آقای یوسف آذربایجان؛ کشور افغانستان حدود 150 سال است که مستقل شده و پیش از آن قرن ها جزیی از خاک ایران بوده است و اگر زبان فارسی از آن نواحی هم به سایر نقاط ایران رفته باشد زبان یک سرزمین بیگانه نبوده در ضمن به دو منبع تاریخی اشاره کردم وگفتم که مطابق آن ها زبان دری شاخه ای از زبان فارسی محسوب می شده که منسوب به دربار ساسانی و مردم پایتخت یعنی مداین بوده است. این که گفته اید اساتید شهریار ، ساعدی و براهنی آثارشان را به زبان فارسی هم منتشر کرده اند به نظر من دلیلش این است که آن ها علاوه بر جامعه ترک زبان خود را متعلق به جامعه بزرگتری به نام ایران می دانسته اند وزبان فارسی رابه عنوان راهی برای تاثیرگذاری بر این جامعه برگزیده اند ونه با ایران و نه با زبان فارسی دشمنی نداشته اند و آن را بیگانه تلقی نکرده اند. برای من تفاوت ترک وبه (قول شما) فارس صرفا در زبان است و نه در نژاد. آنچه که
آقای یوسف آذربایجان؛ کشور
آقای یوسف آذربایجان؛ کشور
Anonymous
نظامی و مولوی را به من و دیگران شناسانده آثار آن ها به زبان فارسی است زبانی که من بی واسطه و بدون نیاز به ترجمه آن را در می یابم.