نوشتن راهی برای فراموشی 

"شبها زود می خوابیدم"
 برای من نوشتن چنین حسی دارد. تلاشی است طاقت فرسا برای عبور از خاطرات تلخ، و راهی است در جهت رسیدن به گشودگی و در آغوش کشیدن لحظه ی زندگی. گذشته را باید به خاک سپرد و نوشتن خاک پاشیدن بر این همراه همیشگی ذهن آدمی است.

در سکانسی از فیلم "روزی روزگاری امریکا " دیالوگی رد و بدل می شود که پس از سالها که از تماشای این فیلم درخشان می گذرد، هنوز در پس پیشانی من جا خوش کرده است.
قهرمان داستان که پس از سالها به زادگاهش برمی گردد، در مقابل این پرسش "که این همه سال چه می کردی " پاسخی میدهد که نشانی است از تلاش آدمی برای فراموشی یک عمر زندگی.
پاسخش چنین است "شبها زود می خوابیدم"
 برای من نوشتن چنین حسی دارد. تلاشی است طاقت فرسا برای عبور از خاطرات تلخ، و راهی است در جهت رسیدن به گشودگی و در آغوش کشیدن لحظه ی زندگی. گذشته را باید به خاک سپرد و نوشتن خاک پاشیدن بر این همراه همیشگی ذهن آدمی است.
 برای فرار از گذشته راهی جز این نیست. راهی که پل استر داستان نویس معروف آمریکایی آن را اجبار زندگی می خواند. آنگاه که می نویسد:
 "قدر مسلم کاری غریب است که زندگی ات را صرف این کنی که بنشینی تنها در اتاقی، قلم به دست، ساعت تا ساعت، روز تا روز و سال تا سال با زحمت بسیار کاغذها را با واژگانی سیاه کنی برای خلق چیزهایی که مگر در سر تو در جای دیگر وجود ندارند. اصلا چرا کسی در این دنیا بخواهد دست به چنین کاری بزند؟ تنها پاسخم به این سوال این است که چون مجبور است و راه دیگری ندارد. "
 از این که بگذریم نیاز به ساختن، به آفرینش و ابداع بی شک تمایلی پر شور و انسانی است. پس نوشتن بی شک بیان یک حس درونی است. مهار شبکه ای در هم تنیده از کلمات است که در ذهنمان جا خوش کرده اند و سرخوشانه و سرکشانه هر کدام راه خود را می روند. هر کدام صدایی دارند و آوایی، و فریاد می زنند تا راهی برای عبور از ذهن و نشستن بر سطر کاغذ بیابند.
و تو مجبوری آرام آرام مهارشان کنی، اختیارشان را در دست بگیری و بر روی کاغذ چنان کنار هم بنشانی اشان که انگار رفقایی دیرینه را بعد از سالها به هم رسانده ای.
 همین است که می گویند هر نوشته ریاضت روحی نویسنده آن است. یا آنگونه که هنری جیمز می گوید "برای نوشتن همه عمر به عرق ریزی روح محکوم هستی"
 همه این کارها را می کنی تا راهی برای فراموشی بیابی .
شاید همین باشد که از میان آدمیان، انگشت شمارند آنهایی که می نویسند و بیشترشان به جای نوشتن، می خوانند.
 به هر حال برای فراموشی راهی جز نوشتن نیست . اگر نمی توانید پس لطفا شبها زودتر بخوابید.!

۱۴ تیر، روز قلم بر #محمد_حبیبی معلم زندانیِ اهلِ قلم مبارک باد. 

منبع: 
واتساپ
بخش: 
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: