اما يک حقيقت را نميتوان انکار کرد، و آن اين است که در ايران زمينه براي نويسندگي حرفهاي وجود ندارد؛ منظور پديدآمدن زمينه براي نويسندهاي است که قادر باشد خود را وقف نوشتن کند. رمان، به عنوان تبلور بالاترين آگاهي ممکن يک نويسنده، محصول انزوا و آرامش و آزادي است، و براي نوشتن آن انضباط و شکيبايي لازم است، و تلاش براي بَردوام بودن و کار را پيگيرانه و مصرانه دنبال کردن. فقط نويسندة حرفهاي ميتواند رمان بيافريند