محدود کردن فکر و اندیشه
به هر حال اندیشه و تفکر انسان است که او را به عمل کردن وادار می کند. اگر اندیشهء انسان زندانی باشد و محصور در باورهای جزمی و ایستا باشد، عمل که نتیجهء آن است نمی تواند از آن سوا باشد و همانا ادامه همان خواهد بود. در شرایطی نتیجه که عمل باشد، می تواند اثرات بسیار زیانباری را برای فرد و جامعه ایجاد کند. برای کم کردن دامنهء زیانها، همانا آزادی اندیشه و فکر اهمیت بسیار پیدا می کند. اگر فکر آزاد شود و خود را در قید و بندها باقی نگذارد، می تواند نتایج بهتری را هم برای فرد و هم برای جامعه به بار آورد