● صفحه شما
دوستان و خوانندگان عزیز، امکان کامنتها واقعا به شما تعلق دارد. هدف ما ایجاد محیطی دوستانه برای تبادل نظر است. آزادانه نقد، نظر، خبر، تفسیر، تحلیل و... بنویسید اما خواهش می کنیم بدون نام بردن از اشخاص حقیقی و حقوقی در کمال امنیت برای خود و دیگران فضایی ایجاد نمائید که بدور از توهین و اتهام و جوسازی و مسموم کردن محیط تبادل نظر باشد. توجه داشته باشید کامنتهایی که این موارد را در نظر نگیرند، منتشر نخواهند شد.
لطفا اعتراض، انتقاد و پیشنهاد خود را به آدرس info@iranglobal.info ارسال کنید. از پاسخ به اعتراضات در کامنتها معذوریم.
آقای توکلی دردمان راتازه میکنی،
نگو که خاطرات آن دوران و تحلیل گران خائن و عقب مانده و نفرت پراکنی امروزین، ارزده ام میکند.
رژیم ماسیونی مذهبی ،با رژیم ماسیونی لائیک را میخواهند برایمان
دوباره جابجاکنند،
وبازهم ۵۰ سال دیگر روز از نو و روزگار ازنو.
این عقب مانده های بیسواد وسیاسی
کوچکترین نقشی به کشورهای استعماری نفت وگاز ومعادن خور نمی دهند،
فراموش میکنند،یا سوادشان واقعن
صفراست نمی دانند،
کمپانی هندشرقی کی بود،چه نقشی دارد،
نمی دانند،مسترهمفرها،برادران شرلی،
میرزاملکم خان کی بود،
نمی دانند،سازمان اینتلجس سرویس،
سیا،گا گ ب، فرانسه تاراج کننده جهان سیاه ویران کنندگان افریقا،ویتنام،
الجزایر،ایران قاجار،فروپاشیده عثمانی.
ایجادکنندگان دولت های اسرائیلی، ارمنی ،در سرزمین های اعراب و تورکان مسلمان و تصرف کنندگان هند
چه اهدافی را داشتند،
والان چی میکنند،کدام مکتب هارا خلق
میکنند.
این قصه و داستان های دروغ و مبتذل را آنزمان یونانی ها ساختند و امروزه تجزیه طلبان برای تخریب و لوث کردن موضوعات تاریخی 2500 ساله پیش. ژورنالیسم زرد بعد از دسته گل به آب دادن های افتضاح تراژدیک ، حالا دچار کمدی و وضعیت مسخره توهین آمیز شده.
دشمن وقتی حرفی برای طرح ندارد سراغ افسانه و اسطوره میرود. بهتر است بروند قبر و محل دفن پدراجدادی خود چنگیزمغول و تیمور لنگ و هیتلر را پیدا کنند!
نقی حمیدیان و بهزاد کریمی نام علی توسلی ( حسن ) را چندین جا آورده و افشا کرده اند . چرا پنهان کاری میکنید؟ از چه و که میترسید ؟هم دانشگاهی شجاع من فتح الله دیانت را در شهریور ۶۵ دسنگیر شد . او در تابستان ۶۷ سربدار شد . همسر و دو دختر خردسالش منتظر او بودند . نه فراموش می کنیم - نه می بخشیم
نفر دوم اکثریت بعد از فرخ نگهدار فردی بنام ............ (حسن ) را ماموران وزارت اطلاعات از آذربایجان و درون چمدان ربودند و به ایران بردند. او از همان زمان و تا حالا به تجارت با ایران مشغول و رفت آمد دارد . به او اشاره شود ظاهرا در................ فعال بوده است . چه کسانی باعث و بانی در ضربات شهریور ۶۵ و دستگیریهای آن دوره بودند .
کیانوش جان خواندن داستان شما برای من جذاب همراه با غم و اندوهی است که شما و مبارزانی چون شما با اون دست و پنجه نرم کردید
در کوچه باغهای خاطرات سوسیالیستی. تروتسکی خوشنام تر از تروتسکیسم. در نیمه اول قرن 20 قلم اش به تیزی شمشیر بود و ظاهرا از پس بسیاری از مسائل عصر خود بر می آمد. او شاهد دقیق مشکلات زمان خودبود و بجای ناسیونالیسم شونیستی، از ناسیونالیسم دمکراتیک دفاع میکرد، و مارکسیسم را متد و روش تجزیه و تحلیل روابط اجتماعی میدانست و نه هرمنوتیک متون؛ چون مارکسیسم خود را بیان آگاهانه پروسه ناخودآگاه تاریخ معرفی میکرد.
لئو تروتسکی، سیاستمدار روس با تباری اوکرائینی یهودی، در سال 1879 بدنیا آمد و در سال 1940 در تبعید توسط عوامل استالین بقتل رسید. او پیش از 1917 منشویک بود و در حین انقلاب اکتبر همکار نزدیک لنین شد. در سال 1929 به اتهام دشمنی با مارکسیسم- لنینیسم،مخالفت با سیاستهای لنین و دشمنی با خط عمومی حزب کمونیست، از شوروی اخراج شد.
بعد از ترور، ردیف اتهامات غرض ورزانه و ایدئلوژیک استالینیستی به او و هوادارانش افزایش یافت؛ از جمله اینکه تروتسکیستها را جریانی خرده بورژوایی، بی ایمان به رسالت طبقه کارگر، نماینده سیاست ماجراجویانه چپ رادیکال و شبه انقلابی،مبتلا به اپورتونیسم چپ، مخالفت و مبارزه با ساختار سوسیالیسم و حزب کمونیست شوروی، مروج فرقه گرایی در مارکسیسم، تجزیه جنبش کارگری، مخالفت با همزیستی مسالمت آمیز میان کشورها، و کمک به امپریالیسم معرفی نمودند.
تروتسکی در مورد روبسپیر و جنبش یاکوبی در انقلاب فرانسه مینویسد، آنها سرها را گردن زدند، ما سرها را با آگاهی طبقاتی خواهیم پوشاند، آنها به حقیقت مطلق باور داشتند، ما به نیروی طبقاتی زحمتکشان و انقلاب امیدوار هستیم. آنها راسیونالیست بودند، ما دیالکتیکی هستیم، آنها ایده آلیست و اتوپیست بودند، ما ماتریالیست و رئالیست هستیم.
هدف هرتجمع سیاسی نباید رفرم، بلکه باید سرنگونی باشد. بورژوازی و ارتجاع چیزی که با یکدست بدهند با دست دیگر از طریق مالیات، گمرک، تورم، صدقه و غیره، پس میگیرند. از بوروکراتیسم کاستی بوناپارتیستی فاشیستی، یک طبقه انگل استثمارگر جدید بوجود آمده. ضعف لیبرالیسم بورژوازیی موجب ضعف جنبش کارگری شده و در شرایط زوال و عفونت ارتجاعی کاپیتالیستی، طبقه کارگر نمیتواند از نظر تعداد و فرهنگ رشد کند. فلسفه انقلاب اجتماعی میگوید پرولتاریا را باید برای دیکتاتوری آماده نمود، کوتاهی و انحراف از این برنامه، فرصت طلبی و خیانت است. به تودهها باید کمک کرد تا میان مبارزه روزانه برای خواسته های معمولی و برنامه انقلاب سوسیالیستی پلی بزنند. کل سنگینی انقلاب بورژوایی را نباید روی شانه های پرولتاریا انداخت. مدافعان پرولتاریا نباید دهقانان و روستائیان را برای دعوت به مبارزه فراموش کنند. پرولتاریا مجبور است مبارزه طبقاتی را به روستاها نیز بکشاند و از پرولتاریای دهقانی کمک بگیرد. پرولتاریا باید به نمایندگی از طریق خلق، قدرت سیاسی و اداره دولت را به عهده بگیرد و به تعاونیها مخصوصا در روستاها اهمیت بدهد.
در کشورهای نیمه استعماری، رشد بورژوازی با تاخیر روبرو شده. مارکسیستها حق ندارند بگویند امکانات انقلابی پرولتاریا به آخر خط رسیده؛ البته اگر بتوان خستگی و سرخورده گی سیاسی را "حق" نامید. نه آرزوهای ذهنی شخصی، بلکه واقعیات عینی میگویند تنها راه نجات بشر، انقلاب سوسیالیستی در حد جهانیست، جانشین دیگر آن، خرافات، سقوط و بازگشت به جنگ و توحش و فقر است. حکومت شورایی بشکل دولت کارگری، مقدمه و بخشی از انقلاب جهانیست.
شروع جنگ در آینده ای نه چندان دورنشان میدهد که ارتجاع و امپریالیسم دیگر در شرایط فعلی ناتوان به ادامه زندگی نظام خود هستند. به یک حکومت الیگارشی کاستی بوناپارتی ارتجاعی؛ بشکل طبقه حاکم جدید، باید پایان داد. تروتسکی میگفت آنزمان منطق جنبش طبقاتی علیه حکومت یاکوبی عمل کرد و اختراع گیوتین بشکل ابزار مکانیکی اعدام و خودکشی سیاسی در حین انقلاب فرانسه، ثمره شرایط حضور پوپولیستی آنان در پروسه انقلاب بود. یاکوبیها مدافع مالکیت خصوصی در چهارچوب استثمار طبقاتی، خود را جمهوریخواه، عدالتخواه، و نماینده عقل و تقوا معرفی می نمودند.
سوسیال دمکراسی کلاسیک که در مرحله سرمایه داری در حال رشد بود برنامه سیاسی اش را به دو قسمت تقسیم نمود؛ برنامه حداقل که روی رفرم بنا شده بود و برنامه کلان یا حداکثر که هدفش انحلال نظام سرمایه داری آنزمان و جانشینی سوسیالیسم بود.
بعدها مارکسیستها میگفتند تمام بخش های پرولتاریا از جمله تمام اقشار، اصناف، گروهها، و شغلها را باید وارد جنبش انقلابی نمود. دلیل بازگشت و عقبگرد بوروکراتیک در شوروی سابق نه عقب افتادگی کشور و نه محاصره امپریالیستی جهانی بلکه ناتوانی طبیعی پرولتاریا بشکل طبقه حاکم در قدرت بود.
فاشیسم را نه میشود اصلاح کرد و نه میشود وادار به استعفا نمود، بلکه باید آنرا سرنگون کرد یعنی یا جنگ تا پیروزی بر آن و یا انقلاب تا موفقیت علیه آن، چون فاشیسم یا منتهی به جنگ و فلاکت میشود یا منتهی به انقلاب، یعنی راه سیاسی پایان فاشیسم، یا جنگ است یا انقلاب.
تروتسکی اشاره میکند که لنین طی 16 سال زندگی درتبعید با غالب رهبران حزب در خارج دیدار نکرد و آنها را نمی شناخت. در حین روزهای انقلاب او علاقه ای نداشت تا خود را با استتیک انقلاب آشنا کند و مزه رمانتیک پیروزی انقلاب را به چشد. گاهی روزها حتی فرصت تعویض پیرهن یقه چرکین خود را هم نداشت.
مشکل زمان حال ما، بی تجربگی نسل جوان و سرگردانی و سرخورده گی نسل پیشین است. در غالب کشورهای ارتجاعی و عقب افتاده جهان سوم، دولت حود دلیل بوروکراتیسم، دیکتاتوری،جهالت فرهنگی، بی اخلاقی ودروغ، انفعال، تحقیرانسانها، تخریب در روال اقتصاد، خفه و مسموم نمودن زندگی جوانان شده است.
سلام کیانوش عزیز،
ممنونم از کلیپ خوب، باسرگذشتی که توضیح دادی. این نوع توضیحات هزار بار مؤثر تر است تا با افرادی که خودت خوب میشناسی به بحث نشستن.
سلامت و شاد باشی
برخی از دوستان از طریق امیل برایم خیلی کوتاه پیام ارسال کردند:
یک جوان مازنی : خیلی قشنگ بود ولی خوب درد آور هم بود الان شنیدن این حرف ها اسونه ولی زندگی کردن این لحظات خیلی سخته
ثریا :با درود ؛بنظرم کار بسیار بجا و با ارزشی کردی و پروژه خوبی خواهد بود اگر بصورت سیستماتیک با ادم های سیاسی ۵۷ مصاحبه کنی و تجربیات و احساساتشان بیان کنند و پروژه را به نسل آینده تقدیم کنی. پیشنهاد میکنم نامی برای پروژه انتخاب کن . بسیار با ارزش خواهد شد شد. با هر کسی از هر سازمانی مصاحبه کن. 🌺🌺 فقط یک پیشنهاد است.
مزدک : آفرین بر تو که موضوع نابی را بدرستی مطرح کردی و یاد دوستان را یک به یک گرامی داشتی. بدون حاشیه و با تمرکز روی موضوع. دستت درد نکند.
سخت ترین دوران عمرم در ایران زمان اصلاحات بود. پیش از آن بعنوان یک نوجوان و سپس جوان یک لا قبا به خودم امید می دادم که بیشتر مردم زورشان به رژیم نمی رسد وگرنه از آن متنفرند. بقدرت رسیدن خاتمی تصوراتم را به هم ریخت. او واقعا محبوب اکثر مردم بود و داستان زیاد به بد و بدتر ربطی نداشت. آن دوران همه روشنفکر شده بودند و آن هم چیزی نبود به جز سق زدن درباره خوبی های اصلاحات. قهرمانانشان مهاجرانی و حجاریان و گنجی بودند. در منزل دوستی با همسایه اش بحثی کردم که حضرتش فاز کسینجری برداشته بود. پس از نثار چند فحش به سلطنت طلبان (از عقاید من بیخبر بود) بشارت داد که با توجه به فتح مجلس ششم توسط اصلاح طلبان بزودی ایران گلستان می شود. پرسیدم کی؟ گفت دو ماه دیگر. گفتم دو سال دیگر میبینمت. البته ندیدم چون چند ماه بعد از ایران خارج شدم.
در خارجه با دیدن محبوبیت رفسنجانی در داخل دیگر هیچ کورسوی امیدی برایم باقی نماند. ذکر مصیبت نمی کنم. قصه تا روحانی ادامه یافت. روحانی اکنون محبوب، در زمان همان خاتمی یکی از ترسناکترین آدمهای حکومت محسوب می شد که حالا شده بود منجی ملت.
تا اینکه دیگر عن همه چیز در این رژیم درآمد و ناگهان روح زمانه تغییر کرد. نگاه ها به شاهزاده برگشت. محبوبیتش بالا رفت و البته خیلی از انگشت جوهری ها هم مدعیش شدند که چرا برای ایران در این مدت کاری نکرده.
تاریخ این ۴۵ سال با خون و جنون و حسرت و ابتذال عجین است. من اما معتقدم که ورق برگشته و آزادی ایران حتمیست. همین محبوبیت پهلوی نشان از آگاهی جامعه و بیدار شدنش دارد.
قصه اصلا ربطی به سلطنت و جمهوری ندارد. راستی بیرنگ است
ولی امروز مردم آن را می بینند.
قطبنمای ملت ایران که از سال ۵۷ با کار گذاشتن آهنربا به بیراهه هدایت می کرد انگار که تعمیر شده است
هنوز کمیته های انقلاب با شهربانی ادغام نشده بودند که منزل ما را دزد زد و منجمله یک پخش ویدئوی سونی و نوار هاش را برد. شکایت کردیم آنزمان میگفتند که کمیته بهتر از شهربانی رسیدگی میکنه.
چندروز رفتیم و آمدیم تا اینکه یک روز وقتی از جلو اتاقی در کمیته رد میشدیم دیدیم سارقی که خودمان باو شک داشتیم در مقابل یکی از برادران ارشد کمیته راحت نشسته و گفتگو میکنند چون لای در باز بود کنار در ایستادیم و به گفتگو گوش دادیم و دیدیم داره از وضعیت خانه ی ما گزارش میده یعنی اینکه قران روی تاقچه بود یا کتاب انقلاب سفید شاه را داشتن یا کلا بنظر سارق ما جزو امت اسلا بودیم یا رعیت طاغوت.
همان دم پدرم گفت بریم که زور بیخود میزنیم و دزد از خودشانه.
منظورم اینه که از اول هم معلوم بود کشور بچه سمتی میره ولی ملت بشدت مسلمان ایران نفهمیده بودند اینکه بعد از چهل واندی سال تازه داره دو ریالی شان میافته.
سالام.
تاریخ ایران کلاهبرداران سیاسی زیاد داشته است.
زرنگ آن است ،که ازهیچ به جایی برسد،که هنوز شناخته نشده است.
درکلاهبرداری سیاسی همان قدرپول است ،که در حاکم شدن برچاه های
نفت دارد.
بعضی کلاهبرداران سیاسی دیرشناخته
میشوند،
همانطورکه بعضی سیاستمداران حاکم
دم به تله نمی دهند.
ودر سرسفره حاکمان دیکتاتورها نشسته و فقط عوام را سپربلا میکنند.
درسیاسیون مخالف هم پول های زیادی
است.
درشهرها مردم میگویند،به وکلا اعتماد
نکنید،دوطرفه کارمیکنند.
اکثرا هم با قضات همکاری نزدیک دارند.
درنهایت هم قضات نمی توانند رای
صادرکنند،
شکایات بصورت سنتی و ریش سفیدی
حل وفصل میشوند.
راست افراطی همان دُژمن است...امام خمینی
سالام.
قبل از ۲۱ بهمن دوران شکوفایی وآمال
وآرزوها بود
بعداز۲۱ بهمن کم کم دوران یاس وناامیدی ،
بتوسط اسلامگرایان وابسته جدید
شروع دیکتاتوری عوامفریبی دیگر.
متاسفانه ،
مهندسی دست همان غرب مسیحی و
استعماری بود وما بیسواد،
هنوزهم تعدادی بر همان طبل تهی
کوبیده و دوباره میخواهند،
مهندسی جدید استعماری غرب را
بشکل لائیک بما غالب کند،
این دوران ،همه نیروهای سیاسی
در عالم برزخ بودند،
عداب کشیدند.
من یک جمله عوام به یک دوست
گفتم،
آمریکا بادست جمهوری اسلامی کاری کرد،
که همه ساسیون آنزمان ،ازترسشان ودستگیری و دلهره بچه هایشان دختر شد.
حالا تعدادی عقب مانده بازهم تعدادی
مارا گنجشک مغزحساب کرده،
میخواهند،جنایتکاران قبلی را برای ما
آلترناتیو و لیدرکنند.
شدند.
سالام.
اکثراین این افراد،بجز شازده میزا، ،تحفه جدید،،و تعدادی انگشت نما
دراینجا ،ازاول تشکیل سایت بوده اند،
نظرداده وتئوری می نویسند.
متأسفانه همچون زمان گذشته که در روستا خرمن میذاشتند،و چند اسب را
بدان می بستند،
تا روی بوته شالی چرخیده.و شالی رااز
کولش جداکنند،
حیوانهایبیزبان تا تمام شدن خرمن
باید دور خودمی چرخیدند،
درآنزمان شالی کوب صنعتی به ایران نیامده بود.
این یک مثال بود،بعلت بیسوادی ،،نوشته من را الکی توهین فرض کرده
پاک نکنید،مثل است،درمثل مناقشه نیست.
منظور،،
این بزرگان وتئوری تولیدکنندگان و
نشسته درکشتی دموکراسی غربی فقط
برای غرب ، را نمی بینند،
عین خرمن دور حرفهای وتفکرات خودشان میچرخند.
مقداری هم تقصیرندارند،،وقتی انسانها
واردجریان خط فکری افتادند،
وتفکرخودرا علي رغم درغرب بودن
تبدیل به یک ایدئولوژی میکنند.
شعار آزادی و آزاد اندیشی و دمکراسی،
ایراندوستی ووو،،،زیادمیدهند.
ولی همچون خرمن های دوران قدیم
دورخودمیچرخند.
اول ازهمه باید ازمجری برنامه تشکر
کرد،
که چنین میزگردی را می گذارند،
تا تعدادی نیز باتفکرات این آقایان آشنا
شوند.
وتعدادزیادی به تفکرات اینها آشنا بوده اند.
آقای کریمی که خودش یکی ازسران چپ و گسیل کننده وتشویق کننده
به تفکرات چپ واز نوع سوسیالیسم
انترناسیونال بودند
یکباره بلکل منکر چپ گشته وحتی سرمایه داری را با تئوری جدید،ابدی
میخواند،
دوستان توجه کنند،چپ تند رو به راست باتمام وجود سرفرود آورده است.
حتی نمی گوید،که سوسیال دموکراسی هم میتواند،درکنار کاپیتالیسم ادامه زندکی دهد.
جناب کنگرلو،،تفکر ترس از شوروی شدن رابرای اتحاد نیروها مطرح میکند.
میتوانست خیلی راحت یوگسلاوی ایسم شدن را هم مطرح کند.
ولی دلیل این شوروی و یوگسلاوی شدن را
مطرح نمیکند،
آقای کریمی هم پیش شرط هارا ناقص
مطرح میکند،
آقای حیدریان ازبالا نگاه کرده ،نظر
آقای کریمی را تعریف وتمجید میکند.
شاه میرزا راباید برد،
به عصر صدسال پیش زندگی کند ،تا نظراتش را برای مردگان ابرازدارد.
شایدازمردگان جبهه ایی درست کند،
که بتوانند جزیره ایی پیداکرده تادرآنجا برای خود کشوری درست کرده
وزندگی کنند.
صحبت به درازا کشید،
من در همان سال های اول تشکیل این
سایت یک پیشنهاد داده ام و تنهاراه نجات ایران و راه سربلندی مردم ایران
درآن است،
فکرمیکنم،
خیلی ها در داخل ودرخارج به حقانیت
نظر من رسیده اند،
آن تنها سیستم فدرال باقوانین غیرمتمرکز ونرم وانحطاف پذیراست.
زبان رسمی باید زبان علمی صنعتی،
جهانی است،
هرملتی زبانش باید درکنار زبان انگلیسی زبان ملی آن ملت باشد،
سران حکومت پهلوی و دامن زدگان وطرفداران آن باید با سران حکومت منحرف کنونی که دستاوردهای انقلاب
رابباد دادند ،باید دریک دادگاه عمومی
وبانظارت نیروهای حقوق بشری محاکمه شوند.
تمام سران حزب های بی حلم وبی علم
که دراین صدسال خیانت کرده اند،
مثل بهزادکریمی و نوری زاده ،محققی،
محروم ازفعالیت سیاسی باید باشند.
چه خوشتان آید ،یا نه بخودتان مربوط است.
اگر بخواهید ،راه نجاتی برای ایران پیدا
کنید
قبل از این کنفرانسها و شرکت درآن
باید منشوری نوشته شود،
ناظرانی از سازمان ملل وکشورهای
دوست منطقه دراحسن انجام آن منشور باید ناظر ۱۰ ساله باشند،
اروپا وآمریکا وروس و چین به اندازه کافی خیانت کرده ودرتاراج کشور ومردم شریک بوده اند،
باپول و با مهندسی آنها نمی توانید برای ما حکومت تعیین کنید.
والا باید منتظر یوگسلاوی شدن ایران
خواهندبود.
دروووود!
گپی مختصر ولی ناتمام.
رئوس این گفت و شنود به طور کلّی بر محور «باهمآیی از بهر ایجاد شرایط برای آفرینش فرمانروایی شایسته و درخور ایران و مردمش در جامعیّت وجودی» میچرخید. از گفتگوی آقای کنگرلو و آقای کریمی بر من روشن شد که آقای »کنگرلو» هنوز ذهنیّت شفّاف و دقیقی در خصوص مفاهیم و کاربستهای پراکتیکی آنها ندارد. در زمینه «کاپیتالیسم» که پیدا بود کلا به کژفهمی مبتلایند. «مسئله تضاد» در کاپیتالیسم از خطای کلیدی «مارکس» در نفهمیدن فلسفه «استادش هگل» بود که ریشه گرفت و فاجعه به بار آورد و فعلا اینجا جای بحثش نیست. رویهمرفته میتوانم بگویم که موضع آقای کریمی، خیلی خوب و روشن و مستدل هستند. اولا ایشون تعریف کاملا دُرُست و دقیقی از تفاوت بین «ایرانگرایی و ایراندوستی» ارائه دادند. آفرین من بر ایشون باد!. پسوند «گرایی» بر هر مفهومی و اسمی و چیزی که افزوده شود، آن را به ایدئولوژی تبدیل میکند که عواقب خطرناکی دارد.
دیگر اینکه ایشون صمیمانه گفتند که هر گرایشی باید «تعریف مفاهیم و موضع خودش» را رادمنشانه اظهار کند. صحبتی کاملا منطقی و پذیرفتنی؛ زیرا در دایره ای که هر کسی میتواند از مفاهیم، معنای دلبخواهی خودش را برداشت و عبارتبندی کند، آنگاه نمیتوان به هیچ وجه از تضادها و کشمکشهای گرایشهای سیاسی کاست و به تصمیمی مشترک و ارزشمند رسید. دیگر اینکه آقای کریمی بر پایه ای صحیح انگشت گذاشتند و آنهم اینکه بهتر است اول در باره «وجه اشتراکاتمان» صحبت کنیم؛ بعد در باره اختلاف نظراتمان. این نیز حرفی منطقی و پذیرفتنی است. اگر قرار است که زمامداران حکومت سلسله خلفای الله را عزل و خلع کنیم، آنگاه باید «اصول ثابت مشترک» وجود داشته باشند که تمام گرایشهای سیاسی به حول محور وفاداری و اجرا و گسترش و دوام آن «اصول ثابت و شالوده ای» به کنشها و واکنشهای خود در عرصه های مختلف اجتماعی و کشوری همّت کنند.
رویهمرفته. من شخصا نظرات آقای «کریمی» را خیلی خردمندانه میدانم. ولی آقای «کنگرلو» برغم نیکخواهی که دارند در توضیح مسائل و مقولات به بیراهه میروند و صریح سخن نمیگویند.اینگونه موضعگیریها هر انسان نیکمنش را مظنون میکند. در حالیکه برای همکاری در سمت و سوی کاری بزرگ و کارستان باید هر گرایش سیاسی ، آنهم در وضعیّت عاجل و بسیار خطرناک دوام «حکومت سلسله خلفای الله»، بی برو برگرد، رادمنشی و گشوده فکری و مسئولیّت پذیری و صداقت و آشکارگویی را پیشه و مرام خود بداند تا بتوان حداکثر اعتماد را در دایره گرایشهای سیاسی و مردم امیدوار ایران ایجاد کرد. با بیراهه روی و ویراژ دادنهای رد گم کنی و به صحرای کربلا زدنها از جانب هر گرایش سیاسی که میخواهد باشد، نمیتوان هیچگاه به کانسپی مشترک و کارساز دست یافت.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان
وقتی با یک رژیم ایران ستیز و جنایتکار مواجه هستید بررسی یکا یک عمل کرد های او بیمورد و وقت تلف کردن است و از پیش باید رای به رد آن داد.
مگر کسی که برای جنایت بخانه ی شما آمده و در این بین میرود آشپزخانه و غذایی درست میکند شما بررسی میکنید که آیا غذا را مسموم کرده یا نه؟
یا وقتی پیشنهاد میکنه که شما با خیال راحت بروید بخوابید, پیشنهادش را مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهید؟ که ببینید آن پیشنهاد خوبست یا بد؟
فرامرز حیدریان عزیز / ضمن تشکر از کامنت تان در تلگرام با هم گپ بیشتر بزنیم
................ به چه کسی راست افراطی میگویند؟
..کسی که ایران برایش میهن و جان است.
...ایران را عاشقانه دوست دارد.
تاریخ و فرهنگ و هنر و ادبیات و زبانملی ایران را گرامی و ارجمند میدارد.
....به ملت تاریخی و یگانه ایران باور دارد.
...به تمامیت ارضی ایران باور دارد و نگهبان آن است.
..بجای قبیله و قوم و طایفه بازی به ملت و شهروند ایران باور دارد.
..جامعه و مناسبات اجتماعی ایران را زنانه و مردانه نمیکند.
..باورمند به حقوق برابر شهروندان ایران فارغ از دین و مذهب و زبان و تبار و جنسیت است.
..منافع عالیه میهن برایش اصل و اساس است.
...باورمند به حق حاکمیت ملی ملت ایران است.
میداند که سعادت و آرامش و خوشبختی اجزا در گرو سعادت و پیشرفت و آرامش کل میهن است.
باورمند به آزادی بیان و حکم و اراده و انتخاب ملت ایران است.
باورمند به برقراری امنیت در مرزها و داخل کشور است و مخالف آنارشیسم و چریک بازی و بیقانونی است.
باورمند به قانون و قانونمندی و حاکمیت قانون بر اساس حقوق بنیادین است.
به این نکته مهم که زبان پارسی، زبان ملی و تاریخی و پیوند ملت ایران در طول قرنها بوده، آگاه است.
به درفش تاریخی و ملی شیر و خورشید نشان ایرانمان، باورمند است.
پادشاهان بزرگ تاریخ کهنسال ایرانزمین از شاهنشاه کوروش بزرگ تا رضاشاه بزرگ و شاهنشاه آریامهر را گرامی و ارجمند میدارد.
دغدغهی اصلیاش نه لبنانی و فلسطینی و افغانستانی و یمنی و سوریهای و عراقی و ... که تک به تک هممیهنان خویش و شهروندان و فرزندان ایران است.
سر دشمنی و کینه توزی با هیچ کشور و ملتی در این جهان را ندارد.
قصد صدور هیچ انقلاب و ایدئولوژی و مذهبی را به دیگر مناطق جهان ندارد.
آبادانی و سعادت و توسعه و پیشرفت ایران و ایرانی برایش از همه
نارشیسم و چریک بازی و بیقانونی است.
باورمند به قانون و قانونمندی و حاکمیت قانون بر اساس حقوق بنیادین است.
به این نکته مهم که زبان پارسی، زبان ملی و تاریخی و پیوند ملت ایران در طول قرنها بوده، آگاه است.
به درفش تاریخی و ملی شیر و خورشید نشان ایرانمان، باورمند است.
پادشاهان بزرگ تاریخ کهنسال ایرانزمین از شاهنشاه کوروش بزرگ تا رضاشاه بزرگ و شاهنشاه آریامهر را گرامی و ارجمند میدارد.
دغدغهی اصلیاش نه لبنانی و فلسطینی و افغانستانی و یمنی و سوریهای و عراقی و ... که تک به تک هممیهنان خویش و شهروندان و فرزندان ایران است.
سر دشمنی و کینه توزی با هیچ کشور و ملتی در این جهان را ندارد.
قصد صدور هیچ انقلاب و ایدئولوژی و مذهبی را به دیگر مناطق جهان ندارد.
آبادانی و سعادت و توسعه و پیشرفت ایران و ایرانی برایش از همه چیز مهمتر است.
ستایشگر جنایتکارانی بمانند استالین، مائو و پل پوت و خمینی نیست.
اعتقادی به جهانوطنی و گلوبالسیم ندارد.
پیرو و ستایشگر اندیشههای مخربی بمانند امتگرایی و کمونیسم نیست
دروود بر کیانوش عزیز!
مختصر و مفید و ضربتی!
کیانوش جان.
این صحبتهایی که نوشته ای مثل این میمونه که ما همدیگر را در یک خیابانی، کوچه ای به تصادف ببینیم و برویم به یک قهوه خونه و من بگم که بسیار خب. کیانوش عزیز. تعریف کن ببینم یه مقدار از گذشته ها. همین.
تجربیات تو و کسانی همچون تو که هنوز چیزی در مغزشون باقیمانده است، باید بتوانند در حالت شفاهی و تحریری، چراغی باشند برای نسلهای بعد و دستمایه ای برای پژوهشگران بی غرض و مرض. صرف حکایتهای کلّی که جزئیاتش در تاریکی میمانند، راه به شناخت نمیبرند، سوای چشم اندازی پانورامایی که خبر از عمق مسائل نمیدهند. اصل کلیدی باید شرح جزئیات باشد. ضمنا هدف از خاطره گویی یا خاطره نویسی نباید فقط حکایتگویی باشد؛ بلکه مهمترین مسئله« دلایل گرایش و تصوّرات ذهنی و علّت گسستن» هستند که ارزش خاطرات را رقم میزنند. مسئله ای که مهم است، «تجربیات بی واسطه و پیامدهای روحی و روانی و کنشی و واکنشی در انسان» است که میتوانند زمینه ای بدیع و بکر باشند برای شناخت و ارزیابی و سنجشگری معضلات و مسائل جامعه در آن دوران. حکایت ساده، کمکی به شناخت و بیداری فهم و هوشیاری نسلها نمیکند. من از این حکایتی که کرده ای، چیزی دستگیرم نمیشود؛ سوای همون صحبت قهوه خانه ای!
برای نمونه: «ما و بیگانگان/جهانشاهلو» و همچنین «جدال زندگی/فریدون پیشواپور» و «در ماگادان کسی پیر نمیشود/صفری» و «مهاجرت سوسیالیستی/امیر خسروی» و «سفر با بالهای آرزو/نقی حمیدیان» و «خاطرات ایرج اسکندری» و «رهروی در راه بی پایان /مومنی» و تعداد کثیری امثال اینها میتوانند به درک و شناخت معضلات جامعه ایرانی در گذشته کمک کنند؛ ولی صحبتهای کلّی و پانورامایی، تصویری تار و مبهم و بسیار دور را ترسیم میکنند.
فقط خواستم که گوشزدی کرده باشم. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان
در پایین
در تاشکند در منزل رفیقی که در رهبری تشکیلات مخفی بود ومدتی هم مسیول منطقه ما بود که همراع کیانوش به تاشکند رفته و انجا ماندگار شده بود. نهار مهمان بودم.خانمش بعد از مدت ها در بدری و اوارکی فکر کنم بطور قانونی خودش را به تاشکند رسانده بود.تلویزیون فیلمی را پخش میکرد و میدان جنگی را نشان میداد که رهبران و فرماندهان سپاهیان با شمشیر موقع حمله به دشمن در صف اول لشکر شان بودند . خانمش رو بمن کرد و گفت : رهبر هم رهبران سابق".من سالها بعد بعد ها فهمیدم منظورش چی بود. رهبرانی که بدون هیچگونه احساس مسیولیت،در ارامش به بحث و فحس و لشکر کشی جناحی مشغول بودند/.کوچکترین احساس مسیولیت درقبال لشکر شان نداشتند.جاسم و منتظری و دیانک شوری را دوباره با وجود خستگی و فرسودگی باز داخل میفرستند.خودشان لم داده در خارج مشغول بحث های فرسایشی. من در ترکمن صحرا "جسارت "برخی از اینها را که عضو کمیته مرکزیو عضو مشاور ه. سیاسی "را یدک میکشیدند را شاهد بودند.که موقع عقب نشینی لشکر شان بحال خود رها کرده و فرار نموده اند.یکیش که در برلین است در فضای جنگی روحیه ش را از دستن داده بود. کیانوش عزیز باید با بی رحمی میبایستی این دستگاه رهبری را افشا مینمود."رهبری"که با ورود به اروپا و نبود رانت شان که درشوروی بود از حقوق و مقرری و .. اعلام بازنشستگی کردند و دنبال زندگی شخحصی شان رفتند و بشکل مفی زندگی میکنند اسامیشان هم مقع تسلیت گهگاهی میبینیم.
1- بیسوادی؛ ناشی از تنبلی برای مطالعه و شناخت و آشنایی با علم سیاست.
2- گروه مفت خورها بدلیل وابستگی طبقاتی به بورژوازی و اشرافیت زمینداران کلان و مزدوری برای امپریالیسم دلال و تجاری.
3-تبلیغات 100 ساله شاه و شیخ و بلندگوهای امپریتایستی در دوران جنگ سرد علیه: دمکراسی، سوسالیسم، جمهوریت سکولار، وفرهنگ مترقی مردمی.
4. فشار گروههای تجزیه طلب؛ توهم و امکان جنگ داخی و خطرتجزیه میهن.
-------------------------------------------------
دو عنوان در بالای مصاحبه گذاشته، بیسوادی و بی دقتی ان کلیپ گذار را نشان میدهد؛ مخصوصا اگر همکاران کانال یک شهرام همایون باشند.
انقلاب و سرنگونی نظام سرکوبگر پهلوی و یایان سیستم سلطنتی، درست و بحق بود.ولی متاسفانه بدلیل دیکتاتوری 70 ساله شاهنشاهی، حزب و سازمان و کادرهای برجسته وجود نداشت تا مانع موج سواری آخوندها بر گرده انقلاب شوند. یعنی باز هم حکومت پهلوی برای شکست انقلاب 57 مسئول است.
اتفاقات پرطلاتم جهانی در قرن 20 بی تاثیر روی انقلاب ایران و مبارزات ایرانیان علیه شاه و سلطنت نبود. مبارزات ضد استعماری در طول قرن 20 و پیروزی چند نظام سوسیالیستی در جهان و شروع جنگهای امپریالیستی مانند جنگ ویتنام توسط امریکا و فرانسه از جمله موتورهای اعتراضات مردمی در طول قرن 20 بودند.
تظاهرات دانشجویی در سال 1968 میلادی در غرب برای دفاع از مبارزات مردم ویتنام بی تاثیر روی جنبش دانشجویی ایران و مبارزات ملی شدن نفت و مصدق و اعتراضات روحانیون ارتجاعی در 15 خرداد نقش مهمی در آغاز انقلاب 57 توسط آخوندها داشت. جنبش روشنفکری و دانشجویی و بخشی از چپ ایران بدلیل دیکتاتوری شاه و رویزیونیسم کمونیسم در شوروی و چین، بسوی نوعی آنارشیسم تمایل یافته بود. در ادامه بحث در زیر، به معرفی تاریخ آنارشیسم غربی و تاثیر آن روی انقلابیون ایرانی از جمله روی سازمانهای مائوئیستی و روی سازمان های مجاهدین و فدایی اشاره میشود:
انقلابی حرفه ای: بوی خوش چای و سیگار و شعار و باروت .مالکیت دزدی است و حق زنده ماندن بالاتر از حق مالکیت خصوصی است قدرت را تقسیم کنید تا قدرتمند و زورگو بوجود نیاید.هر کدام از اعضای جامعه برای بی عدالتی اجتماعی حاکم آن جامعه مسئول است.فرهنگ را خفه کردند ,خلاق باشید!احزاب یا برای به خواب بردن اعضا تاسیس شده اند یا برای یک بیداری مخوف ناشی از وحشت زندگی.واقعگرا باشید, خواهان غیرممکن شوید!
اینها از جمله شعارهای دیواری بودند که حین انقلاب فرانسه و انقلاب اکتبر روسیه از طرف آنارشیستها بر در و دیوار شهرهای بزرگ نوشته شده بودند.اگر انسان برده انسان نبود , زندگی , جامعه و طبیعت بهشت برین می شدند.من آزاد نیستم / من فقط قدرت انتخاب و رای دارم / که کدام دزد از من سرقت کند / و کدام جانی به من فرمان دهد.اغراق , افراط و تندروی آغاز کشف و خلاقیت و پیروزی است.هر عمل انقلابی خود تبلیغاتی است سیاسی.هر چه تعداد دشمن بیشتر , احترام و حیثیت برای آدم مبارز بیشتر!نابود باد تئوریهای سیاسی و فلسفی! آنها تنها یک دروغ بافی هستند , حقیقت تئوری نیست, بلکه عمل است , زندگی خود عمل است.آنارشیسم منبع گرما دهنده به تاریخ است و هیچ دستور و قانونی نمی تواند مانع انجام خواسته های انسان طرفدار عدالت گردد.واقعیت بخشیدن به نظرات منطقی و انسانی یک وظیفه ملی است , در این راه اجازه دست زدن به هر عملی هست......و اینها از جمله نظراتی بودند که در بحث های محفلی قرن ۱۸ و ۱۹ و جنبش دانشجویی گروه های آنارشیست قرن فعلی مطرح می شدند.آنارشیستها برخلاف مارکسیستها فرقی بین انقلاب فرهنگی و انقلاب قائل نبودند , آنها انقلاب فرهنگی را موکول به پیروزی انقلاب اجتماعی نمی کردند , در صورتیکه سوسیالیستهای طرفدار اتوریته و دولت کارگری , انقلاب فرهنگی را تا حد مسائل اقتصادی تنزل می دادند و آنرا وابسته به مسائل زیربنایی از جمله اقتصاد و سیستم اقتصادی می کردند.
هنر و ادبیات آنارشیستی , تعلیم و تربیت آزاد و بدون اتوریته , و جنبش فرهنگ زیر زمینی اقلیت ها در قرون اخیر تحت اثر فلسفه و جهان بینی آنارشیستی بوجود آمدند . بقول آنها , هنر و زیبایی شناسی حاکم دولتی در همه جوامع طبقاتی تنها در خدمت ثروتمندان و به زبان صمد بهرنگی " چوخ بختیار"های تازه بدوران رسیده است. اینگونه هنر و فرهنگ , دفاع از منافع و امتیازات شخصی و اجتماعی آن گروه ها را به عهده دارد.
از جمله پیشگامان فرهنگ ادبی-هنری آنارشیسم , می توان از مکتب دادائیسم و سورئالیسم نام برد. مثلا در مانیفست سوررئالیستها که در سال ۱۹۲۴ در پاریس انتشار یافت , آمده : به خیابانها بریزید و شیک پوش ترین عابرین را مورد حمله قرار دهید! چون آنها اینگونه افراد بی خبر را به حساب استثمارگران و زورگویان می گذاشتند.
در فرهنگنامه های حاضر , آنارشیستها را به معنی " بی قانون و ضد قانون " توصیف کرده اند.اینگونه لغت نامه ها بقول آنارشیستها برای استفاده کننده عامی و بدون فرهنگ سیاسی است , چون آنارشیستها , بقول خود , قوانین و اصول خاص خود را دارند.در منابع ضد چپ آمده : آنارشیست آدمی است جانی و وحشی و بی حیا که تا مغز استخوان به میکرب سفلیس کمونیست مبتلا شده و قبلاز مرگ , روح و جسمش تجزیه و فاسد گردیده ! , یا در منابع مارکسیستی آمده : آنارشیستها , هرج و مرج طلب های جپ خرده بورژوا , آتش بیاران معرکه ضد انقلاب و پادوهای اراده گرای ایده آلیست هستند. و ارتش سرخ , در سال ۱۹۲۰ خطاب به آنارشیستها می گوید : گم شوید و به آنجایی بروید که جای واقعی تان است , یعنی به زباله دان تاریخ ! , و استالین در مقاله ای بنام " آنارشیسم یا سوسیالیسم " در سال ۱۹۰۶ می نویسد: ما بر این باوریم که آنارشیسم دشمن واقعی مارکسیسم است و ما می دانیم که دشمن واقعی را باید با یک مبارزه واقعی مجبور به سکوت کرد. و سوسیالیستی اصلاحگرا در انتقاد از تاکتیک آنارشیستها می گوید : توهم و ساده گرایی است , اگر خیال کنیم همبستگی استثمارگران و زورگویان در اثر انفجار چند کیلو دینامیت از هم بپاشد. و در حوضه فرهنگی , منتقدی می نویسد : تحسین ترور و قتل در ادبیات , همچون کاری که سوررئالیستها انجام می دهند موجب جمود فکری می شود و اینگونه هنرمند را به انسانی کر و لال تبدیل می کند.
لعت آنارشیسم به قدمت تمدن و فرهنگ بشری است , ریشه آن از کلمه یونانی " ضد آرش " گرفته شده که به معنی مخالفت و طرد هر گونه قدرت , زور حاکمیت و اتوریته , چه در زندگی و امور خصوصی و چه در جامعه است.شاید بتوان گفت افکار و جنبش آنارشیستی به معنای امروزی در دوران باستان و در قرون وسطی وجود نداشته است.
پایه گزاران و تئوریسین های واقعی آنارشیسم در قرن ۱۸ میلادی می زیستند , از جمله , بعضی از فیلسوفان عصر روشنگری اروپا را جز آنارشیست ها به شمار می آورند. اولین نظریه پردازان آنارشیست را می توان در میان اینگونه فیلسوفان اجتماعی یافت. یکی از سرشناس ترین آنها , ژان ژاک روسو ( ۱۱۷۸-۱۷۱۲ ) است که پایه های فلسفی و اخلاقی آنارشیسم را بنیاد نهاد. او می گوید :انسان , آزاد در طبیعت و جامعه بدنیا آمده , ولی در همه جا به قل و زنجیر کشیده شده است.ایمان به آزادی انسان , نیروی محرک و پیشرفت قرن ۱۸ و ۱۹ غرب شد. ایمان به آزادی انسانی که از قید و بند فئودالیسم و کلیسا رها نشده , گرفتار قل و زنجیر نظام سرمایه داری و دولت مرکزی خشن شد.
ریشه تئوریزه شدن آنارشیسم در اصل در جنبش کارگری قرون اخیر است و آن خشم شدید انسان تحقیر شده نسبت به انسانهای استثمارگر و توهین کننده است.آنارشیسم همچنین نظرات بسیاری از لیبرالیسم فکری قرن ۱۹ را به عاریت گرفته و به انعکاس انقلابی آن ها پرداخت.آنارشیسم مدرن , همچون مارکسیسم , نتیجه جنبش کارگری نظام سرمایه داری است و همچون مارکسیسم متکی به فلسفه ماتریالیسم است , آن همچنین محصول انقلاب صنعتی - بورژوای اروپا است و همانطور که گفته شد حتی ریشه های فلسفی آن در عقاید و نظرات سیاسی قرن ۱۸ قابل یافتن است.
علل وجود آنارشیسم یک کشف علمی در علوم اجتماعی یا نظری یا به علت یک سیستم فلسفی نبود , علوم نظری و علوم اجتماعی فاصله ای محسوس با این ایدئولوژی که خود یک جنبش اجتماعی است , داشتند.آنارشیسم بقول هواداران خود , همچون سوسیالیسم و سایر حرکات اجنماعی ریشه در خلق و جنبش مردمی دارد و تا زمانیکه اعتراض و جنبش اجتماعی وجود داشته باشد , بشاشیت , تازگی و نیروی خلاق آن در انتقاد و افشاگری سیستم حاکم به حال خود باقی خواهد ماند.در آغاز جنبش کارگری و سوسیالیستی جوان ابتدایی , سوسیالیسم همچون یک " جنبش فرهنگی" صاحب دو نوزاد دوقلو , ولی دشمن همدیگر , یعنی جنبش مارکسیستی و جنبش آنارشیستی گردید.
در طول تاریخ دهها نوع آنارشیسم اعلان وجود کردند , تولستوی , نویسنده انساندوست روس , طرفدار نوعی آنارشیسم مذهبی - مسیحی بود. او بکار بردن هر نوع خشونت حتی در برابر زورگویان و جانیان را منع می کرد و در زمان خود مریدان زیادی یافت و در اروپای عصر خود بسیار مشهور شد.اکثر آنارشیستهای پیگیر و سوسیالیست , بهای کلانی در زندگی خصوصی برای سرنوشت تراژدیک خود پرداختند.
آنارشیستها خود را تنها بدل , شانس و آلترناتیو برای پیروزی یک سوسیالیسم انسانی و آزادی بخش می دانستند , در عوض دولت و حاکمیت قوی تر , آنها خواهان جامعه آزادتر بودند.به نظر آنها در جامعه سرمایه داری , فن و صنعت و تکنیک نه تنها در خدمت انسان نیست , بلکه آنها مقدمات بیماری و مرگ او را فراهم کرده اند.آنارشیستها خود را نوعی سوسیالیست می دانند.هدف آنها حذف استثمار انسان توسط انسان و نابودی دولت طبقاتی استثمارگر و خشن است.آنها در مرکز فعالیتهای سوسیالیستی خود به افکار آزادیخواهانه اهمیت درجه اول می دهند.مبارزه با اعتقادات قرون وسطایی کلیسا ار طریق تعلیم و تربیت عقلی , خردمندانه و علمی , پایه گذاری یک علم و سیاست تحقیق انساندوستانه , تاسیس مدارس آزاد و غیروابسته دولتی به تقلید از مدارسی که بر پایه نظرات تولستوی , نویسنده روس , جز برنامه آنها بود.
یک آنارشیست طبق مرام رایکال خود طرفدار جامعه آزاد است , او طرفدار انسانهایی است که زیر چکمه حاکمان , اربابان و قدرتمندان له نشوند. او برای برکناری و نابودی و لغو هر گونه قدرت , دولت و زورگویی وارد مبارزه سیاسی و اجتماعی می شود.دشمنی او با دولت , کلیسا ,سرمایه , نیروهای سرکوب و امنیتی , فرهنگ حاکم و غیره است.آنارشیست به ادعای خود برای یک جامعه بدون اتوریته و استثمار و از خود بیگانگی که بر پایه اصول اتحاد , بجای فردگرایی , - کمک و دستیاری متقابل , بجای رقابت نابود کننده , - توافق و اتحاد آزاد , بجای اطاعت اجباری و کورکورانه , - مبارزه می کند.طبق اسناد , هدف آنها حذف دولت مرکزی , حذف مرزهای جغرافیایی ساختگی , حذف دستگاه و سیستم اداری و حکومتی و پیاده کردن و جانشینی چهارچوبهای نو بر پایه برابری حقوق کمونی و شوراها که بصورت فدراتیو و غیرمرکزی سازماندهی می شوند , است.
آنها بر این باور بودند که به قدرت رسیدن و حاکمیت موجب فساد فرد و گروه می شود . باکونین ( ۱۸۷۶ - ۱۸۱۴ ) می گفت : به انقلابی ترین آدمها , اگر یکسال امکان قدرت و فرماندهی بدهی , انسانهای فرصت طلب و فاسدی می شوند بدتر از تزارهای روس , و کروپتکین ( ۱۹۲۱ - ۱۸۴۲ ) می گفت : بلشویکها نشان دادند که چگونه نباید دست به انقلاب زد ! . بقول آنها , وکلا , استادان , شهرداران و سایر مقامات لشگری و کشوری ! هر کدام با یافتن امکان و رسیدن به پست و مقام به چاپیدن رنجبران می پردازند. آنها به علت استثمار و خرسواری بر آسمان جلها و کلاه نمدیها این چنین چاق و چله شده و دارای غبغب و کبکب شده اند.
نام آنارشیست تا اواخر قرن ۱۹ میلادی برای طیفهای مختلف ظرفدار , معانی مختلف داشت. عده ای خود را فدراتیو نامیدند یعنی خودمختار و غیر مرکزی بر پایه اصول کمونهای متساوی الحقوق , عده ای خود را کلکتیو یعنی نوعی جمعگرا نامیدند و عده ای نوعی از لیبرالیسم آزادیخواهانه فردی را نمایندگی می کردند. غیر از آنها گروهای دیگری از جریانات اجتماعی وجود دارند که آنها هم بنوعی خود را آنارشیست می نامند , مثلا طرفداران نوعی آنارشیسم فردی , طرفداران طبیعت و مکتب گیاهخواری , اصلاحگران اجتماعی طرفدار صلح , گروهی از تروریست های غیرسیاسی و بعضی از گروهای ادبی - هنری مانند دادائیسم , سور رئالیسم و بعضی از رمانتیکها و غیره .
به نظر آنارشیستهای افراطی , زیر حکومت و نفوذ فرد و دولت بودن یعنی خشونت نیروهای امنیتی را تحمل کردن , مورد جاسوسی واقع شدن , دستور و فرمان بردن , با قوانین و مقررات غیرضروری بمباران شدن , محدود و محاصره و زندانی شدن , مغزشویی شدن , مغزشویی شدن , به زیارت و پابوسی صاحبان زر و زور رفتن و آنها را تملق کردن , کنترل شدن , مورد آزمایش واقع شدن , قربانی قضاوت اشتباهی شدن , سانسور شدن , و امر بردن از کودنهای زورگویی که نه حق آنرا دارند و نه صلاحیت و دانایی لازم را , زیر سلطه کسی و سازمانی بودن یعنی با هر حرکت و عملی وارد پرونده ای شدن , زیر زره بین و دوربین واقع شدن , مهر خوردن , اندازه شدن , ارزشیابی شدن , مالیات دادن , التماس کردن , اجازه خواستن , به قیمومیت درآمدن , اخطار شدن , ردیف شدن , جریمه و تنبیه شدن .
زیر دست گروه و حکومتی بودن , یعنی به بهانه منافع عده ای مورد سو استفاده شدن , حقه خوردن , انحصاری شدن , وازده و مایوس شدن , به پوچی رسیدن و در صورت کوچکترین مقاومت و با سردادن اولین کلمه اعتراض , تحقیر شدن , تعقیب شدن , شکنجه شدن , پوزبند خوردن , زندانی شدن , تیرخوردن , لعنت و توبیخ شدن , تبعید شدن , تمسخر شدن , بی آبرو و حیثیت شدن . این است حکومت آنها , این است عدالت و اخلاق آنها !
آنارشیسم هم مانند هر ایدئولوگی دیگر دارای نظریه پرداز و تئورسین خاص خود بود. یکی از نظریه پردازان آنارشیسم باکونین , متفکر روس است. باکونین برخلاف کارل مارکس که قشری از کارگران بیکار یعنی لومپن پرولتاریا را ضد انقلابی به حساب می آورد , روح و نیروی انقلاب سوسیالیستی آینده را در اقشار خرده بورژوا شده طبقه کارگر که صاحب آب و نانی شده بودند , نمی دید , بلکه برعکس در میان اینگونه گروههای کارگر بیکار حدس می زد. باکونین خود را جمعگرا می نامید و از صفت کمونیست برای خود اجتناب می کرد.والتر بنیامین منتقد آلمانی می تویسد : بعد از باکونین , در اروپا دیگر تعریف و مفهومی از آزادی واقعی و انقلابی مطرح نشد.
از جمله ترورهای گروههای افراطی آنارشیست طرفدار باکونین , قتل الکساندر دوم , تزار روسیه بود.موقعیکه همزمان , سه کشور روسیه, آلمان و اطریش باکونین را غیابا و حضوری به مرگ محکوم کردند, او در زندان آلمان سعی کرد با کمک فسفر حاصل از چوب کبریت در زندان خودکشی کند. در گزارشی در باره او آمده که از پولهای رسیده به او از طرف هواداران و خانواده , او تنها پول سهم چای و سیگار و غذای روز را کنار می گذاشت و بقیه را به سازمانهای انقلابی آنزمان می داد. لنین افکار و اعمال او را با دیدی انتقادی , محصول و ناشی از یاس و ناامیدی سیاسی روشنفکرانه نامید.
شخصیت دوم نظریه آنارشیست کروپتکین نام دارد. هیچکدام از تئوریسین های آنارشیسم بعد از باکونین نتوانست به اندازه کروپتکین از نظر علمی آنرا تئوریزه و از نظر تبلیغی برای آن جذابیت اجتماعی پیدا کند. کروپتکین در سال ۱۸۴۲ میلادی در یک خانواده اشرافی روس به دنیا آمد. طبق معمول و رسم آنزمان , او هم وارد دانشکده افسری دولت تزار شد تا همچون سایر جوانان آن دوره , سلسله مراتب شغلی را از دانشکده نظام برای شغل افسری طی کند.کروپتکین نه تنها به انتقاد از سوسیالیسم علمی مارکس پرداخت , بلکه سعی کرد بنام " آنارشیسم علمی " منطقی بودن و موفقیت آنرا نسبت به سوسیالیسم علمی ثابت کند.او سعی نمود از تخیلات , علائق, تجربه ها و افکار آنارشیستی یک نظریه علمی - انقلابی بسازد.
قبل از او آنارشیستها در اینگونه نظریه, بطور پراکنده , جنبه های اخلاقی , خواستهای سیاسی , عدالت و خوشبختی فردی و اجتماعی می دیدند. کروپتکین در مسائل و بخش های اقتصادی , سیاسی و اخلاق نوعی " آنارشیسم علمی" را پایه گذاشت , او به تشویق علومی که بر پایه فلسفه آنارشیستی متکی باشند, پرداخت. او می گفت : من از کمونیست بیزارم چون کمونیست نیروهای خلاق جامعه را در چارچوب سازمانها محدود می کند و آنها را از کار می اندازد و در نهایت آنها را بنده بوروکراسی اداری می کند.
شاهدان گزارش می دهند , کروپتکین غیر از شور انقلاب , شوق دیگری در سر نداشت , تاثیر سخنانش روی شنونده در حدی بود که بقولی اگر به طرفداران خود می گفت که به سروکله هم بزنند , آنها این طنز او را عملی می کردند. او می گفت : سوسیالیست بودن من یک صفت غریزی است و صرفنظر از آن , غیرممکن است. مارکس ولی او را روشنفکری ایده آلیست و احساسی نامید.شخصیت دیگر جنبش آنارشیستی یوسف پرودون است.پرودون را می توان پایه گذار سوسیالیسم آنارشیستی به حساب آورد.او جنبش کارگری را بدون دولت اتوریته مورد بحث علمی قرار داد و آنارشیسم را کاملا برخلاف "هرج و مرج عامیانه" تعریف نمود.
در اوج جو طرفداری از اعمال آنارشیستها , موقعی که از استفان مالرمه , شاعر سمبلیک فرانسوی خواسته شد تا نظرش را در باره ترور و بمب گذاری آنارشیستها بیان کند , او با طنزی تلخ گفت : من کوچکتر از آنم که راجع به اعمال این "مقدسین" نظری بدهم! .و لنین در باره الکساندر هرتسن , یکی دیگر از مبارزین آنارشیست می گوید : هرتسن پایه گذار مطبوعات مبارز و آزاد روس در تبعید بود , این کار عظیم او برای انقلاب اکتبر فراموش شدنی نیست.با این وجود , به علت بی تجربگی و پراکندگی نیروها , آنارشیستها دو بار بعد از تسخیر قدرت دولتی شکست خورده و مجبور به عقب نشینی شدند , یکبار در انقلاب کشور اوکرائین و یکبار در جنگ داخلی اسپانیا , به نقل از هواداران , در جنگ داخلی اسپانیا , آنارشیستها بودند که بر علیه فاشیستها پا به پای کمونیست ها وارد نبرد شدندو با کمک میلیونها کارگر اسپانیایی و داوطلبان انقلابی خارجی نشان دادند که آنارشیسم نظریه ای سیاسی و عملی است.به نظر آنارشیستها , احساس نیاز به آزادی و رفع تشنگی از طریق عدالت با هم پیوند می خورند و انقلاب برای آنها همچون یک احساس و وظیفه عرفانی می شود.
تنها بعد از سرنگونی دولت غیر مردمی و برکناری سیستم حاکم , عدالت و آزادی شانس عملی شدن می یابند , عدالت باید در این جهان یک نظم ابدی برقرار کند. یک نشریه آنارشیستی در دفاع از این خط مشی می نویسد: در زیر فشار زندگی ناعادلانه و خفقان حاکم , عده ای قربانی شده و از پای درمی آیند و عده ای دیگر قبل از مرگ , دشمنان خود را به درک می فرستند و از آنها انتقام اینهمه فلاکت را می گیرند.از جمله دیگر رهنمودهای سازمان های آنارشیستی این بود که بسته به شدت خفقان و دیکتاتوری دولتی , پیشگام انقلابی باید بصورت مخفی ,نیمه مخفی و غیره در خانه های تیمی مخفی به طرح نقشه و عملیات بپردازد. در مکتب آنارشیستها عشق و علاقه به نابودی , همزمان یک عشق به خلاقیت و آفرینندگی است. شعار آنها این بود که : انقلاب نباید برای خلق , بلکه باید از طریق خلق انجام شود , ارتش باید در هر زمان خود خلق بشمار آید , و نباید وظایف انقلابی را تنها به گروههای اقلیت روشنفکر واگذار نمود.
انقلابی موظف است به دیگران کمک کند تا آنها هم انقلابی شوند , نه اینکه او خود , از طرف دیگران دست به انقلاب زند و انقلابی باید انقلاب را نزذ خود آغاز کند , خود را تغییر دهدو بعد امید به تغییر دیگران و جامعه داشته باشد.زندگی مخفی این نیست که آنارشیست خود را رئیس یا فرمانده گروهی بنامد و یا توده های کارگری را به ماجراجویی توطده آمیز و شبه کودتایی تشویق کند.
باکونین سازمانهای مخفی زیرزمینی را که خود پایه گذارده بود, قابله ای برای کمک به زایمان راحتتر انقلاب می نامید.او می گفت : پیشگام انقلابی را نباید با توده های انقلابی عوض کرد, ارتش انقلابی از میان خلق بوجود می آید و آنارشیسم احتیاج به انقلابیونی دارد که هر زمان و در هر مکان آماده انجام هر عملی باشند, بدون آنکه وابستگی شغلی , خانوادگی و غیره مانع کار آنها گردد. یک سازمان آنارشیستی همانند کاتالیزاتور در شیمی است, یعنی خود انقلاب نمی کند, بلکه به پیروزی و انجام انقلاب کمک می کند تا انقلاب به انگیزه آید و به راه افتد و بعد از پیروزی وجود اینگونه سازمانها زیادی می شود و آنها ضرورت وجودی خود را از دست می دهند.
اینها از جمله رهنمودها و شعارهای انساندوستان جوانی بودند که برای یک مبارزه سیاسی- اجتماعی راه شورش را بجای رسم قدمهای سنجیده انتخاب کردند.آنها انقلابیون ناسازگاری بودند که دجار رمانتیک انقلابی قرن ۱۹ در اروپا شدند.انقلابیونی که از شعارهای رادیکال یک چاشنی جذاب , ولی تراژدیک برای امور تبلیغی و ترویجی خود ساختند.
جعل و تحریف سخنان حسین علیزاده توسط گوینده تلویزیون بیان.
مقدمه گوینده کانال بیان در ابتدای فیلم، فقط برای تبلیغ رضاشاه و سلطنت پهلوی است و ربطی به حرفهای مصاحبه کننده ندارد.
مسئول سایت نباید اجازه دهد سلطنت طلبان از سخنان افراد اپوزیسیون استفاده دروغین ابزاری کنند.
به نقل از يكي از اعضاي كميته مركزي سازمان " فضاي بحراني درون سازمان در آن مقطع به درجه اي بود كه نه به مخالفت چند نفر از اعصاب كميته مركزي سازمان با آوردن مسءولين سر شاخه هاي داخل كشور به پلنوم اعتنائي شد و نه به ارزيابي مبتني بر اطلاعات موثق از درون كشور در مورد نقشه وزارت اطلاعات براي جمع كردن تشكيلات سازمان بعد از باز گشت سر شاخه ها به درون كشور اهميتي داده شد. اين ارزيابي مدتي قبل از خارج كردن كادرهاي شر كت كننده در پلنوم توسط عضوي از كميته مركزي سازمان بصورت مكتوب در اختيار هيءت دبيران قرار گرفته و پيش بيني كرده بود كه كادرهاي مسءول نه قبل از خروج بلكه بعد از بازگشت به كشور زير ضرب خواهند رفت و همين نيز اتفاق افتاد و متاسفانه هنوز هم كسي از آن رهبران مسءوليت بي توجهي به اين هشدارهاي قبل وبعد از پلنوم را بر عهده نگرفت."
ابوالفضل محققی:
برایم جالب بود چه صعب راه ها که طی کرده ای و هنوز با همان انرژی در راهی
هزار کادر "اکثریت" در آن دوره دستگیر و زندانی شدند؟ ما زمانیکه در کردستان بودیم، چیزهایی در مورد دستگیریهای گستردهای که صورت گرفت، شنیدیم ولی فکر نمی کردم که بالای هزار نفر دستگیر شده باشند. زمانیکه خودم زندانی بودم، یعنی چند سال قبل از این دورانی که شما روی آن انگشت گذاشتید، با چهار کادر اکثریت برخورد داشتم که هر چهار نفرشان از بچههای خوب زندان بودند و هوای خودم را هم داشتند. امیدوارم که عمرم کفاف دهد تا مجدداً آنان را ببینم. یادشان بخیر ❤
احمد مطیعی:
درود بر تو ، جنگجویی که هرگز توقف نکرد ،
جناب وجدانی نیازی نیست شما غمخوار و ناراحت فلسطینیان و منتقد روباه پیرانگلیس باشید.
ذاتن رژیم حاکم بر تهران بیش اندازه دایه مهربانتر از مادر برای فلسطینیان هست.
مردم ایران شاید حتی آخرین مشکل و مسئله شان هم فلسطین نیست.
گذشت آن دورانی که قبل از انقلاب ،در استادیوم ها موقع بازی تیم های ملی و باشگاهای ایرانی،مردم از برد مقابل تیم های اسرائیلی اظهار خوشحالی می کردند..........................
درووود!
موجز و گویا.
از زمان سرکوب زلزله «زن،زندگی، آزادی» تا همین امروز، تنها مصاحبه ارزشمند و بسیار قویمایه و شایان آفرینها که من خوانده ام و در باره کنشها و واکنشهای درونمرزیها و برونمرزیها از دامنه حکومت خلفای الله گرفته تا مردم معترض و گروههای متنوّع مخالفان برونمرزی به رشته تحریر در آمده است، همین مصاحبه است. عمق بینش شایان آفرینگویی بر «آقای سجّادپور» را میتوان از چکیده مصاحبه اش که من استخراج کرده ام، تمییز و تشخیص داد. به نظر من کسانی که اینهمه داعیه مخالفت با حکومت فقهای خونریز را دارند و درگیر خیالات عجیب و غریب خودشان هستند، نیک است در خلوت خود در باره محتویات و نکات کلیدی مصاحبه آقای «سجّاد پور» بیندیشند و در ذهنیّت و رفتار و ادّعاهای خود، تجدید نظر و لایروبی حسابی کنند تا شانسهای آینده را از دست ندهند.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان
«کلیدی ترین مغزه های شایان اندیشیدن مصاحبه»
-فرمولی که بگوید چطور باید یک اپوزیسیون منسجم، مؤثر، پایدار و دموکراتیک ساخت.
-اما برای تغییر جدی در سیاست ایران کافی نیست. نیاز بود که این انرژی عظیم که آزاد شده بود، به شکلی سازنده و مؤثر علیه نظم موجود به کار گرفته شود.
-همه اعضای گروه همان حس نیاز به اتحاد را که گفتم داشتند. اما بعضیها مشتاقتر و فعالتر از بقیه بودند. مثلاً مسیح علینژاد خیلی پیگیر بود و تلاش زیادی کرد که این افراد را دور هم جمع کند. اما مثلاً حامد اسماعیلیون اوایل کار مردد بود. نظر من این بود که این آدمها هرچه بیشتر همدیگر را بشناسند، کار برایشان راحتتر میشود. برای اینکه میدیدم که در اهداف کلی مشترکاند. اعتقاد داشتم و دارم که همهشان میهندوستاند و هدفشان آزادی و رفاه ایران است. فکر نمیکنم هیچکدامشان دنبال قدرت شخصی یا ثروت یا انتقام باشند. هیچکدام مثل انقلابیهای اسلامگرای سال ۵۷ پیرو یک ایدئولوژی ستیزهجو نیستند.
-فکر نمیکنم اختلاف نظرها اساسی بود. همه کمابیش به دنبال یک دولت دموکراتِ سکولار بودند که گرایشهای مختلف سیاسی را بپذیرد. به نظرم مشکل گروه این بود که نمیتوانستند استراتژیک فکر کنند و سازماندهی کنند.
-لازم نبود منشور نقشهراه آیندهی ایران باشد. اتفاقاً بهتر بود کلی باشد، اما امیدبخش و شورآفرین.
-مبنای کارمان اعلامیهی استقلال آمریکا بود، متنی که بعد از ۲۵۰ سال همچنان خواندنی و معتبر است. اگر اعلامیهی استقلال آمریکا را بخوانید، میبینید که تمرکز روی ظلم و ناکارآمدی دولت استعماری بریتانیا است. یعنی انقلابیون آمریکا نیامدند اهدافی را که معلوم نبود محقق بشود یا نه فهرست کنند.
-بهجای اینکه به اصول کلی و یا به اصطلاحِ ریاضی کوچکترین مخرج مشترک بپردازد، وارد مباحث حساس سیاسی میشد و به مفاهیمی میپرداخت
-بعضی از کسانی که منشور را تأیید کرده بودند، خودشان را کنار کشیدند. به نظر من اگر نظرشان را پیش از انتشار میگفتند، خیلی مفیدتر بود، حتی اگر باعث میشد کار قدری به تأخیر بیفتد. تعارف در فرهنگ سیاسی ما مسئلهساز است. برای اینکه نظرمان را رک و پوستکنده نمیگوییم نکند که کسی آزرده شود. و این باعث سوءتفاهم و گاهی زمین خوردن کار میشود.
-اگر نیروهایی که خود را جایگزین لیبرال جمهوری اسلامی میدانند، آستین بالا نزنند، آنچه از دل جمهوری اسلامی بیرون میآید یک ساختار غیرلیبرال خواهد بود. چیزی شبیه روسیه پس از فروپاشی شوروی.
-باید تلاش کرد راههای دیگری برای اعتراض پیدا کرد که اثرگذار باشد
-بسیاری از سران سیاسی و نظامی دوران پهلویِ بیرون ایران درس خوانده بودند و میتوانستند زندگیشان را جمع کنند و بروند. اما سران سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی چنین امکانی ندارند. یا خیلی کمتر دارند. از همین رو برای ماندن در قدرت بسیار بیشتر از دوران شاه حاضرند بکُشند.
-یکی از درسهایی که خامنهای از سقوط شاه گرفته این است که هرگز نباید جلوی فشار کوتاه بیایی، چون به ضعف تعبیر میشود و مخالفان را جریتر میکند. اگر به تاریخ ۴۵ سالهی جمهوری اسلامی نگاه کنید، تقریباً هر اعتراضی با خشونت سرکوب شده. نه امتیاز دادهاند نه وعدهی اصلاح سیاسی.
-حکومتی داریم که حاضر است هر تعداد لازم باشد بکشد، در برابر جامعهای که نمیخواهد هزاران کشته بدهد. جامعهای که بهمراتب پختهتر از جامعهی سال ۵۷ است. میخواهد مسجد و دولت را جدا کند، نه یکی. باید این مؤلفههای ساختاری را در نظر گرفت. به همین دلیل است که میگویم اعتراض خیابانی امروز ضرورتاً بهترین شیوهی مبارزه نیست.
-همبستگی و صمیمیت در یک گروه در صورتی ادامه پیدا میکند که اعضای آن نگاهی مثبت داشته باشند. اگر بعضی از افراد بدبین باشند و مدام نیت دیگری را زیر سؤال ببرند، کار مشترک عملاً ناممکن میشود. جمهوری اسلامی با ایجاد اختلاف بین ایرانیها سرِ پاست. هواداران حکومت احتمالاً ۱۵-۲۰ درصد جمعیت ایراناند. اما حکومت میداند که همان ۱۵ درصد برای غلبه بر آن ۸۵ درصد که خود چند دستهاند، کافی است.
-تا زمانی که مخالفان به همدیگر بیشتر سنگ پرتاب کنند تا به نظام، جمهوری اسلامی برقرار خواهد بود. حکومت هم این را میداند و هر کار بتواند برای تفرقهاندازی میکند.
-وقتی شما از یک نفر که داخل ایران است میخواهی خودش را برای هدفی به خطر بیندازد، باید روشن کنی آن هدف که قرار است برایش خطر کند چیست. اگر مردم حسی دوگانه به رهبران سیاسی و هوادارانشان داشته باشند، طبعاً حاضر نمیشوند برایشان خطر کنند. شما اگر میخواهی یک ائتلاف گستردهی سیاسی بسازی، باید مردم را اقناع کنی، جذب کنی. با دشنام و ناسزا و تخریبِ شخصیت کسی جذب نمیشود.
-رضا پهلوی شاهزاده است. جوری تربیت شده که شاه باشد نه انقلابی. این زندگی را خودش انتخاب نکرده و بهای هنگفتی هم پرداخته. یک خواهر و برادرش را از دست داده. مثل پدرش، از کسانی در حلقهی نزدیکانش از پشت خنجر خورده. و از همهی اینها گذشته، یک مشکل بزرگ دارد: اینکه خودش همواره طرفدار دموکراسی بوده، اما به قول خودش، بسیاری از طرفدارانش میخواهند مثل پدربزرگش یک رهبر اقتدارگرا باشد. بارها به صراحت گفته که نقش خودش را رهبریِ دوران گذار میداند، مثل خوان کارلوس در اسپانیا، کسی که چوب را از دیکتاتوری میگیرد و به دموکراسی تحویل میدهد. با این حال بیشتر هواداران دوآتشهاش انتظار دارند یکتنه انقلاب کند و نظام پادشاهی مطلقه را به ایران برگرداند.
-این یکی از مشکلات ساختاری اپوزیسیون ایرانی است که مانع شکلگیری یک نیروی مؤثر میشود.
-همه گروههای اپوزیسیون در دورههای مختلف تاریخی گرفتار رقابت و دعوای درونی بودهاند. ماهیت اپوزیسیون همین است. اما فرهنگ سیاسی ایرانی یک بیماری دوقطبی دارد: امروز فکر میکنیم بزرگترین تمدن جهانیم، فردا میگوییم دموکراسی و کار تیمی در خون (یا ژن) ایرانی نیست. به نظر من نه باید آن تفاخر را جدی گرفت نه آن یأس را. پرسش مهم این است که چطور مردمی با یک پیشینهی غنیِ فرهنگی زیر سلطهی حاکمانی زندگی میکنند که شاید بدتر از آن فقط در کرهی شمالی باشد. پرسش باید این باشد که چه شد به این گودال افتادیم و چگونه بیرون بیاییم. من معتقدم مسئولیت (نه تقصیر) عمدتاً با خود ایرانیهاست. ایران به اندازهی کافی بزرگ و قدرتمند است که سرنوشتش را رقم بزند.
-ما به هر روی با نظامی طرفیم که پایگاه مردمیاش بسیار محدود است. یک حکومت پلیسی است با اقتصاد بیمار و محدودیتهای اجتماعی. اکثر قریببهاتفاق ایرانیها آیندهی دیگری میخواهند. خاستگاه و رؤیاهاشان شاید متفاوت باشد، اما به نظرم کمابیش همه زیر چتر مشترکِ یک ایران آباد، آزاد، و دموکراتیک جمع میشوند. کمتر کشوری در دنیا پیدا میکنید که حاکمیت و مردم به اندازهی ایران فاصله داشته باشند. حکومت کرهی شمالی میخواهد، مردم کرهی جنوبی. این وضعیت پایدار نیست. اما احتمالاً تا زمانی که اقلیت مطلق متحد است و اکثریت مطلق نه، باقی خواهد ماند.
-تا زمانی که «خارجنشینها» بیاثر باشند و نتوانند حتی یک گامِ مثبت بردارند، میشود گفت که آیندهی ایران بهتمامی به دست آنها که در ایراناند رقم میخورد.
-اگر نتوانیم کنار هم بایستیم و در راستای آن هدف سازماندهی کنیم، جمهوری اسلامی میماند.
-هدف جمهوری اسلامی اساساً پیشرفت اقتصادی نیست، بقای سیاسی است.
-ایران اما به اندازهی کافی بزرگ و قدرتمند است که سرنوشت خودش را رقم بزند. در چهار دههی گذشته هم دیدهایم که ایران بیشتر خاورمیانه را شکل میدهد تا خاورمیانه ایران را.
-جمهوری اسلامی یک حکومت ورشکسته است که ظرفیت اصلاح هم ندارد. کاملاً ممکن است فروربریزد، در آن خلأ قدرت الیگارشهای چمبرهزده بر منابع طبیعی قدرت بگیرند، و بستر برای ظهور یک پوتین ایرانی آماده شود. و اگر چنین شود، آن شخص به احتمال زیاد کسی است که از نهادهای امنیتی و اطلاعاتی میآید.
-اگر آن اکثریت بزرگ ایرانیها که یک نظام مردمدارِ مردممدار میخواهند، نتوانند با هم کار کنند، نتوانند برنامه بریزند و نیروی واحد سامان بدهند، سناریوی روسی محتملترین سناریوست.
-همانطور که بارها در تاریخ دیدهایم، هیچ قطعیتی نیست که بعد از سقوط یک حکومت اقتدارگرا، وضع یک کشور بهتر بشود. بنابراین باید موانع شکلگیری آن «بدیل لیبرال» را شناخت و برای برداشتن آن موانع و رسیدن به آن بدیل سازماندهی کرد.
-جامعهای که سنت دموکراتیک ۲۵۰ ساله هم ندارد. امثال نلسون ماندلا در تاریخ نادرند. کسی که اگر میخواست میتوانست آن قدرت عظیم حمایت مردمی را به سمت یک نظم غیرلیبرال سوق بدهد. میتوانست از سفیدهایی که چندین دهه سیاهان آفریقای جنوبی را استثمار کرده بودند انتقام بگیرد. میتوانست و نکرد. این چیز نادری است. نادر است که یک رهبر انقلابی سعی کند غریزهی ویرانگر آدمها را مهار کند و حس نوعدوستیشان را پروبال بدهد.
-آسان نیست خشم همگانی را مهار کنی و به سمت یک پایان بیخشونت و نرم سوق بدهی. بنابراین مهمترین پرسش به نظر من همان است که اول گفتیم: آیا از آنچه این بار رخ داد برای بار بعد درس میگیریم؟ در این لحظه، من مطمئن نیستم این اتفاق بیفتد. وضعیت فعلی ایران به چشم من مثل صحنهی تصادف با دور کند است. برایم روشن است که جمهوری اسلامی ماندنی نیست. و به همان اندازه روشن است که اگر در آیندهی نزدیک فروبریزد، بخت برآمدن یک بدیل اقتدارگرا بیشتر از یک بدیل دموکراتیک است. یعنی یک دیکتاتوری به جای یک دیکتاتوری دیگر. باور من این است که ایران یک جمعیت بزرگ دموکراسیخواه دارد که رهبری (یا نمایندگی) دموکراتیک کارآمد ندارد. مسئلهای که باید برایش راهی پیدا کرد این است. ته تونل شاید روشنی باشد، اما فعلاً تونلی در کار نیست.
يونس شاملي:
خانم مسیح علینژاد به دلیل کم تجربگی و بی دانشی در عرصه سیاست دو خطای بسیار بزرگی را در ذهنش حمل میکند؛
۱- ایشان امروز در جایگاهی ایستادهاند که مردم ایران در سال ۵۶-۵۶ در آن قرار داشتند. ایشان فکر میکنند دیکتاتورها بروند همه چیز گل و بلبل خواهد شد. ایشان حتی نمیدانند که در پس این ذهنیت ایشان حتی تا حکم اعدام خود ایشان در حکومت جدید فضا وجود خواهد داشت.
یعنی سرنگونی بدون وجود آلترناتیو و بدیل دمککراتیک، ایران دوباره در منجلاب دیکتاتوری با ایدئوژی افراطگرایانهٔ ناسیونالیستی گرفتار خواهد شد.
۲- ایشان باز هم به دلیل عدم آشنایی با قواعد سیاسی تصور میکنند دولتهای خارجی نقش تغییر سیاسی در ایران را بازی خواهند کرد. تمام هم ایشان واداشتن دولتهای اروپایی برای تغییر سیاسی در ایران است. این نگرش ایشان هیچ چیزی را تغییر نمیدهد و منبع هیچ دگرگونی نیست . چون هر دولتی بر مبنای منافع ملی خود عمل میکند پو نه بر اساس منافع یک کشور دیگر…
متاسفانه به دلیل نبود اوتوریتههای سیاسی (احزاب ائتلافهای سیاس دمکراتیک) عملا خانم مسیح و یا دیگر عناصر فعال سکاندار کشتی میخواهند بشوند که هنوز کشتاش ساخته نشده…
دروود بر کیانوش عزیز.
موجز و مختصر.
گپهایی بدون سیلی آبدار و پسگردنیهای به هوش آورنده!
خانم «مسیح علینژاد»، سیاستمدار به معنای اصیل کلمه نیست؛ بلکه کنشگری دلیر است که در کوره حوادث و تجربیات زندگی شخصی و اجتماعی فرابالیده است و هرگز بر ساحل عافیت نشینان، حمّام آفتاب نگرفته و استوریهای ماتیک-پلاستیکی نیز برای مردم ایران در شبکه های اجتماعی پخش نکرده است. وی همواره در کنار مردم ایران؛ بویژه زنان و دختران ماند و پا به پای آنها فریادها کشید و در حدّ وسع خودش و امکاناتش گام برداشته است تا امروز. توقع داشتن از اینکه مشارالیه، نقش یک سیاستمدار خُبره و ژرفاندیش و بسیار فرزانه را ایفا کند، توقعی بیجاست و بیخود. وی به همینگونه که است، زیباست و موثر. بالطّبع چون مرد میدان و هماورد حوادث است و خلاف کثیری پُر مدّعایان که صدها داغ زندان و شکنجه بر پیکر و روح خود دارند، ولی از جای خودشان میلیمتری تکان نمیخورند و فقط زر مفت میزنند، «مسیح علینژاد» در کوره حوادث پروریده میشود و خطاها میکند؛ ولی آنقدر دلیر است که تسلیم نشود و بیاموزد و راهکارهای بهتری را آزمایش کند. انتقاد از گفتارها و موضعگیریهای او نسبت به برخی اشخاص یا گرایشها و امثالهم نباید هیچگاه نقش او را به حیث انسانی کنشگر که فریاد و انعکاس رنجهای سرکوبیده زنان و مردان و همچنین سخنگوی خاموشان میهن است، در سایه بگذارد و پایمال کند.
در عرصه میدان همآوردی با حوادث و رخدادهای میهنی؛ بویژه عرصه سیاست، هیچکس معصوم نیست و مبرّا از خطا و کژفهمی. باید آنقدر گشوده فکر و با شعور و فهیم بود که انسانها را در ابعاد صحیح و ارزشمندشان ستود و در ابعاد خطاآمیز، انتقاد بار آور؛ نه کوبنده و تحقیر آمیز و خصومتگونه در حقّشان کرد. در کنار گود ایستادن و لنگش کن لنگش کن گفتن، کاری شاق نیست؛ بلکه حریف میدان شدن، مهم است. وقتی کسانی شهامت آن را ندارند که وارد میدان همآوردی شوند، باید دست کم فهم آن را داشته باشند که درک صحیحی از شرایط و موقعیّتها و امکانها و توانمندیها و استعدادها و هنرها و آگاهیها و تجربه دیگرانی که مرد میدانند، داشته باشند. مسیح تا امروز برغم خطاهایی که هر کنشگر ممکن است، مرتکب شود، توانسته نقش خیلی موثّری را در تحوّلات ایران ایفا کند. وی همانطور که گفتم، سیاستمدار در معنای اصیل کلمه نیست. امّا کوشنده ای بسیار دوست داشتنی و دلیر است.
منظور او نیز از مواظب غرق نشدن دیکتاتورها اینست که هر گاه دیکتاتورهایی در حال سقوط هستند، غربیان نباید از آنها حمایت کنند؛ بلکه به روند سقوط آنها با مخالفان دیکتاتورها همکاری و کمک کنند. ولی مسئله اینجاست که مسیح عزیز، متوجه مسائل و پسزمینه های رشد و دوام دیکتاتورها و مناسبات کشورهای غربی با آنها در جوامع نیست. کثیری از دیکتاتورها، دستپرورده خود حکومتهای غربی هستند. بعضی از دیکتاتورها نیز از دل وقایع فرهنگی و تاریخی و معضلات مختلف اجتتماعی جوامع سر بر میآورند و غربیان حسب معادلات سیاسی-تجاری-قدرتی به بررسی و ارزیابی آنها میپردازند و سعی میکنند در سمت و سوی منافع خودشان و دوام اقتدارشان به حیث «قدرتهای موثر و کلیدی در سطح جهانی» از چنان دیکتاتورهایی بهره برداریهای لازم را بکنند و دیکتاتورها نیز حسب موقعیّت اقتداری خودشان با قدرتهای بیگانه، حشر و نشرهای مختلف از راههای متفاوت اجرا میکنند. بنابر این، صرف اینکه مسیح میگوید، غرب از دیکتاتورها حمایت نکند، نشانگر این است که پسزمینه های سیاست و دیپلماسی غربیها را متوجّه اش نیست. «غربیها و در اینجا کلّ کشورهایی که رشد اقتصادیشان، مرهون غارت و چپاول کشورهای دیگر بوده است» از عصر شکلگیری مانوفاکتورها (اواخر قرن هفده به این سو) تا همین امروز بر شالوده «اخلاق دوفاکتو» رفتار کرده اند. آنها در قلمروهای خود، دمکرات و قانونمند هستند، ولی بیرون از مرزهای خود، به هر نوع اقدام وحشیانه که پای منافعشان در میان باشد، اقدام میکنند. مثال اعلای هویّت اخلاق دوفاکتوی کشورهای بیگانه در همان شاهکار «گوته» به نام «فائوست» انعکاس پیدا کرده است. مفیستو روحش را میفروشد تا جسمش به انواع لذایذ دست یابد. فعلا بگذریم.
شاد زی و دیری!
فرامرز حیدریان
نشان دهنده…
Lotkachi Gilani
نشان دهنده وضع خراب اپوزیسیون و شلم و شوربا بودنش است با وضعیت با تغییر را در خواب ببینیم .
Muhammadi Sahrali
زمانی غربی ها روت حساب میکنند که ،در جنبش وزنه ای باشی.دارای تشکیلات قوی در داخل داشته باشی.اگر اتحاد ی هم در خارج شکل بگیرد ، پشت جبهه خواهد بود نه جبهه! اپوزیسیون صرفا از دادن بیانیه و "دستورالعمل"صادر کردن ،دست بردارند ،از چنگ انداختن بر سر و صورت خود دست بکشند،دیگه همگی پیر مرد هایی شدند. در تشکلهای سیاسی ایران ،تنها احزاب کردستان در داخل "منطقه خود" تاثیر گزارند. من شک دارم ۵ تشکل جمهور یخواه ،بیانیه ای بدن و به اعتصابی دعوت کنند ،کسی حرفشان را بخونه.از تمامی تشکلهای به اصطلاح ،سراسری جمهوری خواه ،در خارج همین خانم مسیح علینژاد ،تاثیر گذارتره.ازانجهت از سلطنت طلب ،تا "چپ "طرفدار،جمهوری اسلامی و پوتین ،گرفته تا اغلب جمهوریخواه ان با او دشمنی دارند.اگر تاثیر گذار نبود اینهمه کینه و نفرت ازش نداشتند.طرف را وارد خونه کدخدا نمیکنند،از حسادت ،شب روز ،ورود مسیح علینژاد به خانه کدخدا ها را بهانه میاره.پیک نتی تا راه توده ای و "توفان"مرغ ی ها اگر از کاخ سفید برای صحبت دعوتنامه دریافت کنند یا از ریاستجمهوری های فرانسه و .. کله معلق انجام میرن.حسادت ،از یک طرف، و خدمت گذاری برای نظام ولایی بر فحش های آتشین ،و توهین های اینها می افزاید.
شهاب : کیانوش عزیز! نظر خودت چیست؟ واقعا فکر میکنی با حذف دیکتاتور، دیکتاتوری از بین میرود؟
صابر احمدی :
بنظر من در چنين كنفرانسى بهتر از اين نمى توان از دموكراسى هاى اروپايي خواست كه در حد توان به وظيفه انسانى خود عمل كرده وبا خودارى از ارسال تجهيزاتى كه عليه تظاهركنندگان بكار برده مى شوند و نيز با تضعيف بنيه مالى رژيم از طريق خوددارى و يا كاهش مبادلات اقتصادى ، مردم ما راكمك كنند . طبيعى أست كه هيجكس در مورد تشتت و براكندگى اپوزيسيون در جنين جايي صحبت نمى كند .
Karim Shambayati
اين گزاره كه گويا اين كشورهاي غربي هستند ديكتاتورها را از غرق شدن نجات ميدهند، بسيار تندروانه و غير واقعبينانه است. كشتي در حال غرق جمهوري اسلامي را اولاً ناتواني ما و دوما اين روسيه و چين هستند كه روي آب نگهداشته اند.
جهت اطلاع ، اين يك خبر است كه در شهر من اتفاق افتاده است ؛ اولا حذف ديكتاتور ها از راه حمله نظامي باشه كه عملا هيج كشوري دست به چنين ريسكي نمي زند، نمونه عراق و افغانستان را داريم ٢- اشتباهي كه مسيح و خيلي ها ديگه مي كنند ، اين است كه حذف ديكتاتور ها را به إراده رهبران أمريكا و غرب گره مي زنند ؛ إراده گرايي نقش تعيين كننده اي در سياست ندارد٣- سياست يعني سازماندهي امكانات موجود است ٤- جبهه غرب و با بعبارت ديگر جبهه ليبرال -دمكراسي در جهان در حال عقب نشيني است بعبارت ديگر در ده سال گذشته هيج كشوري ازاد نشده است ٥-بر عكس جبهه دمكراسي در حال عقب نشيني است ( افغانستان ؛ أوكرانيين ) ٦- جنگ غزه پيمان ابراهيم را كه يك بلوك بندي غربي بود را معلق كرد
حذف دیکتاتور ها به این سادگی ها نیست اول از همه خودمان باید جبهه متحدی در مقابل رژیم اسلامی داشته باشیم و بعد از دیگران تفاضای کمک کنیم وگرنه .....
Esmail Zargarian
کیانوش معنا این جمله را من نفهمیدم"«ما نمیخواهیم رهبران کشورهای غربی ما را نجات دهند؛ ما تنها خواهان آن هستیم که کشورهای غربی دیکتاتورها را از غرق شدن نجات ندهند.»
یعنی چه "کشورهای غربی دیکتاتورها را از غرق شدن نجات ندهند" !؟ دیکتاتور ها" که در خاور میانه یکی دوتا نیستند.
مسح علینژاد، یکی از جاودانه ترینهای تاریخ ایران خواهد ماند؛ زیرا در میان اینهمه بی خایگان کنشگر و مطیع و رکابدار و متعه آخوندها و به شدّت آچمز، خایه های شجاعت و دلاوری اش از قطر سیّاره مشتری نیز بزرگتر و تاثیر گذارتر و ثمربخش تر هستند.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان.
https://www.youtube.com/watch?v=LmKB5eQDvv4
3 نکته جالب در لینک هومن سیدی در زیر:
1.پرچم اقلیم کردستان در تهران نسب شد. دفتر سیاسی اقلیم کردستان در تهران.
2. هر 3 راه ارتباطی شرق؛ چین و هند، به اروپا، ایران را دور زدند چون آخوندها را عامل جنگ و ناآرامی در خاورمیانه میدانند.
3. رضا پهلوی عامل مهم شکست اپوزیسیون در برابر آخوندهاست. راست های فاشیست در بغل گوش خود او هستند.تئوری شباهت خطر راست و چپ توسط او، شارلاتانیسم و خدعه گرایی خمینی را در استراتژی وی نشان میدهد.
4. در لینک فوق نکات تحلیلی جالب دیگری مطرح میشوند.
سالام
حاکم کردن تفکردیکتاتوری ابزارها وسایل مختلفی را نیازدارد،
دردیکتاتوری شفافیت وجودندارد،
دیکتاتورها حتی اگر سنتی فکرکنند،
درنهایت کارشان بسود استعمارگران
تمام خواهدشد،.وای بحال سیستمی که
دیکتاتوری رابرای پیشبرد اهداف سیاست مداران استعمارگران پیش ببرند.فکرکنم ،تنها کشوری که باعوامفریبی سیاست کشورهای استعماری را در ایران ودر صدساله اخیرپیش برده ،تنها کشورجهان باشد
درست ۵۷ سال حکومت پهلوی،،پالانی،،ها و ۴۵ سال هم جمهوری اسلامی.
یکی بنام ایران و وطن و سرزمین باستانی،
یکی بنام اسلام و عدالت اسلامی و
بنام الله ومحمد و قران،
البته پهلوی چی هم هروقت کم می اوردند،به امام رضا ومکه وآخوند رو می اوردند،
حالاهم متاسفانه بنام اسلام همان سیاست دوران پهلوی را با رنگ اسلامی
پیش میبرند هروقت کم می اورند،
به ایران و وطن و کوروش وفردوسی
پناه میبرند،
تنها چیزی که دراینجا گم میشود،واقعیت ها ،،انسانهای ایرانی وایران است.
ازاول انقلاب مرحله به مرحله پیش آمدند،
اربابان استعماری کاری کردند،که بازهم
همان گماشته های ۵۷ ساله پهلوی را
رو آورده وپیخواهند ،آنهارا دوباره براین مردم فلک زده لیدرکنند،وبچپانند،
این پلیس واین نیروهای سرکوب هم
افراد عقده ایی و بیسواد وبیشعوری
هستند،که فقط بخاطر تفکرات شسته شده خود و مبلغی برای پرکردن شکم
گندیده خود دستورات راباسیلیقه خود نیز آغشته میکنند.
این «رفقا» چقدر فسلسفه میبافند که به قول زنده یاد رزم آرا باهاش یه آفتابه هم نمیتونن بسازند. چپ ینی چی؟ اگه معنیش برقراری دیکتاتوری پرولتاریا هست که هرکی از این حرفا بزنه ما رو هم خبر کنین کمی بخندیم از حمید ماهی صفت خسته شدیم. اما اگر منظور تشکیل دولت رفاه، حق بیمه درمانی، بازنشستگی مناسب، حق مسکن، شغل، تحصیل، و آزادی های اساسی و .. این حرفها هست که نیازی اصلا به چپ به معنای حزب توده و فدایی اکثریت و این حرفا نیست.. در دولت علیه پادشاهی سوئد، دانمارک، نروژ، «رفقا» به معنای واقعی رفقا.. ( ونه بخاطر اعتقاد ایمانی خداپنداری مارکس و لنین و دین کمونیسم)، توانسته اند بدون آلودی به گند اتحاد شوروی و بلوک شرق و فجایع مائو، استالین پل پت و فیدل کاستروی دیوانه به جایی برسند که همه این دیوانگانی که نام بردم آرزویش را داشتند. ترکیبی از لیبرال دمکراسی و سوسیال دمکراسی در این کشورها یک بالانس بوجود آوردند که خوب کار میکند. هیچکدام نه از مارکس سر در میاورند و نه از فلسفه افلاطو ن و اپیکور. ببرهای جنوب شرق آسیا هم چیزی از این هزیان هایی که رفقا در این صفحه سیاه می کنند سر در نمی آورند. خود این رفقا اغلب شان مثل آخوندها بیکاره هایی بیش نیستند و فقط فک میزنند و هی وراجی..! برو آقا تفریح کن بگذار اهل فن کشور ایران را بسازند اینجا مزه نریزید. خبر ندارید چقدر بی مزه اید و حرفهای تان به گوش مردمان کره زمین نا آشناست. شماها در کدام طبقه دنیای هپروت زندگی می کنید؟ آقا یکی این زامبی ها رو بیدار کنه.. جهان داره چهار نعل پیش میره خواجه در بند نقش ایوان است. واقعا که!!
سالام.
درایران ازپس روی کارآمدن رضاشاه بتوسط کمپانی هندشرقی وبا یاری
ماسیونری و روشنفکرنماهای مشروطه
خواه مدیریت شده،
فقط یک خط مدیریت داشته و
سیاست پیش برنده بوده است.
همفکران ما به آنها پان ایرانیستهای پان
فارس نشان دروجه کلی گفته بازیرمجموعه هایی همچون،پان ایرانیست متوهم،شعوبیه ،ایرانشهری،
ماسون فکر ،باستانگرا،پان فارس،
ووو،،،میگوییم،
در دایره این نحله فکری ازچپ،مذهبی،
سلطنت طلب،روشنفکر غرب زده،
ناسیونالیسم کور،سیاسیون بی تدبیر،
کمونیسم بیسواد،تورک ،عرب،بلوچ،تورکمن وو،،بی هویت ،
وغیرجا دارند.
بهمین دلیل ،،خارج ازآن خط مهندسی شده بتوسط استعمارگران غربی مسیحی، دراین صدسال جایگاهی نداشته و فقط میتوانستند،ابزاری
برای این استعمارگران باشند.
البته فراموش نشود وقتی میگویم مسیحیان استعماری غرب این شامل روس و چین هم میشود،
تنها جایگاهی که دراین بین ندارند،
مستقل و سنتی فکرکن ها بوده اند.
اگرسیرتاریخی صدسال گذشته را
مروری بکنید،
دقیقن به عرایضم پی خواهید برد،
وقتی آقای احمدی نژاد رئیس جمهوری شد،
طبق ذات روحی وروانی خود،خواست
در درون مردم باشد،هرچندکه تفکری
ارتجاعی وغیرعلمی ومنطقی داشت،
هفته ایی سرزده به محلی رفته وحضور فیزیکی پیدا میکرد،
تا ازبازار وگرانی و مطلع ودربین مردم
با درد آنهاآشنابشود،
روزی ،یک آشنا از اطرافیان میرحسین
موسوی را دیدم ،پس ازمقداری صحبت،
گفتم ،گفتم فلانی این آقای احمدی نژاد
عجب کارهایی میکند،
گفت ،چه کاری،
گفتم ،همین که بین مردم میرود،
با گرانی و وضع مردم آشنا میشود
گفت. نگران نباش ،،همین امروز وفردا
یک کاری میکنند،که دیگر آین کاررانکند،
باورکنید شاید یک هفته ایی نشده بود.
که احمدی نژاد سفری به بلوچستان کرد،
تصمیم گرفت ،به مناطق فقیرنشین
بلوچستان
رفته وازآن مناطق بازدید کند.
ماشین احمدی نژاد و همراهان اورا محاصره کرده وچندنفراز همراهان اورا
کشتند،
دیگر احمدی نژادکنترل شد،
حال. محافظان خامنه ایی را با همین
اهداف به رگبار بسته تا فکر انحرافی
نداشته باشد.
بهمین دلیل سیرتاریخی صد سال گذشته رابایدبدرستی خواند،
امثال …… گرچه خود را تئوریسین بازگشت سلطنت در ایران میدانند چرا کسی او را به بازی نمیگیرد و به جلسات و کنگرهها و دولتها و مجالس و پارلمانها و ققنوس و کاکتوس و فلان و بهمان شین شین کانال1 دعوت نمیشود و در این سایت سوسیال دمکرات سابق؛ میان چپها . ملیون و فدرالیست ها ژیمناستیک و بندبازی میکند، و مدام تناقضات شازده و فرح و امیرطاهری و رضازاده و کنگرلو و .... را توجیه و تفسیر میکند ؟ !
آیای حمید فرخنده گرامی، مطالبی را که شما مطرح کردید کاملا قابل درک و یک واقعیت است. اما صرف واقعیت بودن یک موضع دال بر به ثمر رسیدن آن موضع نیست. صرف این که حق با شماست تکلیف شاهزاده و تکلیف ایران را روشن نمی کند. شما تنها میتوانید مدعی شوید که به صلاح شاهزاده است که به سخنان شما گوش کنند. اما مساله گوش کردن شاهزاده به حرف شما یا من یا دیگری نیست. موضوع کلا از دست همه خارج است. همه ما یک «انتخاب بناچار» داریم که کاملا باب دل مان نیست اما ناچاریم تن در دهیم. از هیچ بهتر است. سال قبل یک فایل صوتی را در ایران گلوبال گذاشتم و دقیقا حدس زدم که سوالات و ابهاماتی که شما مطرح کردید پیش خواهد آمد و پاسخ دادم. لینک فایل صوتی ایران گلوبال در زیر هست. 18 دقیقه هست که با سرعت بیشتر بخواهید گوش کنید میشود 9 دقیقه. خیلی خلاصه کسی هماورد به حساب می آید که نیرو کف خیابان داشته باشد که شما جمهوریخواهان ندارید. شما ناچارید کناری بنشینید تماشا کنید. شاهزاده دیگر نیازی به همراهی جمهوریخواهان ندارد. صدور بیانیه پیمان نوین آخرین فرصتی بود که جمهوریخواهان میتوانستند شاهزاده را از کف فرشگردی ها بیرون بکشد. اما هنوز جای تاثیر هست.
وقتی جاوید نام دکتر بختیار میگفت که "اینها ماموریت دارند ایران را به نابودی ببرند" تو و امثال تو خائنین به کشور عشق اسلام ناب محمدی کورو کر تان کرده بود. و هرچه روشنفکران فریاد زدند صدای پای فاشیسم اسلامی میاید شما بچه هیاتی ها گوش ندادید و بخاطر خمینی آدم کشتید. چه کسانی روی پشت بام مدرسه علوی تیرباران میکردند؟ شما بودید.
حالا که غول خونخوار را از شیشه بیرون آوردین نامه ی فدایت شوم مینویسید؟ هنوز گمان میکنید که خامنه ای و عمالش به رای و حمایت تو نیاز دارد؟ برای سوار شدن یک زیرپا گیری کافیست. حالا دیگر سواره و نیازی به زیر پا گیر ندارد.
حالا خیال میکنی خیلی هنر کردی نامه نوشتی؟ گیرم که تو را هم بگیرند و حتی اعدام کنند چه سودی برای کشور از دست رفته مان دارد؟ آنروزی که میگفتیم خر نشید و آخوند های وحشی را حمایت نکنید! چنان رگ گردن برای ما کلفت میکردید که انگار ما خود شمر هستیم. حالا مثلا با این کار گمان کردین که جبران کرده اید؟ اگر تا قرنها هم تف و لعنت نثارتان شود هنوز بدهکارید. چون ایران را ویران کردین چون چندین نسل را نابود کردین. بله شما کردین تمام کسانی که حتی یکبار رای داده اند کرده اند.
توی بی بی سی مدام داره از اسرائیل و آمریکا برای نسل کشی فلسطینی ها انتقاد میکنه بعد برای خوش رقصی پیش نتانیاهو از توقف ارسال اسلحه انتقاد میکنه. آمریکا ئیان هم مثل عقب مانده های ذهنی فقط نگاهشان میکنن.
سالام.
چه نامه دردناکی نوشته ایی،جناب ماسون مذهبی آخوند.
بلی ۴۵ سال درپست های حساسی بودید،
فکرنمی کردی ،دست روی دست زیاداست.
نامه شما واقعن درد آوراست.
نمی دانم ،چرا ازمردم مایه گذاشته وبازهم میخواهی ماموریت خودرا
ادامه دهی؟
پست های مهمی داشتی،رئیس شورای
امنیت ملی،نماینده،رئیس جمهور،
جناب فریدون،
اینجا بقول علی دایی اینان است.
سرنوشت اردشیررپرتر را میدانی؟
سرنوشت سیدضیا طباطبائی، احمدکسروی، قوام،رضاشاه، سیدجوادطباطبایی، هاشمی رفسنجانی، سیدمحمد خاتمی، میرحسین موسوی، محمدرضا شاه،
محمد علی فروغی، حبیب یغمایی،
همین سازگارا،گنجی،،ووو،،،نگاه کن،
برای ما کتاب ننویس،پس از تسلط قدرت خیلی ها بعنوان دستمال کاغذی،
آمدند، مصرف شده به سطل آشغال رفتند.
سالهای اول انقلاب یادت است،
درنمازجمعه چی میگفتی؟
خودتان پشت قابم شده ،افرادی مثل
خلخالی را جلو انداخته به ریش خلخالی وهمه می خندیدید،
تو خیلی وضعت خوب است،
برو گوشه ایی بخور وبخواب،
نکنه بازهم خبری است وما خبرنداریم؟
جناب همه فن حریف،
هرکسی یک ماموریتی دارد،زیادی
دوربرندار ،
کاری نکن که بری شنا دراستخر،
فکرمیکنی مردم بتو رای دادند؟
میدانید که کسی ترحم برانگیز و بدبخت و رقت انگیز است؟
میدانید که کسی ترحم برانگیز و بدبخت و رقت انگیز است؟ ینی یه آدم بدبخت تو سری خورده عقده ای. کسی که میاد اینجا ناله میکنه و گریه میکنه و ضجه میزنه. همیشه ضجه زدن نمادش گریه نیست. همین که کسی با فرغون میاد آروزهای برباد رفته اش رو اینجا فریاد میزنه داره آگهی میکنه و اعلام میکنه که آدمی هست ناکام در زندگی و بدبخت. خب.. میشه گفت تقریبا همه ما ایرانیان ناکام هستیم. جوانی و آرزوهای مان بر باد رفته. در وضعیتی قرار داریم که اصلا فکرش را نمیکردیم. ولی زندگی مان را میکنیم. عزا نمیگیریم. دم به ساعت بلندگو به دست نمیگیریم که به خامنه ای و خمینی فحش بدهیم و نفرین کنیم و بنالیم. اما اگر کسی سالها و سالها کارش ناله و نفرین باشه و هیچ غلطی هم نتونه بکنه و نتونه با واقعیت کنار بیاد موجود مفلوک بدبختی هست. یکیش همین بیچاره مفلوکی هست که دم به ساعت به کرد و فارس و ارمنی میتازه و بعد هم به خاندان پهلوی. به نوشته مفلوکش نگاه کنید در مورد رضا پهلوی عقیده دارد: رضا پهلوی باید دریک دادگاه بی طرف و دقیقا زیر نظر سازمان حقوق بشری
محاکمه شود. آخه بدبخت.. با باید و این حرفا که کار پیش نمیره. به نظر من باید تو را به تیمارستان معرفی کنند ولی با باید من که تو به تیمارستان روانه نمیشوی. لذا خودم را خسته نمیکنم. خیلی باید آدم مفلوک باشه که عقیده داشته باشه که رضاپهلوی باید محاکمه بشه حال به هر دلیلی حتا دلایل مضحک. اما خودش نتونه یک شکایت تهیه کنه و تقدیم همان سازمانهای حقوق بشری که میگه بکنه. آخه مفلوک.. اون سازمان حقوق بشری که کارش محاکمه هست کدام هست؟ چرا در این 45 سال بجای ناله و شیون و نفرین نرفتی یک شکایت تنظیم کنی؟ مفلوک.. آخه با نام مستعار که نمیشه رضاپهلوی رو متهم کنی. برو شکایت کن اینجا شعار نده. اونهایی که قرار بود پرویز ثابتی را محاکمه کنند هم مثل تو موجودات مفلوکی هستند. یک سروصدایی راه انداختند که باور کنید در اثر اون هم ساواک محبوب تر شد هم پرویز ثابتی! پرویز ثابتی شد عالیجناب! بابا یکی اینو به تیمارستان معرفی کنه.. آدم بدبخت مفلوکی هست. هی میاد اینجا با فرغون استفراغش رو خالی میکنه و گند میزنه به بحث ها.
سالام
دوران سختی را گذراندیم،
تعدادی الان بعداز حدود ۴۵ سال فیلشان یادهندوستان افتاده است.
در راس سازمانی چمباتمه زده اند،
که با خون جوانمردان بزرگ وکم تجربه
وازخودگذشته آبیاری گشته و آن تشکیلات وآن سازمان ایجادشده است.
من کاری با موفق وناموفق بودن آرمان
آنان ندارم،
ولی خواسته ها پاک و صادقانه وانساندوستاته بوده است.
دم بریده هایی کم سواد،و بی بوته
درمورد آرمان این عزیزان خیانتی بس
نابخشودنی میکنند،وکرده اند.
حتی براهی رفته اند،که کوچکترین همگرایی با آرمانهای آن از جان گذشتگان ندارد.
برایمان فردوسی پرست و شاهنامه قرآن دان شده ،گهی به نعل وگهی به
میخ میزنند،
یا آمده جنایات وترورهای تروریستهای داشناک و دیگر تروریستهارا برای توهین به ملل درون
ایران برای خود توتم کرده اند.
راستی،اینها کجای این دنیای عقلانیت
ومنطق ایستاده اند.
درآن دوران که هرلحظه امکان کشته شدن بدست دژخیمان ساواک و کارد
حکومتی داشتیم،
چه مشکلاتی که به تن نمالیدیم.
در ۲۱ بهمن در بعل دستمان جوانان
انقلابی را درهنگام تصرف دژهای استعمار و استبداد به رگبار میبستند،
و در زندان اوین وکمیته های ساواک
جوانان با کوچکترین حرفی به بدترین
توهینها و کتک وشکنجه گرفتارمیشدند،
وپس ازانقلاب وتصرف دژهای زهاک
دوباره قاماس قاماس به سویی رفتیم
که دوباره مجبوربودیم به خانه های امن برویم،
چه شبها که خانه خودراعوض میکردیم
و هرشب درجایی ودرخانه ایی دیگر
شب رابه صبح میکردیم،
تعدادی نامرد و نالوطی و بیشرم خط
سرخ گرفتند، به کشورهای سوسیالیستی رفتند،مدرک گرفتند،
جای ونرم و گرم داشتند،
حال برایمان میخواهند ،باجنایتکاران
قبلی اتحاد و دوستی ایجادکنند،
وبه ریش همه می خندند،
برای ما بت های جدید قرون وسطایی
درست میکنند،
تف برایتان.