اگر به تاریخ بشریت و جوابهایش به پدیده ی عشق بنگریم، به «غزل غزلهای سلیمان» و اسطوره ی «نیمه گمشده» افلاطون، به هفت خوان مهری و «وحدت وجود» عرفان ایرانی، به «عشق درباری» قرون وسطی تا «دیسکورس عاشق» رولاند بارت و جفتهای عاشق هنرهای معاصر بنگریم، انگاه می بینیم که ما در عشق بدنبال «چیزی می گردیم که کمبودش را حس می کنیم»، تا با او دوباره یکی و یگانه و کامل بشویم. مشکل اما اینجاست که ما در عشق می توانیم سه تا بشویم اما نمی توانیم یکی و یگانه با پارتنر و عشق بشویم. نمی توانیم از دو یک بسازیم.