راه حل چیست (قسمت دوم) پس از این اشاره کوتاه درمورد جامعه روشنفکر فارس،اینک می پردازیم به موضوع اصلی، در خصوص راه حل مسئله ملیتهای ایران که مهمترین مسئله سیاسی ایران است! در اینجا پاسخ ما بطور مختصر بشرح ذیل آورده میشود: 1. قدم اول، احترام به حقوق بشر. حقوق بشر مختص جامعه فارس نیست. حقوق بشر به تمام انسانهای کره زمین اتلاق میشود. و هرکس از نظر وجدانی، و اخلاقی باید بدان احترام بگذارد. 2. باور وجدانی به دمکراسی. احترام به رای دیگران! یعنی انسان شمردن دیگران! و محترم شمردن خواست آنان. محترم شمردن رای و اراده آنان! و به رسمیت شناختن حقوق انسانی آنان. اعم از ملی، مدنی، زبانی ـ فرهنگی، و آزادیهای سیاسی. 3. سیاسی کار، و یا روشنفکر جامعه فارس! دمکراسی را، اول باید از وجدان خود شروع بکند. و به آن از نظر وجدانی، و وظیفه انسانی باور داشته باشد. باور داشتن به دمکراسی برسمیت شناختن حقوق انسان است.
راه حل چیست (قسمت دوم) پس از
راه حل چیست (قسمت دوم) پس از
Anonymous
و باور داشتن بحقوق انسان را باید در عمل نشان داد. و از کلی گوئی، و شعارهای توخالی دوری کرد. اکنون سئوال این است که آیا روشنفکر و یا سیاسی کار جامعه فارس از نظر اخلاقی و وجدانی به این مرحله از رشد فکری رسیده است، که دیگران را آدم بحساب بیاورد، و به حقوق آنان احترام بگذارد؟ اگر جواب منفی باشد، در غیر اینصورت، حتا دمکرات ترین، و بهترین قانون دنیا نیز در ایران، غیر قابل اجرا خواهد بود. پس اولین انقلاب! انقلاب اخلاقی و انقلاب وجدانی است! و معنای علمی آن یعنی انسان شمردن دیگران، و حترام گذاشتن به "حقوق طبیعی" انسان، و به رسمیت شناختن حقوق زبانی، فرهنگی، مدنی، و آزادیهای سیاسی انسان است. در چنین شرایطی، شانس برابر و مطلوب برای انسان ایرانی تامین میشود، و پایه های صلح،تفاهم، همزیستی، و رفاه عمومی پایه ریزی میشود. دمکراسی از آسمان نازل نمیشود. پایه و اساس دمکراسی خود مردم است، و احترام به رای آنان! این مردم، ویا تک تک انسان یک جامعه است، که بخشی از حقوق طبیعی خود را به دولت واگذار میکند، تا از حقوق تک تک افراد جامعه محافظت کند. در واقع تعیین یک دولت از طریق مردم صورت میگیرد. و قدرت اجرائی دولت همان قدرت مردم است. و بدون رای و قدرت مردم دولت هیچ کاره است. بدین دلیل دولت باید مثل دول اروپای غربی خدمتگزار و تحت فرمان جامعه باشد. و مجری قوانین حقوق بشر و محافط حقوق طبیعی تک تک انسانهای آن جامعه و ملیتهای آن باشد. حتا در کشور های جند ملیتی مانند، سوئیس، کانادا، ایتالت متحده آمریکا،... و امثالهم. در واقع عملی ساختن حقوق بشر، از رعایت "حقوق طبیعی" انسان سر چشمه میگیرد. و از این جهت حائز اهمیت جدی است. و محتوای علمی این تفکر، ملل ایران را با حفظ شان انسانی، و احترام به حقوق انسانی،و مدنی آنان، آنها را بعنوان عضو جامعه با حقوق انسانی محسوب میدارد! و پایه ریزی قانونی و جرای عملی این امر مهم، برای جلو گیری از خونریزی، و جنگ داخلی، قدم نخست، و اقدام مثبت است. و این بمعنای آن است، که دارندگان چنین تفکر فلسفی، به رای ملیتهای سرزمین ایران احترام میگذارند. تفکر و عملی که به آن دمکراسی اتلاق میشود. و بدون چنین پیش شرط های اخلاقی و وجدانی، ایران همانی خواهد بود که هست. دیکتاتوری، سرکوب، اعدام، زندان و شکنجه، تبلیغات نژادی، جنگ، خونریزی، چپاول، نفرت از دیگران، اعتیاد، دزدی، بیکاری، فقر، فساد اداری، درگیری، رشوه خواری، عقب ماندگی، فقرفرهنگی، فقر علمی، فقر فلسفی ، عدم رشد علم و صنعت، عدم رشد هنر، موسیقی، ...و هزاران مشکلات دیگر گریبان جامعه ایران را خواهد فشرد. و حتا با روی کار آمدن دولت جدید، بدون حل معضل ملیتها!، جغرافیای ایران دوباره بسوی یک دیکتاتوری جدید سوق داده خواهد شد. و در یک شرایط جنگی جامعه از رشد خود باز می ماند. و اگر سیاسی کاران جامعه فارس از نظر وجدانی و اخلاقی به این مرحله از رشد فکری نرسیده باشند، که به "حقوق طبیعی" انسانهای دیگر احترام بگذارند، حتا بهترین قانون نیز در ایران کار ساز نخواهد بود. پس برای حل معضل حقوق ملیتها، اولین قدم، و اولین انقلاب!، انقلاب اخلاقی، انقلاب وجدانی است. یعنی احترام به "حقوق طبیعی انسان"، و قبول حقوق زبانی، فرهنگی، مدنی، و آزادیهای سیاسی، مللیتهاست. در چنین شرایطی است، که شانس برابری مدنی، و تساوی حقوق انسانی برای ملیتهای ایرانی ممکن میگردد. اما بنا بر تجربه عینی، و با توجه به شناخت از روحیه خود بزرگ بینی راسیسم حاکم در جامعه فارس، که از "نارسیسم" آن ناشی میشود، و با توجه به خود شیفتگی، و گستاخی روشنفکران جامعه فارس، و بنا بر روند تاریخ صد ساله اخیر، سیاسی کار و روشنفکر جامعه فارس به این آسانی "حقوق طبیعی"، انسان را قبول نخواهد کرد، چون این جامعه از نظر روانی، بطرز هولناکی، شیفته خودش است. و با خودش سرو کار دارد.