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ. ﻳﮏ ﺟﺴﺪ ﺩﻳﮕﺮ. ﻣﺜﻞ ﭘﺮ ﺳﺒﮏ ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻧﺶ ﻫﻨﻮﺯ ﮔﺮﻡ ﺑﻮﺩ. ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﻢ ﺧﻴﺲ ﺧﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻟﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﺁﺳﺘﻴﻨﺶ. ﻣ ﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻡ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﻬﺎﻳﻢ ﭼﮑﻪ ﮐﻨﺪ. ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.

ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﺎﺭ ﻣ ﻲﮐﺮﺩﻡ. ﮐﺎﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﺗﺮﺱ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺟﺴﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ. ﻣ ﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻡ ﺳﺮﻫﺎ ﻱﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﻟﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﻳﮑﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺮﺍﻍ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﻳﮑﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﮔﺮﻳ ﻪﺍﻱ ﺑﻲﺻﺪﺍ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ. ﺳﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻧﻴﺴﺎﻥ ﺑﺎﺭﻱ ﭘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﭘﺮ ﺩﺳ ﺖﻫﺎ، ﭘﺎﻫﺎ، ﺳﺮﻫﺎ، ﺑﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﻥ ﭼﮑﺎﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﮐﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺵ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﭽﻴﻨﻢ، ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺑﻨﺪ، ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﭼﻴﺪﻩ ﻣ ﻲﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻳﻢ. ﻭﻟﻲ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠ ﻪﺍﻱ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﮐﻪ ﭼﻲ؟ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺟﺎﻱ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻧﺒﻮﺩ. ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﺴﺪ ﮐﻪ ﺣﻤﻞ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻗﻄﻌﻲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣ ﻲﮐﻨﻢ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮﺩ. 

 ﺑﻲﺷﺮﻓﻴﺴﺖ ﻧﻪ؟ ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭﺍﻧ ﺖﻫﺎ ﭘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺶ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻭﺍﻧﺖ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﺴﺪ. ﺣﺘﻲ ﻳﮏ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻱ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﺳﺎ ﻝﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ؟ ﺁﻳﺎ ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﻱ ﮐﻨﻢ؟ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣ ﻲﮐﺸﻴﺪﻡ؟ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻡ. ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺻﻮﺭ ﺕﻫﺎ، ﭼﺸ ﻢﻫﺎ، ﻟﺐﻫﺎ، ﮔﻮﻧ ﻪﻫﺎ ﻭ ﭼﺎﻧ ﻪﻫﺎ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺣﻤﺪ، ﮐﺮﻳﻢ، ﻣﺤﻤﻮﺩ، ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ، ﺳﻬﺮﺍﺏ؟ ﻧﻪ! ﻧﻤ ﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﮐﻪ ﺭﻭﻱ ﻭﺍﻧﺖ ﻫﺎ ﭼﺎﺩﺭ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣ ﻲﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻨ ﻲﺑﻮ ﺱﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﺯ ﻣ ﻲﺷﺪ، ﺗﻠﻨﺒﺎﺭﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ "ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ!" ﺑﺴﺘﻴﻢ. ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻼﺵ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺷﻮﮎ ﺩﺭ ﺁﺋﻴﻢ. ﺩﺭﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﮎ ﺷﺪﻳﻢ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻮﮎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻲ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻲﺣﺲ، ﺑﻲﺭﻭﺡ، ﺑﻲﻣﻌﻨﺎ، ﺑﻲﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ، ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭼﺸ ﻢﺑﻨﺪ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺑﻨﺪﻫﺎ ﭘﻴﺎﺩ ﻩﻣﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﺭﺍ.

ﻧﮕﻬﺒﺎ ﻥﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺴ ﺪﻫﺎﻱ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻩ ﻣﺎ. ﺑﻨﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ: "ﺑﻨﺪ ٢ ﺑﺎﻻ ﺍﻭﻧﻮﺭ…

ﺑﻨﺪ ٣ ﭘﺎﺋﻴﻦ… ﺑﻨﺪ ١ … ﺑﺎﻻ…" ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻲﺭﻣﻘﻤﺎﻥ ﺟﺴﺪﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣ ﻲﮐﺸﻴﺪ. ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺩﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻤ ﻲﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻲ ﺑﺎﻣﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎ ﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﻏﺮﻭﻟﻨﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﺩﻭﺑﻴﺪﺍﺩﻫﺎﻱ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤ ﻲﺷﻨﻴﺪﻳﻢ. ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮔﻔﺘﻨﺪ: "ﺳﻪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ" ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺷﺪﻳﻢ. ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﮐﻢﺭﻣﻖ ﺩﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ. ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺧﻮﻥ ﺧﺸﮏ ﮐﻪ ﻗﻬﻮ ﻩﺍﻱ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳ ﻦﻫﺎ ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺧﻴﺲ ﮐﺮﺩﻡ، ﻣﺎﻟﻴﺪﻡ، ﺷﺴﺘﻢ، ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺯﺑﺮ ﻭ ﺳﻴﻤﺎﻧﻲ ﻣﺎﻟﻴﺪﻡ.

ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺻﺎﺑﻮﻥ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪﻡ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻫﻴﺴﺘﺮﻳﮏ ﻣﺎﻟﻴﺪﻡ، ﺷﺴﺘﻢ، ﺁﺏ، ﺻﺎﺑﻮﻥ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﻟﻴﺪﻡ. ﺗﺸﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ: "ﻭﻗﺖ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪﻩ، ﭼﻴﮑﺎﺭ ﻣ ﻲﮐﻨﻴﻦ؟ ﻏﺴﻞ ﻣ ﻲﮐﻨﻴﻦ؟" ﺧﻮ ﻥ ﺩﺳ ﺖﻫﺎ ﭘﺎﮎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﺳﺘﻴﻨﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﺧ ﻦﻫﺎ. ﻣﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻗﻤﺎﻥ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺯﺩﮐﻲ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨ ﻪﻱ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺭﻧ ﮓﭘﺮﻳﺪﻩ، ﺑﻲﺭﻣﻖ، ﺑﺎ ﭼﺸ ﻢﻫﺎﻳﻲ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭ ﺧﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ. ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻃﺎﻕ ﻫﻮﻝ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﻧﻴ ﻢﺧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﺴﻲ ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﻃﺎﻟﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣ ﻲﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺎﻥ ﭼﻪ ﺭﻗﻢ ﺗﺎﺯ ﻩﺍﻱ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﺭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ: "ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪ!" ﻣﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ، ﻫﺮ ﻳﮏ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻱ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺧﺰﻳﺪﻳﻢ. ﻧﮕﺎ ﻩﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﺳﺶﮔﺮ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ ﺍﻃﺎﻕ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﻱ ﻣﺎ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻡ. ﻧﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ، ﻓﻘﻂ ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺑﻐﺾ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﻤ ﻲﺩﺍﺩ. ﺍﻃﺎﻕ ﻧﻴﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﻲ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻃﺎﻟﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ﭘﺮﺳﻴﺪ: "ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻳﻦ؟" ﮔﻔﺘﻢ: "ﺩﺳ ﺖﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ!

ﺧﻮﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻤ ﻲﺑﻴﻨﻲ؟" ﻭ ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻡ. ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ، ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺷﺎﻧ ﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺧﻮﺷﻨﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﺎﻱ ﻫﺎﻱ ﮔﺮﻳﻪ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﺩﺍﻧ ﻪﻫﺎﻱ ﺩﺭﺷﺖ ﺍﺷﮏ ﺑﺮ ﺷﺎﻧ ﻪﻫﺎﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻣ ﻲﺭﻳﺨﺖ. ﻧﻔﺮ ﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﻧﺠﻮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣ ﻲﮐﺮﺩ. ﺷﻮﮎ ﻣﺎ ﻭﺍﮔﻴﺮ ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﻣﺎ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺮﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﻔﺖ: "ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﻢ ﻓﺮﺩﺍ ﺣﺮﻑ ﻣ ﻲﺯﻧﻴﻢ" ﺯﻳﺮ ﭘﺘﻮﻫﺎ ﺧﺰﻳﺪﻳﻢ. ﺁﻣﺪﻡ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﺑﻐﻞ ﺩﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﻋﻮﺗﻢ ﮐﺮﺩ. ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ، ﮐﺎﺑﻮﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻢ. ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺘﻢ ﮐﺮﺩ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﭘﺘﻮ ﺑﺮﺩﻡ ﻭ ﺳﻌﻲ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ. ﺁﻥ ﺷﺐ ﻧﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻱ، ﻧﻪ ﻓﮑﺮﻱ ﻭ ﻧﻪ ﺣﺴﻲ. ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺍﺏ.

امتیازدهی به مقاله: 

بخش: 

انتشار از: 

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA
حروف را با خط فارسی و بدون فاصله وارد کنید.
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را بدون فاصله وارد کنید.