کالا سازی آموزش از سوی حکومت

در پروسه ای که از دهه ی شصت برای کالایی سازی آموزش شروع شد، در کنار دانشجویان، کارگران دانشگاهی(کارگران فضای سبز، آشپزها و کارگران سلف، کارگران خدماتی، نیروهای حفاظت فیزیکی و حتی کارمندان و اساتید دانشگاه) نیز جزو قربانیان این سیاست ها بودند

 

"وقتی از دانشگاه حرف می زنیم از چه جایی حرف می زنیم"

عموما وقتی یک فعال صنفی-دانشجویی از دانشگاه حرف میزند دیگران منتظر شنیدن موضوعاتی مثل تغذیه، اسکان و... دانشجویان هستند. اما این بار میخواهم نه از دانشجویان، که از اشباحی صحبت کنم که با ما دانشجویان زیست مشترکی دارند اما هیچ گاه دیده نشده اند : کارگران دانشگاهی

در پروسه ای که از دهه ی شصت برای کالایی سازی آموزش شروع شد در کنار دانشجویان، دیگر کارگران دانشگاهی(کارگران فضای سبز، آشپزها و کارگران سلف، کارگران خدماتی، نیروهای حفاظت فیزیکی و حتی کارمندان و اساتید دانشگاه) جزو قربانیان این سیاست ها بودند.

اساتید و کارمندان صدمه کمتری از این سیاست ها خوردند و با اینکه ما امروزه بسیاری از اساتید قراردادی را در دانشگاه میبینیم اما این افراد به سبب انسجام بیشتر و توانایی ایجاد تشکل های صنفی و همینطور نوع "روابط کار" ای که در دانشگاه دارند توانستند ضربه گیری برای خود ایجاد کنند.

مامورین حفاظت فیزیکی نیز عموما به سبب نیاز دائم و هزینه آموزشی بالای هر کدام از آنها کمتر دچار این سیاست های کارآمد سازی! و تعدیل نیرو شدند.

اما دیگر نیروهای کار در دانشگاه همزمان با فروش و اجاره فضاهای آموزشی دانشگاه(از جمله سلف ها، خوابگاه ها، محیط های ورزشی از جمله استخر ها و...) روز به روز بیشتر به سمت قراردادی شدن پیش رفتند و پیمانکاران عموما از این نیروهای کار به هر صورتی که بخواهند استفاده می کنند و در نبود تشکل های صنفی برای این کارگران (که به صورت مستقل و از طریق انتخابات تشکیل شده باشد) و همینطور درصد بالای بیکاران جامعه، این کارگران بدون دانستن حقوق صنفی خود(از جمله قانون کار) به هر نوع استثماری تن می دهند تا بتوانند در فیلتر استخدامی سال بعد پیمانکار! سربلند بیرون بیایند.

کارگران دانشگاهی به عنوان هم زیست های مشترک ما در دانشگاه سالهاست از طرف دانشگاهیان فراموش شده اند و باید این انذار را بدهیم که اگر یکپارچه در مقابل هر نوع از استثمار در دانشگاه(دانشجویی، کارگری و...) ایستادگی نکنیم طی چند سال آینده پروژه ی "کالایی سازی آموزش" که همه ی ما دانشگاهیان در آن دخیل هستیم به صورت کامل اجرایی می شود و آنگاه دیگر نمی توان به شوراهای صنفی هم امیدی داشت.*

* پویا جانی پور، کنشگر صنفی و دانشجوی دانشگاه "علم و صنعت" تهران است.

 

انتشار از: 

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA ی تصویری