لزوم حضور در خیابان

آنچە جامعە ایران در تمامی این سالها برغم شدت یابی سیکل اعتراضاتی مردم دارد، عدم حضور قاطع و مداوم خیابان در تعیین سیاست بودەاست. مردم فرصت کنونی را نباید از دست بدهند.

بار دیگر مردم ایران در اعتراض بە وضعیت زندگی دشوار خود بپاخاستەاند. در کشوری کە بقول خود مقامات اصلی نظام، شصت میلیون نفر آن محتاج کمک برای گذراندن زندگی روزانە هستند، نمی توان امر قیام را بکل از نگاە بدور داشت.

پس امر قیام حتمی است چنانچە در جنبش سبز و در سال ٩٦ اتفاق افتادند،و قیام کنونی کە دوبارە شهرها را بە صحنە حضور خود تبدیل کردەاست، اما آنچە حتمی نیست و در مورد آن یقینی نیست چگونگی پیشرفت و پیشبرد آن است. مردم بپا می خیزند اما بعلت عدم انسجام، عدم گسترش لازم آن، عدم رهبری واحد و نیز توان حاکمیت در سرکوب، دوبارە قیام خاموش می شود، کە امید است این بار نشود.

در خیزش سبز کە منشا آن اساسا در شهرهای بزرگ قرار داشت، قیام عموما خصلت رفرمیستی داشت، هدف بازیابی رای دزدیدە شدەبود. در قیام ٩٦، خیزش مردم کە عمدتا در شهرستانها بود خصلت رادیکال بخود گرفت و درصدد فرارفتن از کل نظام بود، اما حالا چە؟

واضح است قیام کە در اعتراض بە گران شدن قیمت بنزین است هم در شهرهای بزرگ جریان دارد و هم در شهرستانها، و همزمان هم خصلت مطالبە اقتصادی دارد و هم مطالبە رادیکال. یعنی خیزش کنونی حامل خصلتهای هر دو قیام قبلی است.

اشارە کردیم کە آیندە خیزش معلوم نیست، اما برای ادامە چنین خیزشی تبعیت از دو اصل مهم است: اول گرەزدن آن بە یک خواست سیاسی قابل دسترسی (مثلا خواست عادی کردن روابط با آمریکا)، و دوم حضور مداوم مسالمت آمیز در خیابان تا کسب دستاوردهائی چند.

آنچە جامعە ایران در تمامی این سالها برغم شدت یابی سیکل اعتراضاتی مردم دارد، عدم حضور قاطع و مداوم خیابان در تعیین سیاست بودەاست. مردم فرصت کنونی را نباید از دست بدهند.

انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: