اهمیت صلح خواهی اپوزیسیون

متاسفانه قدرت بسیج و حمایت بخش وسیعی از مردم در آن اوایل انقلاب این فرصت را به جمهوری اسلامی داد که حول این شعار همچنان به تنورجنگ و ادامه خشونت بدمد. آنها می خواستند جامعه ای شهید پرور را برای فتح کربلا و قدس آماده کنند. روحانیون و فرماندهان سپاه به مدد همین شعارها بعد از جنگ توانستند ثروت و خزانه مملکت را به جیب های خود و رهبران جنگجوی منطقه سرازیر کنند.

 

یکی از ویژگیهای جمهوری اسلامی از بدو شکل گیری آن وجود افکار جنگ طلبانه حاکمان آن بوده است. این ذهنیت همیشه به دنبال این بوده که از طریق خشونت و جنگ با مخالفین خود در داخل کشور و صدور جنگ به کشورهای منطقه موقعیت خود را تحکیم بخشد. نگاه حکومت جمهوری اسلامی را میتوان در این گفته خمینی مشاهد کرد : «چه بكشيم و چه كشته شويم عاقبت پيروزيم.» همین ذهنیت در اوایل انقلاب هواداران خمینی را برای گسترش خشونت و کشته شدن تشویق میکرد.

 

متاسفانه قدرت بسیج و حمایت بخش وسیعی از مردم در آن اوایل انقلاب این فرصت را به جمهوری اسلامی داد که حول این شعار همچنان به تنورجنگ و ادامه خشونت بدمد. آنها می خواستند جامعه ای شهید پرور را برای فتح کربلا و قدس آماده کنند. روحانیون و فرماندهان سپاه به مدد همین شعارها بعد از جنگ توانستند ثروت و خزانه مملکت را به جیب های خود و رهبران جنگجوی منطقه سرازیر کنند. این ثروت باد آورده غروری در آنها ایجاد کرده است که گویا از طریق جنگ و شعارهای خشونت آمیز میتوان به این چپاول ها ادامه دهند؛ در حالیکه مردم و جامعه از این شعارها خسته شده اند و فساد و دزدی سران حکومت و فرماندهان نظامی برای بدنه نیروهای نظامی و انتظامی کاملاْ آشکار شده است .

 

از نظر جمهوری اسلامی اکثریت مردم که امروز با آنها مخالف هستند دشمن محسوب می شوند. آنها تصور میکنند که با شعار جنگ با ملت و ادامه خشونت می توانند حکومت خود را تحکیم بخشند، اما روحانیون و سپاه دیگر نمیتوانند این جنگ را برای مدت طولانی علیه مردم ایران و جهان ادامه دهند، چون جامعه علاقه ای به جنگ ندارد.

 

در این شرایط اپوزیسیون دموکراسی خواه لازم است که شعاری مخالف با شعارهای حاکمان جمهوری اسلامی مطرح کند. این امر از آن جهت اهمیت دارد که برای گذار به دموکراسی لازم است که خشونت و جنگ طلبی حکومت مهار شود. شعار «صلح و دوستی با جهان» در وهله اول برای مهار خشونت حکومت است و در عین حال پیام مشخصی برای کشورهای منطقه وجهان دارد و در وهله دوم این شعار میتواند صلح و دوستی را در میان نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی ترویج کند. ملتی که با دنیا صلح داشته باشد، مطمئناْ با خود صلح خواهد کرد.

 

 

شهریور 99

منبع: 
امیل رسیده
بخش: 
انتشار از: 

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

         

 

نظردهی با فیسبوک: