● تریبون آزاد

بررسی عمیق ورود نیروهای حشد الشعبی عراق بدستور سپته قدس .
چرا این نیروها بشتر در اقلیم اهواز (خوزستان) مستقر شدند؟ و مسائل دیگر امنیتی و و و

راه آزادی ملت ایران، راهی مستقل و متکی بر خرد جمعی جامعه ایرانی (شهروندان ایران) است. ایران دارای ظرفیت‌های گسترده‌ای است که می‌تواند در آینده به یک دولت ملی دموکراتیک، صلحخواه، لائیک و پاسخگو منتقل شود.

در پی اظهارات اخیر دونالد ترامپ – رئیس‌جمهور آمریکا – بحثی جنجالی در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی ایرانی شکل گرفته است؛ بحثی که در آن گروه‌های کُرد نه‌تنها به «بی‌اعتمادی»، بلکه به «خیانت» متهم شده‌اند. 

آتش بش مورد قبول ملت ایران، تسلیم تام و تمام جمهوری اسلامی و واگذاری قدرت به مردم ایران تحت رهبری شاهزاده رضا پهلوی است

تلاش ترامپ برای شانه خالی کردن از وعده دروغین «کمک در راه» و انداختن مسئولیت به گردن کردها
ترامپ که بر آسمان مسلط است و توانسته با بالگرد تا عمق چند صد کیلومتری نفوذ کند و خلبانی را نجات دهد، چرا از همین ظرفیت و روش برای رساندن اسلحه به مردم استفاده نکرد؟

مردم شهرها را با پرتاب دهها هزار بسته های کوچک سلاح سبک و مهمات مسلح کنید و از آسمان هم به هنگام نبرد با نیروی سرکوب پشتیبانی شان کنید. مردم ما یک بار در بهمن 57 مسلح شدند و ایران سوریه نشد. این بارهم جای نگرانی نیست. مردم ما میدانند چه میکنند. چنانچه این دریچه فرصت با همدردی جهانی که وجود دارد بسته شود، ما با یک ایرانی روبرو خواهیم شد که جامعه ای فرعونی و فئودالی مرکب از شهروندان درجه اول و اشراف، یعنی فرماندهان سپاه و هزار فامیل شان روبرو خواهیم شد.

در روزهای اخیر، گزارش‌هایی درباره فرود اضطراری دو هواپیمای نظامی آمریکا در بیابان‌های غرب ایران منتشر شده؛ روایتی که از سوی منابع آمریکایی با عنوان «عملیات نجات خلبان» توجیه شده است. طبق این ادعا، پس از نجات دومین خلبان، نیروهای آمریکایی ناچار شده‌اند به‌سرعت منطقه را ترک کرده و هواپیماها را منهدم کنند.

اظهارات جنجالی رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، دربارهٔ ارسال سلاح به مبارزان خیابانی در دی ۱۴۰۴ در ایران، موجی از اتهام علیه گروه‌ها و سازمان‌های کردستان به راه انداخت. اما سکوت و تکذیب‌های نیم‌بند این گروه‌ها، بیش از خود ادعا پرسش‌برانگیز شد. آیا یک بحران اعتماد در حال شکل‌گیری است یا سخن ترامپ، روایت یک خیانت است؟

در نخستین اپیزود این پادکست، با نگاهی روان‌کاوانه و تأمل‌برانگیز به لایه‌های پنهانِ روانِ جمعی ایرانی نزدیک می‌شویم. این فقط یک گفت‌وگوی تاریخی یا سیاسی نیست؛ تلاشی‌ست برای فهمِ ریشه‌های عمیق‌ترِ ترس، شرم، قدرت و زخم‌هایی که هنوز در زندگیِ امروزِ ما نفس می‌کشند.

.

سخن از اینجا آغاز شد که در گپ با رفیقم گفتم لاوروف، وزیر خارجه روسیه، اخیراً اعلام کرده که آمریکا باید ضرب‌الاجل‌ها را کنار بگذارد و به مذاکرات با ایران بازگردد. این در حالی است که هنری کیسینجر در مورد جنگ اوکراین پیشنهاد داده بود که برای حفظ آبروی پوتین، بخش‌هایی از خاک اوکراین به روسیه واگذار شود تا غائله ختم شود. و او گفت تضاد اینجاست که لاوروف برای ایران چنین نسخه‌ای نمی‌پیچد که امتیازی بدهد و غائله را تمام کند. خلاصه یاعلی گفتیم و بحث آغاز شد. شیرین بود و گفتم از این شیرینی تعارفتان کنم.

🔺 استراتژی تشدید تنش و مقاومت ج ا نتیجه معکوس خواهد داشت .

وقتی می گویند حفظ نظام اوجب واجبات است یعنی برای ماندن در قدر و حفظ خود نه ایران از همه ثروت ایران هزینه می کنند

با این همه، پیکار خجسته‌ مردمان ایران با تمامی خسارتهای جانکاه مادّی و انسانی، دستاوردی ژرفتر از ظفریابی یا شکست به همراه داشت و خواهد داشت؛ آنهم آگاهی و بیداری عمیق. آگاهی از اینکه پس از فروکش کردن هیاهوی جنگ و خاموشی انفجارها، چگونه باید دوباره «با هم و در کنار یکدیگر» زیست؟.

امروز بیش از هر زمان دیگر، ما نیازمند شفافیت در مطالبات، دقت در پیام‌رسانی و مسئولیت‌پذیری در قبال مردم داخل کشور هستیم.
تظاهرات‌های ما باید بازتاب‌دهنده صدای واقعی مردم ایران باشد، نه صرفاً تکرار نمادها، بلکه ترجمان خواست‌های مشخص در شرایطی پیچیده و سرنوشت‌ساز.

در گفتمان و شعارهای برخی محافل سیاسی اپوزیسیون، آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید نه عمق تحلیل، بلکه سطحی‌نگری و شعارزدگیِ بی‌محتواست. گفتمانی که به‌جای ارائه راه‌حل‌های واقعی، به تکرار کلیشه‌های تهی بسنده می‌کند، اکنون تا آنجا تنزل یافته که حتی در مواجهه با نابودی میراث تاریخی کشور نیز، پاسخی جز شعار "دو بار می‌سازیمش" ندارد.

«اگر نتیجه این جنگ، - حتی با وجود تخریب ها - پایان این رژیم باشد٫ نیاید با آن مخالفت کرد.

چند سال قبل چندباری در کلابهاوس در حضور دو تا سه هزار شنونده، اصلاح طلبان و تندروهای رژیم یکی از سخنرانان بودم. به آنها می گفتم اگر با آمریکا در بیافتید بلایی که به سر عراق صدام حسین پس از حمله به کویت آمد به سر شما خواهد آمد. آنچنان زیرساخت ها و حتا پل ها و جاده ها و نیروگاه ها و هر آنچه مربوطه به زندگی مدرن میشود را میزنند که شما تا ده سال کمر راست نکنید. سخنان امروز ترامپ نشان داد که میخواهد ایران را به عصر حجر باز گرداند. در توضیح این مطلب نمونه های زیر قابل بحث است:

نگرانی اصلی من، که سال‌هاست با آن زندگی می‌کنم و این روزها شدت بیشتری یافته، تداوم نظام با اتکا به نیروهای نیابتی عرب است. این مسئله بزرگ‌ترین چالش حتی برای اپوزیسیون نیز محسوب می‌شود. تا زمانی که راهبردی مشخص برای خنثی‌سازی این نیروهای زمینی وجود نداشته باشد، فعالیت‌هایی مانند لایک و ریتوییت در توییتر، در حد یک مانور دیپلماتیک باقی می‌ماند و به تغییرات اساسی در خیابان‌های تهران منجر نخواهد شد.
به باور من، یکی از راهکارهای اصلی برای تضعیف این نیروهای نیابتی، قطع منابع مالی و مسیرهای تأمین بودجه

تداوم جنگ و افزوده شدن ویرانی، فضائی بوجود آورده که سیمای پلید ،ضدملی و مردمی جمهوری اسلامی که عامل اصلی این جنگ ودر گیریست در سایه قرارگیرد ودزدان قانونی حاکم برایران چون قالی باف ها و وحیدی ها در سیمای مدافعان میهن تقدیس شوند .
"البته نه ازجانب مردم !" بلکه سیاست ورزان و مغلطه کنندگانی چون خانم دانشگری ها ، ملیحه محمدی ها ، کنگره چی های بظاهر کثرت گرا و خواهان آزادی ، که عامدانه نه ازحب علی بل از غیض خاندان پهلوی آدرس غلط می دهند. کسانی که نقش عامل بوجود آمدن این جنگ راکه از روز نخست شروع ح

اولین نشست کنگره آزادی ایران به پایان رسید. این کنگره با حضور طیف‌های متنوعی از جریان‌های سیاسی، تشکل‌های مدنی، گروه‌های حقوق بشری و فعالان حقوق زنان برگزار شد که خود نکته‌ای مثبت و قابل توجه است. در مجموع، فضایی فراهم بود تا هر دیدگاه و گرایشی بتواند بدون محدودیت و شروط از پیش تعیین‌شده، نظرات خود را مطرح کند

«بازگرداندن ایران به عصر حجر» یک تهدید لفظی است ویا دکترین نظامی !؟

کتاب «جدائی دین و دولت، بهترین تضمین آزادی همه دین‌ها و مذهب‌ها – دربارهٔ مفهوم، تاریخ تکامل و چگونگی راه رسیدن به سکولاریسم در ایران» حاصل سال‌ها مطالعه، تأمل و گفت‌وگو دربارهٔ یکی از بنیادی‌ترین مسائل جامعهٔ ایران است: نسبت دین، دولت و آزادی.

وقتی جمهوری اسلامی باشد، جنگ هست
نابودی هست
و کشتار مردم هم هست

در نهایت، پس از دوره‌ای از تنش‌های لفظی و اختلافات تاکتیکی میان دو سوی آتلانتیک، نشانه‌های همگرایی تدریجی میان اروپا و ایالات متحده در روزهای آینده نمایان خواهد شد. این شکاف‌ها بیش از آن‌که ماهیتی راهبردی داشته باشند، بازتابی از اختلاف در اولویت‌بندی‌های مقطعی و محاسبات ژئوپلیتیکی کوتاه‌مدت هستند.

جنگ یک درگیری سازمان‌یافته و مسلحانه میان دولت‌ها یا میان دولت و گروه‌های مسلح است. حقوق بین‌الملل معاصر تلاش می‌کند این پدیده را مهار کند و آن را از جایگاه ابزار حل اختلاف خارج سازد. منشور ملل متحد استفاده از زور را ممنوع اعلام کرده و فقط در شرایط محدود اجازه اقدام نظامی داده است.
ممنوعیت توسل به زور
ماده دو بند چهار منشور ملل متحد استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی دولت‌ها را ممنوع می‌کند. این اصل پایه نظم حقوقی جهانی را شکل می‌دهد. دولت‌ها موظف هستند اختلافات خود را از مسیرهای م

چند سال قبل چندباری در کلابهاوس در حضور اصلاح طلبان و تندروهای رژیم یکی از سخنرانان بودم. به آنها می گفتم اگر با آمریکا در بیافتید بلایی که به سر عراق صدام حسین پس از حمله به کوید آمد به سر شما خواهد آمد. آنچنان زیرساخت ها و حتا پل ها و جاده ها و نیروگاه ها و هر آنچه مربوطه به زندگی مدرن میشود را میزنند که شما تا ده سال کمر راست نکنید. بیاد دارم که مطلبی نیز با همین موضوع در ایران گلوبال درج کردم.

چرا در بزنگاه تاریخی، سخن از زدودنِ همهٔ نشانه‌ها و علائم چنین نظمی به میان می‌آید؟؛ زیرا تاریخ و فرهنگ و مردمان جامعه، نه فقط از حضورِ قدرتها؛ بلکه از «بقای نشانه‌ هایشان» زخم میخورند. نشانه‌ها، حافظهٔ قدرت‌ هستند و حافظهٔ قدرت، اگر پالایش نشود، خود را در اشکال نو بازسازی میکند.

این مقاله در روزهایی آماده انتشار بود که هنوز آتش جنگ، دود و خاکسترش را بر سر هم‌وطنان درون مرزها فرو نریخته بود.
اما در همان روزهای پرهیاهو، به دلایلی از انتشار آن خودداری کردم.

کنگره آزادی ایران " در روزهای 28 و 29 مارس در لندن برگزارشد که چندان رسانه ای نشد به دلیل اینکه کشورمان هم‌زمان با جنگ سرکوب داخلی روبه‌روست.

علیرغم اینکه؛ کنگره در ایجاد تعامل میان شرکت کنندگان با نگاههای متنوع موفق بوده است و نشان می‌دهد که تعامل چندصدایی امکان‌پذیر است و می تونه به شکل‌گیری یک زبان سیاسی مشترک کمک کند

در شرایط کنونی، حذف یا تضعیف نقش آقای رضا پهلوی نه‌تنها به انسجام جریان‌های مخالفِ باندهای مافیایی – تروریستی حاکم بر ایران کمکی نمی‌کند، بلکه می‌تواند افول و حاشیه ‌رانده‌شدن سازمان مجاهدین خلق را نیز در پی داشته باشد. در چنین خلأیی، به‌جای شکل‌گیری یک آلترناتیو فراگیر، یکی از باندهای سهیم در قدرت مجال بیشتری برای تثبیت و تقویت موقعیت خود پیدا خواهد کرد. بنابراین، حذف یک بازیگر اثرگذار از معادله سیاسی، لزوماً به تضعیف کل ساختار قدرت منجر نمی‌شود، بلکه ممکن است توازن را به سود بخشی از همان ساختا

«کنگره آزادی ایران» در لندن، در مقطعی برگزار شد که کشور با فشار شدید و چندلایه مواجه است. ایران هم‌زمان با سرکوب داخلی، فشار خارجی و خطر گسترش درگیری روبه‌روست. در چنین شرایطی، زمان سیاسی فشرده می‌شود. تصمیم‌ها پیامدهای فوری پیدا می‌کنند. دوره‌های تقابل، فرایندهای سیاسی را تشدید کرده و فاصله میان تأمل و اقدام را کاهش می‌دهند. نظریه کلاسیک از دیرباز بر این نکته تأکید کرده است که تعارض، سیاست را تیزتر می‌کند و به بازیگرانی که توان سازمان‌دهی و اجرا دارند، اولویت می‌بخش

مریم سطوت، فعال جمهوری‌خواه، در پنل احزاب کنگره آزادی ایران در رابطه با نقش گفت‌وگو سخن گفت. او با اشاره به وجود اختلافات و تفاوت نظرها، گفت: «باید بدون تلاش برای حذف اختلاف‌ها و تفاوت‌ها برای مدیریت آن تلاش کنیم. عدم عضویت ما در احزاب یا انشعاب‌های درون احزاب ناشی از همین عدم مدیریت اختلاف‌هاست.»
این فعال جمهوری‌خواه ادامه داد: «برخی می‌گویند بگذارید از جمهوری اسلامی عبور کنیم، بعد گفت‌وگو کنیم. اما آن‌ها که انقلاب ۵۷ را به یاد دارند به خوبی می‌دانند که از فردای انقلاب دیگر فرصتی برای گفت‌وگو ن

چهار قرن طول کشید تا اروپا از دوران تحجر مطلق کلیسا عبور کند و به عصر روشنگری برسد؛ در مقایسه، ایران در کمتر از پنجاه سال تجربهٔ حکومت جمهوری اسلامی، با فشارها و محدودیت‌های شدید، مسیری شتاب‌زده را پشت سر گذاشت. هدف این مقاله مقایسه مکانیکی نیست، بلکه ارائه تصویری از عامل زمان و مجموعه عوامل مؤثر در این تحول شگرف تاریخی در اروپا است تا به ما کمک کند جایگاه خودمان را در عصر حاضر بهتر درک کنیم و روند تغییر فکری و اجتماعی را بهتر بشناسیم.

.