امروز ما ناظر همان قیام ملی هستیم و مردم بجان آمده ی ستم رسیده ای را می بینیم که دیگر حتی تاب تحمل انتظار رسیدن فریدونی را هم ندارند! و برای دفع جبر و ظلم ضحاکی، فریاد زنان به خیابان ها ریخته اند، بی آن که بیمی از مرگ و شکنجه و زندان ماردوشان و دژخیمان شان بدارند، و فرانک هایی که آنها نیز بیش از این تحمل بار سنگینی روسری های نکبت تحمیلی را بر سر ندارند و روسری ها را همچو پیشبند چرمینه ی کاوه که به نیزه آویخته بود، بر چوب آویخته اند، مگر زنجیرهای اسارت و زورگویی را پاره کنند