چرا از گذاشتن امضای خویش پای بیانیه "چهارده تن" معذورم

این جواب کوتاهی است به دوستانی که درخواست گذاشتن امضاء زیر بیانیه های ١٤ مبارز داخلی که رنج کشیده هستند, کرده بودند. این را برای دوستان فرستادم. اما جهت شفافیت در ایران گلوبال هم درج می کنم.

بنده همواره از مبارزان داخل دفاع کرده ام. اما چون در مورد این ١٤ نفر اطلاعات کامل ندارم, شوربختانه نمی توانم بهمراه این خیزاب بسوی ساحل نامعلوم موج سواری کنم. بخصوص اینکه بقیه مبارزین در داخل کشور, شیرزنانی نظیر محمدی و ستوده سکوت اختیار کرده اند. آیا آنها از مسائلی آگاه هستند که ما نیستیم؟ وانگهی این ١٤ نفر در ابتدا خواهان استعفای رهبر شدند. اما وقتی این درخواست با استقبال روبرو نشد, موضع خود را عوض کردند و بیانیه تندتری منتشر کردند. اپوزیسیون برونمرزی هم ماشاءالله با یک بیانیه سردیش میکنه با یک بیانیه دیگر گرمیش.

 باید از همه مبارزان حمایت کرد. بنده اکثر این افراد را نمی شناسم و برای اولین بار است که اسم آنها را می بینم. منطقی نمی دانم که با "شور حسینی" و بدون آگاهی کامل به هئیت مشتاقان این "چهارده" بپیوندم و زیر علم آنها سنیه بزنم. من همیشه در عجبم که چرا امثال نرگس محمدی و نسرین ستوده که هرگز از براندازی سخن نگفته اند و فقط کار حقوق بشری کرده اند همواره در زندان هستند و حتی حق مداوای پزشکی هم ندارند, اما بعضی ها آزاد هستند گردهم جمع شوند و برای براندازی نظام بیانیه صادر کنند و شبانه روز در تلویزیونهای برانداز برونمرزی و حتی رسانه های تکفیری (که ایرانیان را مجوسی و رافضی و کافر می خوانند) آزادانه مصاحبه برای ساقط کردن نظام بدهند.

 

عبدالستار دوشوکی

یکشنبه ٢ تیر ١٣٩٨

         

 

نظردهی با فیسبوک: 

دیدگاه‌ها

تصویر محسن کردی

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
دوشوکی جان مهم این است که شما از نیت بیانیه حمایت کنید نه از افراد. فرض کنیم اعضای شورای نگهبان رژیم یک بیانیه صادر کنند که مردم باید شورش کنند و ما را به محاکمه بکشند حالا کاری ندارم که جوک است و مهم نیست که چه کسانی چنین نظری را داده اند البته که استقبال میکنیم. من از چلوکباب استقبال نکنم چرا که جنتی هم میگوید که غذای خوبی است؟
خلاصه این که نیازی نیست که با بیانیه دهندگان پسرخاله باشیم. باید دید هدف چیست. نباید اجازه داد رژیم با آزاد گذاشتن عده ای و به بند کردن عده ای دیگر ما را گیج و از هدف دور کند. یادمه یک زمان در مورد زنده یاد داریوش فروهر هم همین را میگفتیم که چگونه است که او اصلا زنده است! تا اینکه سربازان گمنام امامزمان او را برای مان کشتاندند و ما نفس راحتی کشیدیم و گفتیم بیچاره آدم خوبی بود ها!!
تصویر کاوه جویا

عنوان مقاله: 
چرا از گذاشتن امضای خویش پای بیانیه "چهارده تن" معذورم
عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
نگرانی آقای دوشوکی قابل درک است. هرچند که محتوای دو بیانیه ی ۱۴ کنشگر درونمرزی، به ویژه بیانیه ی دوم، بیان دلیرانه ی برخی از خواست های اصلی مردم ایران است، اما ترکیب امضاکنندگان ناهمگون و پرسش برانگیز است. در کنار مبارزان برجسته و خوشنامی چون آقایان محمد ملکی و هاشم خواستار و دیگر کنشگران میهندوستی که بیانیه ی ۱۴ نفره را امضا کرده اند، کسانی هم هستند که پیشینه و واقعیت نقش کنونی شان در صحنه ی سیاسی ایران با سیاهی و تردید همراه است. از آنجا که پشتیبانی از یک بیانیه، در فضای سیاسی موجود، به گونه ای پشتیبانی از صادرکنندگان آن نیز شمرده می شود، روشن است که چرا برخی از کنشگران سیاسی از امضا نهادن شتابان بر آن می پرهیزند.