سوسیال‌دموکرات‌ها باید در مقابال نیاز جنبش پاسخگو باشند

مبارزات مردم ایران پیوسته اوج می‌گیرد. اکنون مردم از هر قشر و طبقه و گروهی وارد میدان مبارزه شده‌اند و هر روز که می‌گذرد برای گرفتن حقوق خود مصمم‌تر می‌شوند. فریاد مردم در اعتراض به ستم و غارت‌گری دستگاه‌های حاکمیت در زمینه‌های گوناگونی بر آسمان رفته‌است؛ از گرانی، چپاول‌گری بانک‌ها ، نبود بهداشت و درمان لازم، و نداشتن آب آشامیدنی تا نبود دمکراسی، مستقل نبودن دستگاه قضایی، سیاست خارجی دولت و...

آن‌چه اهمیت بسیار دارد امیدوار بودن مردم به مبارزه خود است. آنان به‌درستی به منافغ و حقوق خود آگاهند.

مبارزات مردم نه تنها از نظر محتوایی، که از زاویه شیوه مبارزه نیز به پیش می‌رود. مردم به خوبی آگاهند که پیروزی این مبارزه درگرو اتحاد همه مردم ایران است. برگزاری مراسم چهارشنبه‌ سوری در اکثر شهرها و روستاهای کشور با رقص و موسیقی اقوام غیر بومی خود نشانگر این اتحاد و همبستگی است. این حرکت پر بار مردمی ضمنا گوشزدی به رژیم حاکم است که نمی‌تواند بین قوم‌های ایران تفرقه بیندازد و خود حکومت کند.

جنبش مردم در ایران بیش از هر چیز نیازمند یک ارگان رهبری منسجم و دارای برنامه است. اکنون در جامعه روشنفکری ایران طیف به ‌نسبت گسترده‌ای از روشنفکران چب دیروزی و حتی روشنفکران مذهبی سکولار خود را در چارچوب ایدئولوژی سوسیال‌دموکراسی تعریف می‌کنند و به اشکال گوناگونی دست به مبارزه می‌زنند. اما آن‌چه مایه تاسف است نداشتن یک تشکل یا حزب منسجم سراسری سوسیال دمکرات است. سوسیال‌دموکرات‌ها با متحد شدن می‌توانند به نیاز جنبش در داشتن احزاب متشکل و سازمان‌یافته پاسخ لازم را بدهند.فقدان یک حزب یا سازمان سراسری فعال سوسیال دمکرات خود نشانه عقب ماندن جنبش سوسیال‌دموکراتیک ایران از جنبش توده‌هاست.

سوسیال دمکرات ها میتوانند حول یک پلاتفرم مشترک : برابری همه انسان‌ها در برابر قانون, کنترل نسبی سرمایه ، رفاه اجتماعی برای همگان، آزادی بیان، حکومت سکولار، انتخابات آزاد واداره کشور به شیوه پارلما نتاریزم غیر متمرکزخود را سازمان دهند و متشکل شوند.

سوسیال‌دموکرات‌ها نه تنها لازم است در متشکل کردن خود بر گرد ایدئولوژی پایه‌ای سوسیال‌دموکراسی بکوشند، بلکه باید گامی فراتر از آن نهند و بکوشند که برای دوران گذار بر سر یک پلاتفرم همکاری‌های مشترک با سلطنت‌طلبان، احزاب چپ وسایراحزاب بورژوایی به توافق درونی برسند.

اتحاد و یک‌پارچگی مردم در مبارزه علیه رژیم این وظیفه بزرگ را پیش پای جامعه روشنفکران ایران می‌گذارد که بکوشند با ایدئولوژی‌ها و تعلقات گوناگون طبقاتی پای میز مذاکره بنشینند و برای دوران گذار، بر گرد یک پلاتفرم مشخص با یک‌دیگر به توافق برسند.

گرفتن قدرت
یک تشکل سوسیال‌دموکرات (در بهترین حالت حزب) باید خود را برای گرفتن قدرت بعد از دوران گذار آماده کند . به این منظور لازم است برای اداره مملکت برنامه آماده داشته باشد و در شناساندن برنامه خود در جامعه روشنفکری و مهم‌ تر از آن در میان توده‌ها، چه پیش از دوران گذار و چه در دوران گذار فعالیت کند. سوسیال‌دموکرات‌ها باید از قیام 57 که در آن نیروی چب هیچ آمادگی برای گرفتن قدرت را نداشت درس بگیرند.

سوسیال دمکرات ها لازم است از طریق سازمان دادن و متتشکل کردن نیرو های روشنفکرداخل و خارج و نیز برنامه مشخص برای تشکل توده ها و همچنین تدوین برنامه دولت سوسیال دمکرات امادگی برای بدست گرفتن قدرت را در خود تقویت کنند.

برنامه سوسیال‌دموکرات‌ها باید شامل راه حل برای مشکل بی‌کاری، وضع نابسامان شرکت‌های بزرگ و کوچک خصوصی، اوضاع بهداشت و درمان همگانی، محیط زیست، آموزش و پرورش، مرزها، راه‌اندازی ارگان قضایی مستقل، وضعیت راه‌ها، ترافیک ، وضعیت پناهندگان افغان، ارگان‌های دست‌نشانده رژیم از جمله سپاه پاسداران، و نیز سیاست خارجی باشد. این برنامه طبیتا مستلزم اینست که با رای اکثریت اعضا سازمان یا حزب سوسیال‌دموکرات به تصویب برسد.

مهم آن است که ما سوسیال‌دموکرات‌ها گرفتن قدرت پس از دوران گذار را چه مستقل از دیگر نیروها در صورت کسب رای اکثریت مردم، و چه در یک دولت ائتلافی، در دستور کار قرار دهیم.

سوسیال‌دموکرات‌ها باید متشکل شوند و در رهبری جنبش مردم ایران مسئولیت بپذیرند.               ثریا  ندیم پور

برگرفته از: 
ایمیل دریافتی
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: