بیانیه شورای ملی تصمیم و یاد آوری نوشته دوسال قبل من
"یک سوال ساده"
07.07.2022 - 09:09

 

سه روز از نشر اطلاعیه "شورای ملی تصمیم "می گذرد .بر شش بند جامع اطلاعیه که بقول تنظیم کنندگان آن هویت این تشکل شورائی را بیان می کند نگاه می کنم. بعنوان کسی که سال ها تلاش گر سیاسی بوده ام ! در پشت هر کلمه، هر بند میدانم که چه میزان وقت، دقت نظر ،توجه به تجربه سالیان ،روانشتاسی مردم و پاسخ گوئی به نیاز امروز جامعه نهفته است .با خود می گویم ابوالفضل تو که بعنوان یک جمهوری خواه مرتب بر اتحاد عمل ووفاق ملی تاکید می کنی ! گاه تشویق می گردی و گاه دشنام می شنوی . در مورد این بیانیه چه می گوئی ؟

چیزی نمی گویم! تکلیف من معین است . من به هر تلاش و روح همبستگی در ارائه راهی که بتواند پاسخگوی مبارزه و گذاری خشونت پرهیز با تکیه بر مردمی که جان برکف می نهند و بخیابان ها می آیند باشد! ارج می نهم و حمایت می کنم .

برای من روح نهفته در بند بند این خواسته ها ارزش دارد.. در مبارزه سترگ مردم رقمی نیستم .اما اندک تجربه ، تلاش در پایبندی به حقیقت و عدالت که لازمه آن عدم پیشداوری و تعصب گروهی وفردی است ! با قلمی که تلاش کرده ام در حد درک وتجربه خود باز گو کننده خواست مردم باشد و از خدمت محرومان سر بازنزند وظیفه ودین خود رابه سرزمینم ،به مردم رنجدیده ، بجان های عاشقی که تدوام تاریخ این مرز وبوم را به بهای تحمل شکنجه وزندان ونهایت نثار گوهر جان حراست کرده و تداوم بخشیده اند ادا کنم .

ارح بگذارم بر هر کلام وحدت بخش ! همراهی کنم! بفشارم دستی که خواهان یک میثاق ملی برای ساختن ایرانی آزاد حکومتی سکولار ودمکراتیک بر آمده از رای مردم باشد . امری که در حال حاضر تدوین کنندگان این بند های ششگانه تلاش کرده اندبازگو کننده این نیاز باشند . من همراهی می کنم و خسته نباشید می گویم !

مفاد بندهای ششگانه ارائه شده توسط شورای ملی تصمیم

"۱) گذار کامل از جمهوری اسلامی با تکیه به جنبش‌های اعتراضی مردم (گذار خشونت پرهیز با حفظ حق دفاع مشروع)

۲) حفظ تمامیت ارضی کشور با تاکید بر نظام غیرمتمرکز

۳) جدایی دین از حکومت

۴) فراخوان عمومی برای تشکیل مجلس مؤسسان

۵) تلاش برای برپایی نظامی دموکراتیک و انتخابی (تعیین نوع حکومت با آرای مردم)

۶) اجرای کامل اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر و میثاق‌های وابسته به آن با تاکید بر حفظ محیط زیست

این شش مؤلفه، وجوه هویتی و انگیزه‌ی اصلی برای تشکیل شورای ملی تصمیم می‌باشند ."

هم زمان فیس بوک در بخش خاطرات خود این نوشته دو سال قبل من را یاد آوری کرد .فکر کردم در این دو سال من و هم نسلان من .مبارزان سیاسی پیر گشته در غربت که صمیمانه دوستشان دارم چه میزان پیر تر وشاید مجرب تر ! کم تعصب به باور های خشگ جواب نگرفته در میدان مبارزه اجتماعی گردیده ایم! حال برخورد ما با این بیانیه "شورای ملی تصمیم چگونه خواهد بود؟ روز های آتی نشان خواهند داد !

سوالم ساده است!

" ای عقل های هفتاد ساله مرا یاری کنید "

گاهنا فکر می کنم بعد از پنجاه سال فعال سیاسی بودن وسینه زدن زیر علم چپ در کل و مشخص سازمان فدائی چرا نمی توانم مسایل سیاسی مطرح در جامعه را بزبان ساده بگویم،بنویسم ، حداقل برای خود حلاجی کنم. ساده ترین مسائل را وقتی می گویم چنان مرکب می شوند که تعجب می کنی که در دل مسئله به این روشنی چه مفاهیم ،چه برداشت هائی نهفته بوده و تو متوجه نبودی ! می بینی که طرح ساده یک مسئله چگونه به گوشه قبای یکی، به منافع دیگری، به برداشت فردی به موقعیت های افراد و حتی کاراکتر های شخصی بر خورد می کند! که پشیمان می شوی از طرح بحث

ناچارا دم فرو می بندی و منتظر که کسانی که دهانت را بخاطره ساده انگاری تو بسته اند جوابی در خور بتو عرضه کنند! اما با تاسف متوجه می شوی که هیچ خبری نیست. همان طرح بحث ها، همان شیوه برخورد ها .همان آنالیزهای سنتی روی میز تشریح جدید، همان استدلال های کلاسیک ونتیجه گیری های همیشگی با اندگی چاشنی های تند وتازه.

گاه تعجب می کنی که چطوربعد از این همه نقد ، تاکید بر نادرستی نگاه ، گرفتار شدن در ید ائدولوژیک! هنوزدر ذهنیت فردی وگروهیمان چنان در لابیرنت های خود مشغول تنیدن تار هستیم که بعد از مدتی همان تار های تنیده شده بینائی وشنوائی وحتی چشائی ما را مسدود می سازد .اما چه باک که در درون پیله خود زنده ایم وبه حیات ادامه می دهیم.

وحشتم می گیرد وقتی به سیمای پیر شده، عضلات آویزان گشته خود می نگرم! به بطی شدن حرکاتم .خستگی ناشی از سنم و چشم انداز این که در خوشبینانه ترین حالت حد اکثر دهه ای بیشتر قادر نیستیم فعال سیاسی باشم، حتی از جا برخیزم .اما هنوز دنبال همان مقولاتی کشیده می شوم که سال هاست چه در تئوری وچه در نتیجه گیری و چه درعمل خود را بمن ومن نوعی تحمیل کرده اند.بدون آن که حتی یک نمود وبرگشت مثبت از آن ها بدست آورده باشیم !جز مدال های افتخاری که بخود میدهیم !

چهل سال گذشت ده سال هم روش.رگها خشکیده !می دانیم که دیگرامیدی بجاری شدن خون جوان وشفاف دراین رگهای تشکیلاتی نیست .چیزی را با سخت جانی، صورت به سیلی سرخ کردن خود ! سر پا نگاه داشته ایم که کار برد عملی آن با این سیاق که بپیش می رود هرگزمثمر عمل وفایده نخواهد بود!

بیشتر از هرکس خود مقهور تعریف هائی هستیم که در این بستگی ها، هم پیوندی های گروهی ، رفاقت های سالیان دراز، وته نشین شدن آن در ذهنی که تنبل شده وقادر نیست با ریتم تند زمانه هماهنگ شود!ریسک کند ،لباس و متد های کهنه نهاده شده در جیب های تاریخی آن را از تن خارج سازد و تاحد ممکن شاداب پای در مبارزه جاری نهد.

آیا قادریم به شیوه ای جز آنچه که در ذهنمان بر این بستر گروهی شکل گرفته به واقعیت های اجتماعی ، سیاسی وفرهنگی فکر کنیم؟و نزدیک شویم ؟

بار ها از خود می پرسم برای یک امر مشخص ! برای یک عمل مشخص چرا این همه تحلیل و نیجه گیری های گوناگون وجود دارد؟ مگربر خورد با یک پدیده مشخص، یک امرسیاسی مشخص فرضا! برخورد با شخص خامنه ای و عمل کرد او در این چهل سال تا این حد مشکل و نا معین هست؟

چهل سال است که اورا نقد می کنیم ! هرروز شاهدیم که چگونه او نه تنها کوچکترین تغییری در رفتار خود نمی دهد .بلکه روز به روز بر دامنه استبداد،پایمال کردن قوانینی که محصول حداقل صد سال اخیر بعد انقلاب مشروطیت مردم است می افزاید .قوای سه گانه: قضائیه , مقننه و مجریه را از محتوی تهی وبه ابزاری برای پیشبرد خود خواهی های فردی و دستگاه سرکوب سازمان یافته حول ولایت مبدل می سازد. وقاحتی"فقاهتی" که حتی مستبد ترین شاهان ایران نیز قادر نبودند از خود نشان دهنده و چنین دلیر با شمشیر آخته بر حقوق مردم بتازند.

هیچ عرصه ای از سیاست داخلی و خارجی نیست که یک دندگی ولی فقیه ،لجاجت ، تفرعن وفکر مالیخوئیائی رفته در ذهن او که خود را قائد جهان اسلام ومبارز نستوه برای مستضعفان جهان می شمارد از آفت او مصون مانده باشد.

کشورروز به روز در سراشیبی تندی که او و دار دسته نظامی او کنده اند به سقوط وحشتناک خود نزدیک می شود. همه از این استبداد بی شرمانه، از این سقوط دردناک سخن می گوئیم و می نالیم ! ازاین ناروشی وتاریک بودن آینده کشور در هراسیم ودنبال راه چاره می گردیم .

اما دردا که وقتی پای عمل مشخص بمیان می آید اما واگر ها شروع می شود! در پیچ وتاب اما واگر های گروهی این چهره مشخص در رز ورق تئوری و سیاست بازی پیچیده می شودو به موجودی چند وجهی که باید آنالیز مجدد صورت گیرد تبدیل می گردد.

باز دفتر های گهنه گروهی گشاده ! خرمن های کهنه باد داده می شوند.بحث های کشدار که حال به عادتی مزمن و جا افتاده بدل شده اند راه می افتد.اصل مسئله گم ! بحث ها ادامه می یابد !بخشی از اپوزیسیون یائسه شده که دارداز مرز هفتاد سالگی می گذرد اورا مبارز ضد امپریالیستی می کند و قوام ملک در تداوم ولایت او با تغییراتی در رفتار می بیند ولاجرم در نتیجه گیری هنوز بر ظرفیت های اصلاح طلبی واصلاح طلبان که می توانند این تغییر در رهبری را بوجود بیاوند تاکید می کند. خواهان بر کناری رهبر!و به دنباله رو تغییر دهندگان منش رهبری می پیوندد و دخیل بر امام زاده هائی که می توانند معجزه کنند می بندد .

آن دیگری این نظر را ندارد ،اما توانش محدودد است و از نزددیکی به دیگر گروه های سیاسی وحشت دارد واز استبداد بی حد و غیر قابل تغیر خامنه ای می گوید و اورا بدترین حاکم در تاریخ این سرزمین می شمارد .اما وقتی تغییر نگاه نسبت به دیگر نیرو های اپوزیسیون فرضا آقای رضا پهلوی مطرح می شود .تمام این فجایع چهل ساله حکومت اسلامی ونقش مخرب تاریخی روحانیت در تمام ادوار کم رنگ می شود و استبداد رضا شاهی با وجود تمام خدماتی که کرد همراه پسرش که شاهی مستبد بود اما برتجدد و تامین اجتماعی مردم وآزادی های فردی می کوشد پر رنگ ترمی شود. ونتیجه در حد همان افشاگری بی هزینه باقی می ماند. با نیم نگاهی به گروه اول و نیم نگاهی امید وارانه به مبارزات مردم .امید به آنکه جائی در این مبارزه بیابد.

از آن سو سلطنت طلبان افراطی که فرقی با دیگر افراطیون ندارند با فراموش کردن تمام نارسائی ها واستبداد فردی دوران پهلوی و برجسته کردن خدمات رضا شاه ومحمد رضا شاه در برکشیدن ایران از درون عهد حجر به دوران معاصرو تجدد .هیچ شائبه ونقدی را نسبت بخود بر نمی تابند و آقای رضا پهلوی هیچ تشکلی از اپوزیسیون را برابر باخود ونشستن برسر یک میز برای رهجوئی توام با اعتقاد به برابر حقوقی نمی بیند .

گروه های دیگر نیز از مجاهدین ، جمهوری خواهان گرفته تا ملیون ومشروطه طلبان و.... هر کدام ساز خود می زنند .نهایت بر آمد صدای اپوزیسیون ایرانی ارکستری می شود بی دفترچه نت ، سازهای گوناگون نا هم خوان ، بی نظم با رهبر ارکستر های متفاوت که هرگز قادر به نواختن حتی یک ملودی کوتاه و یک صدا نشده اند .ابوالفضل محققی

دیدگاه‌ و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.

کیانوش توکلی

فیسبوک - تلگرامفیسبوک - تلگرامصفحه شما

دیدگاه‌ها

نظرات رسیده
نظرات رسیده

جناب محققی عزیز، احزاب و تشکل ها نیرو هستند و وجود انها در انتخابات بسیار لازم است، اما در شرایط کنونی در ایران نقش شخصیتی خاریزم برجسته تر از هر حزب و جبهه و سازمانی است.

پ., 07.07.2022 - 10:53 پیوند ثابت
نظرات رسیده
نظرات رسیده

آقای محققی عزیز،
سلام و ارادت،
به نظرم  نظرتان درست است و نباید زیاد دربند انتقادات احتمالی رفقا باشید.
دوست قدیم من ب خ مرتب از رهبرتراشی و غیره می‌نویسد و تمام هم و غمش را در مبارزه با رضا پهلوی متمرکز کرده. انگار نه خامنه‌ای هست و نه حکومت مشروعه و نه دیکتاتوری مذهبی و کشت و کشتار و شکنجه!
به نظرم بیانیه شش سازمان جمهوری‌خواه خیلی نابجا بود. درستش آن بود که این ادبیات پس  از گذار  از حکومت اسلامی می‌بایست نوشته می‌شد.  من خودم در آن برهه حتما از جمهوری پارلمانی حمایت خواهم کرد و در گام بعدی شاید آفای رضا پهلوی را اگر برنامه‌مطابق میل من داشت به عنوان نامزد ریاست جمهوری انتخاب خواهم کرد و در کارزار انتخاباتی‌اش یاری خواهم کرد.

پ., 07.07.2022 - 13:52 پیوند ثابت