دنیز گرامی ، از نظر من هر کس - بدون توجه به زندگی شخصی او- و بدون توجه به شرایط و روش کوششهایش- و سوابقش -آزاد است که « نظریه و تئوری» خود را در زمینه علوم بیان کند. و نقادان هم لازم است به «متن کتاب و مقاله» توجه کنند و نقد خود را بنویسند. دیگر به کار و زندگی و سوابق و غیره و غیره شخص که مربوط به متن نیست نپردازند. آنان که به جای متن به چیزهای دیگر می پردازند یا نمیدانند نقد چیست و یا میدانند و از روی غرض میخواهد شخصیت نویسنده را خراب کنند چون در مورد متن نمی توانند چیزی بگویند. این هم روش و کار شناخته شده و بسیار نادرستی ست. و ضرورت دارد جهت دیالوک مدرن به کنار گذاشته شود. هر چیز را در جای خود بحث میکنند. اگر موضوع «زندگی و شخصیت و فعالیت فرهنگی» یک نوییسنده باشد آنوقت میتوان همه چیز را مطرح کرد. ولی وقتی سخن برسر نقد یک نظریه و تئوری ست لازم است تنها به اندیشه پرداخته شود.
***من برای انجام وظیفه انسانی و روشنگری خود مجبورم این مسایل را در نوشته هایم مطرح کنم. عمیقاً احساس مسئولیت میکنم.اگر نکنم دیگران حق دارند بگویند«سخن این آدم را بیانداز دور! ذهنش کور بود. سیل خون را نمی دید-هیچ چیز نگفت و ننوشت که به درد ما بخورد.»همینطور که خودم در مورد برخیها گفته ام. آنچه میگویم و مینویسم بر اساس یک عمر تحقیق و عمل و پراتیک استوار است.خیلی از مکتبهای جامعه و دوران خود را -هم تئوریک و هم پراتیک دیده ام. دوستان از کسروی سخن میگویند .مکتب او را هم طی کرده ام. به قول ما آذربایجانیها « او نون جیک کینه ده بلدم بؤککونه ده» با یک یک آجرهای این مکتب تجربه دارم.