● تریبون آزاد

وقتی کسانی عاملیت سیاسی شرّ را از تحلیل جنگ حذف می‌کنند، در واقع در حال تبرئه کردن «عامل سیاسی» (جمهوری اسلامی) هستند. درست مثل بسیاری از تحلیل‌گرانی از این دست که قتل حکومتیِ ۴۰ هزار نفر از معترضان را به فراخوانِ مخالفان نسبت می‌دهند تا جلاد را از مسئولیت تبرئه کنند.

رژیم ملایان میلیاردها دلار از ثروت ملی این سرزمین را به جای آنکه صرف رفاه و زندگی مردم کند، در چه اعماقی دفن کرده است؟ آیا این همان زیرساخت‌هایی نیست که با آن‌ها کمر به نابودی ایران عزیز بسته‌اند؟ تبدیل کشور به ویرانه‌ای که تنها در خدمت ماشین جنگ‌طلبی و برنامه‌های مخرب آن‌هاست، سندی است بر خیانتی که به نام دین و امنیت صورت گرفته است

باید این پرسش بنیادین را با صدایی رسا مطرح کرد:
ورود کشورهای عربی خلیج فارس به یک درگیری نظامی، چه "ارزش افزوده‌ای" به تهاجم نظامی ایالات متحده و اسرائیل علیه رژیم اسلامی خواهد بخشید؟

حکومت اسلامی، پیاده نظام خود را زیر پرچم دروغین صلح خواهی به خیابان آورده است. حضور در اکسیون های طرفداری و مخالفت با جنگ، بازی در میدان های دو نیروی درگیر است. صف ما، صف ملت ایران بایستی مستقل بماند. ترجمان صلح برای ملت ایران، پایان جنگ طلبی و برچیدن حکومت اسلامی است.

در روزهایی که ایران با واقعیت تلخ جنگ روبه‌رو شده است، طبیعی است که نخستین خواست هر انسان دلسوزی، توقف فوری کشتار و ویرانی باشد. هیچ ارزشی بالاتر از جان انسان‌ها نیست، و هیچ هدفی نمی‌تواند ادامهٔ مرگ و رنج مردم را توجیه کند.

خانم رقیه دانشگری چهره آشکار چپی که در نهایت با شهامتی که مخصوص خانم دانشگریست در جلو صحنه ظاهر می شود و تمام قد باز بطریقی که ویژگی خانم دانشگریست بدفاع ازحکومتی که تمام کارنامه چهل وهفت ساله آن چیزی جز ویرانی،فساد ،رانت خواری ومهم تر از همه شکنجه ،زندان و اعدام های دسته جمعی ونهایت کشتار ده ها هزار نفری زیباترین فرزندان این آب وخاک در دی ماه است ! می پردازد.

در فضای ملتهب کنونی، صحبت از هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی انرژی در ایران به گوش می‌رسد. اما باید با نگاهی عمیق‌تر به پیامدهای هولناک این اقدام نگریست. انهدام نیروگاه‌های برق نه تنها توان نظامی سپاه را مهار نمی‌کند، بلکه دقیقاً در راستای منافع آن‌ها و به ضرر منافع بلندمدت منطقه، آمریکا و اسرائیل است.
۱. فاجعه انسانی و معیشتی

آموختم که آنچه قداست دارد، نه در اعتقادات بسته و تفسیرهای تحمیل‌ شده؛ بلکه در گوهر و ذات زندگی است. در تپش قلبی که میخواهد باشد، در نَفَسی که میخواهد آزادانه جاری شود.

جنگ به نام حمایت از مردم، تخریب زیرساخت‌ها در خدمت قدرت‌ها
تردیدی وجود ندارد که ساختار حاکم بر ایران برای جان و منافع مردم ارزشی قائل نیست. این واقعیت تلخ را نمی‌توان انکار کرد. اما همین واقعیت، تخریب آنچه از زیرساخت‌های کشور باقی مانده و کشاندن جامعه به فقر و بی‌ثباتی را توجیه نمی‌کند.

ایران چون کشتی تایتانیک در حال غرق شدن است و آنچه دیده می شود، مشتی ویلون زن ناشی شبانه روز در دستگاهی ناهنجار غرق شدن ایران در گردابی که خروج از ان شاید دهه ها بطول انجامد را دلپذیر می کنند!

سه راه در برابر حکومت اسلامی قرار دارد:
۱- در جنگی نابرابر که محکوم به شکست است، ادامه دهد و خودکشی را بپذیرد.
۲- ذلیلانه تسلیم آمریکا، اسرائیل و متحدانشان شود و تسلیم نامه ننگینی را امضا کند.
۳- در برابر ملت ایران تسلیم گردد و قدرت را مسالمت‌آمیز به شهروندان منتقل کند.

,

سه هفته از آغاز حمله ی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می گذرد. جنگی که اگرچه می توان آن را پیامد دهه ها تنش هسته ای و سیاست خارجی و منطقه ای جمهوری اسلامی دانست، ا

خطای بنیادین در فهم جمهوری اسلامی، جایی‌ست که آن را با معیارهای یک بازیگر سیاسی در چارچوب دولت مدرن می‌سنجند و بر همان اساس، انتظار «تسلیم» شدنش را دارند.

هوشنگ اسدی: بررسی شعار نه به جنگ- چمهوری اسلامی همچون راه زنان عملکرد

ياشار استهپانژاد : بررسي و تحقيق مواضع سازمانهاي سياسي : جبهه ملی ؛ چپ و مجاهدين نسبت به جنگ و صلح

این هشدار، نه از سر انکار ضرورت تغییر، بلکه از درک عمق خطری است که ایران را تهدید می‌کند:
خطر فروغلتیدن به چرخه‌ای از ویرانی، تجزیه و بی‌ثباتی که خروج از آن ممکن است دهه‌ها به طول انجامد.

امروز، بیش از هر زمان دیگر، باید بر این اصل تأکید کرد:
نجات ایران، تنها از مسیری می‌گذرد که در آن زندگی مردم، زیرساخت‌های کشور و یکپارچگی سرزمین ایران حفظ شود.
هر مسیری جز این، حتی اگر با شعار آزادی آغاز شود، می‌تواند به فاجعه‌ای تاریخی ختم گردد.

وقتی کشوری ۴۷ سال پرچم کشوری که مورد تایید سازمان ملل است را به آتش می کشد و آن را در معابر گذاشته و لگد مال می کند و همچنین ۴۷ سال است در اقصی نقاط جهان دست به ترور بهود ها و اسراییلی ها می زند و همه ثروت ایران را هزینه حماس ، حشد الشعبی ، حوثی ها و حزب الله و … می کند ه

آنچه که در واقعیت ایران امروز می گذرد نبرد نیروئی بسیار قوی و مسلح به آخرین دستاورد های تکنولوژی جنگی ومهم تر از همه اراده بر نابودی رژیمیست که سرانجام با شعارها وعملگرد های خود کشور به چنین ویرانی کشید!

رژیم ایران در بن‌بست و استیصال کامل قرار گرفته و قدرت بازدارندگی خود را به‌کل از دست داده است. در حالی که نیروهای هوایی و دریایی آن متلاشی شده‌اند، هواپیماهای جنگی و پهپادها همچنان بر آسمان ایران مسلط هستند و آزادانه حتی در خیابان‌های تهران به تعقیب مقامات و هدف قرار دادن نیروهای سرکوبگر می‌پردازند.

این نوشته کوششی است برای ارائه یک نقد منظم و تحلیلی بر «کتابچه دوران اضطرار». در این نقد ابتدا به نقاط قوت سند ـ از جمله تلاش برای برنامه‌ریزی پیشاپیش برای شرایط بحرانی و توجه به حوزه‌های مختلف اداره کشور ـ پرداخته می‌شود. سپس کاستی‌های اساسی آن، از جمله مسائل مربوط به مشروعیت سیاسی، سازوکارهای مشارکت عمومی، تمرکز قدرت در ساختار پیشنهادی و نبود سازوکارهای نظارت و پاسخگویی بررسی خواهد شد و در پایان نیز پیشنهادهایی برای اصلاح و تکمیل این سند ارائه می‌شود.

باید با هر آنچه نشانی از آیینِ مرگِ مقدس ‌شده دارد، وداعی بی‌ بازگشت کرد؛ زیرا هیچ ملّتی نمیتواند با ابزارهای دیروز، آینده‌ای متفاوت بسازد. گذشته را نمیتوان زدود، امّا میتوان از تکرارِ روح آن جلوگیری کرد.

یکی از فعالین چپ در نروژ، ویدئویی از شاهزاده رضا پهلوی را بازنشر کرده که در آن، ایشان در پاسخ به سوال خانم سیما ثابت (مبنی بر اینکه اگر همین امروز آمریکا حمله کند چه می‌کنید؟)، جنگ را رد کرده و می‌گوید: «اولاً دموکراسی را عقب می‌اندازد، ضامن سقوط نظام نمی‌شود، مردم بلاتکلیف می‌شوند و...»

آیا رضا پهلوی که گفته است همه چیز برای آن روز آماده است، فکری مثلاً برای تسخیر تلویزیون کرده است تا بتواند از آن طریق میان مردمانِ در کوچه و خیابان و مراکز تسخیر شده، تا حد امکان هماهنگی ایجاد کند و تا اندازه‌یی جلوی بلبشو و هرج و مرج را بگیرد؟ یا فکر می کند که جریان کار مثل غروب ۲۲ بهمن ۵۷ پیش خواهد رفت؟

اگر به جای او، آن رقیب همسرشت ج.ا که سال هاست در کمین تحمیل خود بر جامعه‌یی است که او را پس رانده است و طرد کرده است، برای تسخیر تلویزیون برنامه ریزی کرده باشد، او چه می تواند بکند؟

در این مطلب به مسائلی پرداخته ام که در همه ما که ده سال بالا پایین باهم اختلاف سن داریم، جدا از عقیده سیاسی مان حتما فکر ما را بخود مشغول میدارد. بیشترین ما طی نهایت بیست تا 40 سال آینده در این جهان نیستیم. در این مطلب به مرگ اندیشیده ام که شاید فکر شما را نیز بخود مشغول داشته و به دنبال پاسخ باشید.

رهبران اپوزیسیون زمانی می‌توانند اعتماد عمومی را به دست آورند که پیش از هر چیز به اصول صداقت و پاسخگویی پایبند باشند. مردمی که به دنبال تغییر و اصلاح هستند، لازم است بدانند کسانی که ادعایِ رهبری و نمایندگی آنان را دارند، حقیقت را پنهان نمی‌کنند و در برابر تصمیم‌ها و عملکرد خود مسئولیت می‌پذیرند.

آقایان مهتدی، هجری و دیگر سران! روی سخن این مقاله مستقیماً با شماست. آیا آنچه می‌گویید در تراز یک تحول ملی است یا تکرار یک بن‌بست تاریخی؟

توهم «پاکسازی محلی» و واقعیت سقوط مرکز
تجربه بهار عربی و اخیراً حرکت «احمد الشرع» در سوریه نشان داد که حمایت هوایی می‌تواند موازنه را تغییر دهد. اما یک تفاوت حیاتی وجود دارد: احمد الشرع برای گرفتن «دمشق» براه افتاد، نه برای محصور ماندن در یک ادلب بزرگ.

جنگ حاضر در یک چشم اندارکلی به‌مصداق‌گزاره جنگ ادامه سیاست است به شکل دیگر (بربریتی عریان)، وقتی سیاست به‌بن‌بست می‌رسد و مشخصا در ادامه سیاست‌های معینی از جانب هردو طرف جنگ است. در چنین حالتی جنگ هم‌چون قابله‌ای برای گشودن بن بست و تغییراوضاع به‌نفع‌خود، و غالبا از جانب طرف زورمندتر بری دیکته کردن به‌میدان‌ می‌آید. از همین‌رو نقد و افشاء و مبارزه علیه سیاست‌های مولدجنگ برای خشکاندن زمینه جنگ و برای قوام بخشیدن و مؤثرترکردن‌ مبارزه علیه جنگ اهمیت خود را دارد.

ین روزها دعوت‌هایی برای تجمع با شعار «نه به جنگ و نه به جمهوری اسلامی» منتشر می‌شود. نیت این دعوت‌ها قابل درک است. هیچ انسان مسئول و دلسوزی نمی‌تواند خواهان جنگ باشد. جنگ، پیش از هر چیز، جان و آیندهٔ مردم عادی را نابود می‌کند.
اما اگر واقعاً خواهان صلح هستیم، باید با صداقت از خود بپرسیم: ریشهٔ خطر جنگ کجاست؟

در هیاهوی این جنگ، مبادا روزی از خواب بیدار شویم و ببینیم به نام "حفاظت از تردد آزاد کشتی‌ها در تنگه هرمز"، نیروهای خارجی در سواحل شمالی و جزایر خلیج فارس و دریای عمان پیاده شده‌اند و تکه‌ای از تن ایران را از مام میهن جدا کرده‌اند. مبادا پایان این جنگ، آغاز شکل‌گیری حکومت‌های دست‌نشانده در سرزمینی باشد که قرن‌ها با خون ایرانیان حفظ شده است, همان‌گونه که در سواحل جنوبی خلیج فارس در دهه ها و قرون پیش دیدیم، جایی که تاریخ و جغرافیای ایرانی به مجموعه‌ای از امیرنشین‌های کوچک بدل شد.

وضعیت امروز ایران نتیجه آن هیچ تلخی است که خمینی زمان ورود به ایران در جواب این که احساستان بعد از سال ها دوری چیست گفت"هیچ "
کلمه ای تلخ،که شخصیت خش ،حیله گر ، مذهبی مبتنی بر بنیاد گرائی وعدم دلبستگی او به ایران را نشان می داد. بی تفاوتی وعدم سپاسگزاری از ملتی که اورا بر دوش خود نهادوبر سرنوشت خود حاکم کرد .برای او ملت مفهومی نداشت او در فکر امت بود .امت درهر کجای جهان که باشد ! برای اوامت عزیز تر ونزدیک تر از ملتی بودند که تن به امت شدن نمی سپردند.

اما بزرگ‌ترین باخت رژیم را می‌توان افشای ناتوانی آن، نه‌تنها در دفاع از کشور، بلکه لااقل دفاع از خود دانست. اکنون حتی آنان که هنوز حاضر نیستند علنا از این رژیم جدا شوند، می‌دانند که ساختار حکومتی کنونی یارائی حفظ کشور را از دست داده است.

ایران امروز فقط بر لبهٔ یک دگرگونی سیاسی نایستاده است؛ در آستانهٔ آزمونی ایستاده که در آن صورتِ روانیِ آیندهٔ این جامعه نیز تعیین میشود. آنچه در برابر ماست، فقط پرسشِ جابهجاییِ یک قدرت با قدرتی دیگر نیست، بلکه پرسشِ عمیقتری است: آیا این سرزمین از منطقِ ترس، قربانی و انتقام عبور خواهد کرد، یا بار دیگر همان زخمی را با چهرهای تازه بر تنِ خود خواهد نشاند؟ در چنین لحظهای، سیاست دیگر فقط سیاست نیست؛ به قلمروِ روان، به حافظهٔ جمعی، به نسبتِ ما با قانون، اقتدار، شرم و خشونت راه میبرد.

اینکه چرا گوهرِ وجودی ایرانیان در گسترهٔ موسیقی شکوفا خواهد شد؟، باید گفت که موسیقی، زبانِ جانِ رها شده است؛ زبانی که پیش از کلام و فراتر از آن، حقیقتِ بودن را آشکار میکند.

به گزارش واشنگتن پست، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، سارا بی. راجرز، مقام وزارت خارجه آمریکا، را به‌عنوان مدیرعامل آژانس رسانه‌های جهانی آمریکا معرفی کرد؛ نهادی که بر صدای آمریکا نظارت دارد. این تصمیم پس از آن گرفته شد که یک قاضی فدرال آمریکا حکم داد کری لیک به‌طور غیرقانونی این آژانس را اداره کرده است.