آزادی بیان تنها در انحصار ساختار شکنان نیست بلکه به همه ی مردم تعلق دارد

در مورد آزادی بیان، چپ و راست(سلطنت) هر دو ضد آزادی بیان بودند. شاه بهترین روابط را با غرب سرمایه داری داشت و از این طریق توانست کشور ایران را در راه توسعه همه جانبه رشد و در این جهت گام های اساسی بر دارد و اگر انقلاب نمی شد بی شک ایران در حد ترکیه امروز در جهان و منطقه صاحب نفوذ بود.

چند نکته کلیدی در این بحث (1)وجود دارد که سعی می کنم تلگرافی به آن بپردازم :

1- جناب کیان آذر(کمونیست کارگری) و امید دانا (سلطنت طلب) به نسلی تعلق دارند که نقشی در انقلاب و عملکرد چپ در جریان انقلاب نداشته اند، بنابر این روایت انان از نقش چپ در انقلاب و وقایع پس از آن تا حدودی غیرواقعی و نادرست است. آنچه این دو ادعا می کنند در واقع از کسانی به وام گرته اند که به دو جریان افراطی چپ و سلطنت افراطی تعلق دارند. از نظر من، ارزیابی هر دو این ها از وقایع قبل و بعد از انقلاب نادرست است.

2- در مورد آزادی بیان، چپ و راست(سلطنت) هر دو ضد آزادی بیان بودند. شاه بهترین روابط را با غرب سرمایه داری داشت و از این طریق توانست کشور ایران را در راه توسعه همه جانبه رشد و در این جهت گام های اساسی بر دارد و اگر انقلاب نمی شد بی شک ایران در حد ترکیه امروز در جهان و منطقه صاحب نفوذ بود. چپ برخلاف اظهارات غیر واقعی جناب کیان آذر قبل و بعد از انقلاب یک پارچه و صاحب یک دکترین مارکسیستی - لینینستی بود که آشکارا ضد سرمایه داری غرب و پیرو انقلاب اکتبر لنین و قطع رابطه با غرب سرمایه داری و بعبارتی خواهان استقلال، عدالت (در هم شکستن ساختار کاپیتالیستی) و جمهوری بود. درکش از آرادی هم چیزی بنود بجز دیکتاتوری پرولتاریا و حاکم کردن حزب کمونیست (تک جزبی). این بخش از تفکرات چپ مورد قبول اسلام سیاسی(مجاهدین، گروههای مذهبی و خمینی) قرار گرفت و آنان هر کجا که شعار گروههای چپ بر در و دیوار نوشته می شد یک ابروی اسلامی باز می کردند. چنین بود که مسابقه ای در مرگ بر سرمایه داری غرب و امپرلیست جهانی بین خمینستها و کمونیستها درگرفت. خمینی توسط شبکه مساجد و روحانیت طرفدار خود با شعار استقلال، آرادی و عدل علی توانست توده های میلیونی را بسیج کند. چپ ابتدا شوکه شد، گیج بود و از همان ابتدا هم دو نگاه در چپ بود. یکی واقع بین و دیگری افراطی و رادیکال که در تمام سی و چند سال اخیر از جهان واقعی بدور بود و هر چه زمان گذشت این چپ نیرو از دست داد. اغلب کمونیستهای سابق به لحاظ فکری به صفوف سوسیال دمکراسی کوچ کرده اند.

3- اما آنچه به اختلاف چپ و راست در آکسیون دفاع از زندانیان سیاسی در سوئد بر می گردد: داستان این بود که هواداران رضا پهلوی با عکس و درفش خودشان در یک تظاهرات عمومی ضد حکومتی حاضر می شوند. مسئولین و سازمانگران چپ آکسیون خواهان پائین بردن عکس رضا پهلوی در یک آکسیون عمومی می شوند. بنظر من این در خواست، مغایر با ازادی بیان است. این در حالی است که چپ های رادیکال و افراطی معمولا در تظاهرات و آکسیونهای خارج از کشور پرچم سرخ و عکس رهبران کمونیست را حمل می کنند.

4- هنوز مشخص نیست اقدامی که هواداران رضا پهلوی در سوئد انجام داده اند یک ابتکار شخصی بوده و یا «خطی» است که از جانب رضا پهلوی و ستاد او صادر شده است. در مورد گمان اول چیزی نمی گویم ولی اگر این «خط» از سوی آقای رضا پهلوی دیکته شده باشد، بسیار خطرناک و تفرقه جویانه است چرا که در جنبشی که از اختلاف و گوناگونی رنج می برد، تاکتیک رهبری رضا پهلوی تاکتیک نادرستی است و به اتحاد عمل کمکی نمی کند و یاد آور وحدت کلمه خمینی خواهد بود. این البته به اینده دور تعلق دارد که نظام سلطنت هم خود را به آرای عمومی بگذارد و نتیجه همه پرسی را همگان باید بپذیرند. 5- نکته مهمی که در سخنان کیان آذر وجود دارد، این است که در جایی ایشان مطرح می کند که آزادی بیان تنها برای ساختار شکنان و سرنگون طلبان است و یا بعبارتی دیگر اصلاح طلبان، سوسیال دمکراتهای ایران، لیبرالها و حزب الهی ها حق ارادی بیان را ندارند و این جوهر همان عنصر ضد حقوق  بشری ،دیکتانوری پرولتاریا است که ایشان از نسل پدران خود به ارث برده است. ولتر می گوید: «جانم را می دهم تا تو حرفت را بزنی». شایان ذکر است که درکشور پادشاهی دانمارک حتی فاشیستها و نئو نازیستها از حق ازادی بیان برخوردارند چه برسد به رفرمییست ها.

 

1-بحثی که کیان آذری در این ویئو کلیب طرح کرده است:

بخش: 
انتشار از: 

         

 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
در این تحلیل کوتاه وجامع متاسفانه اشاره ای به سیاستهای خاینانه وایران بر باد ده حزب توده نشده است .اپورتونیستهای چپ که عامل اصلی سر بر آوردن نیروهای مادون ارتجاعی به رهبری خمینی شدند هم فراموش شده است. همین نیروهای ارتجاعی که در پس راندن اپوزیسیون چپ و به حاشیه راندنشان اذ میان مردم نقشی کلیدی داشتند.