آقای زمانی تحریم انتخابات اگر در شرایط مساعد و در جای خود صورت بگیرد، تاکتیک مؤثری میتواند باشد ولی آیا اپوزیسیون دارای آنچنان قدرت و توانی است که قادر باشد مردم را از صندوقهای رای برکنار نگهدارد؟ من چنین توانی را در اپوزیسیون ایران نمیبینم. سیاست تحریم در صورتی میتواند جواب دهد که واقعا مردم زیادی را پشت سر خود داشته باشد و مردم از آن حمایت کنند. والا اگر اپوزیسیون خودش تحریم کند و فقط خودش پای صندوقها نرود که نتیجه ای حاصلش نمیشود. تابحال اینطور بوده است که اپوزیسیون در سیاست تحریم خودش تنها مانده و پشتیبانی مردم را نداشته است. مردم میخواهند هرجور که شده به خامنه ای نه بگویند. برای اینکار یکبار به خاتمی رای میدهند. دفعه بعد پشت سر موسوی و کروبی می ایستند و به خیابانها میریزند اگر چه میدانند که موسوی و کروبی از سران مؤثر این رژیم بوده اند و در تمامی جنایات آن شرکت داشته اند. حالا هم
آقای زمانی تحریم انتخابات اگر
آقای زمانی تحریم انتخابات اگر
Anonymous
نگاه خواهند کرد که در بر کدام پاشنه میچرخد و به چه کسی رای دهند که نه بزرگی باشد برای خامنه ای و ولایت فقیه اش. مردم خوب میدانند که رژیم میتواند صندوقها را پرکند و این کار را هم خواهد کرد. رژیم هم خوب بلد است که صفهای طولانی پای صندوقها ترتیب دهد و آنرا به رخ جهانیان بکشد. به نظر من مردم بازهم پای صندوقها خواهند رفت و تحریم کنندگان باز هم تنها خواهند ماند. امیدوارم که اینطور نباشد و مردم واقعا به آنجا رسیده باشند که با وجود ضعف و پراکندگی بی حد اپوزیسیون، به سیاست تحریم روی آورند. ولی یک چیز را نباید فراموش کرد: مردم امروز دیگر مردم سال 1357 نیستند. مردم در سال 57 میدانستند که چه چیزی را نمیخواهند ولی برای آینده، چشم انداز روشنی نداشتند و اصولا نمیدانستند که چه چیزی را میخواهند. مردم امروز ایران تا وقتی که آینده روشنی پیش روی خود نداشته باشند، بیگدار به آب نخواهند زد. اتخاذ تاکتیک درست در مقابل «انتخابات» (انتصابات) به سیاست ورزی احتیاج دارد و نه به بازی بازی کردن با سیاست. تحریم ساده ترین راه برای پیچیده ترین مسئله جامعه ماست و فکر نمی کنم که در شرایط فعلی جواب دهد. هنوز نسبت به سال 88، نه در اپوزیسیون و نه در میان مردم تحولی کیفی روی نداده است.